Του Αντώνη Κεφαλά

Ποια θα ειναι η επομενη μεταμνημονιακη μερα και ποιο το νεο πολιτικο και οικονομικο πλαισιο

Τέλος προγραμμάτων/μνημονίων δεν υπάρχει. Υπάρχει η τυπική «ολοκλήρωση» του 4ου προγράμματος διάσωσης της ελληνικής οικονομίας που υπέγραψαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το 2015. Και υπάρχει το ερώτημα για το είδος του προγράμματος που,ότι και να γίνει,θα υιοθετηθεί στη συνέχεια. Γύρω από το θέμα αυτό έχει αναπτυχθεί έντονη φιλολογία και παραφιλολογία που κατά κανόνα έχει την τάση να αγνοεί ή και να υποβαθμίζει την πολιτική διάσταση του – και να δημιουργεί έτσι σύγχυση και συσκότισης των ουσιαστικών δεδομένων. Στην μερική αποσαφήνιση αυτού του σκηνικού αποβλέπει το σημερινό άρθρο.



Του Ηλία Καραβόλια

Ξέραμε ότι οι παρέες γράφουν την Ιστορία. Ενίοτε όμως και μια απλή γνωριμία, μια φιλία δυο μόλις ανθρώπων, μπορεί να γράψει και.την... οικονομική ιστορία. Να το πώ καλύτερα: να μετασχηματίσει τα αξιώματα που κινούν την οικονομία. Αφορμή για το παρον κείμενο είναι ένα κεφάλαιο απο το βιβλίο ''Η Ηθική πίσω απο την Κρίση'', του Φ.Δραγούμη, εκδ. Αγρα. Ο συγγραφέας του εξαιρετικού αυτού φιλοσοφικού βιβλίου αναφέρεται στην μεγάλη ''στροφή'' της οικονομικής σκέψης που συντελέστηκε στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '50. Ήταν η εποχή που ο Alan Greenspan, ο κεντρικός τραπεζίτης της Αμερικής απο το 1987-2006, γνωρίστηκε με την φιλόσοφο Ayn Rand, μια εμβληματική φυσιογνωμία της αμερικανικής καπιταλιστικής σκέψης που με το δίτομο έργο της ''Ο Άτλας Επαναστάτησε'' εισήγαγε στην οικονομική πραγματικότητα την έννοια του ''ηθικού εγωισμού''. Η Rand μεταξύ άλλων πίστευε ότι η πραγματικότητα υπάρχει ανεξάρτητα απο τις ανθρώπινες αισθήσεις.Θεωρούσε τον άνθρωπο αυτόνομη θεληματική μονάδα και ήταν αντίθετη στον κρατισμό υποστηρίζοντας τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, που πίστευε ότι ήταν το μοναδικό κοινωνικό σύστημα που προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα.



Με τη συμμετοχή 26 κορυφαίων ιατρών όλων των ειδικοτήτων ολοκληρώθηκε η Ημερίδα Υγείας Ask your Doctor που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 2 Ιουνίου στην Αίγλη Ζαππείου από την  Koufalis Media s.a.

Στην η μερίδα συμμετείχαν:



Γράφει ο  Steve Coulter

Ενώ η φύση της εργασίας αλλάζει, κάτι δεν πάει καλά με την ποιότητα και την αμοιβή της

Ναι μεν η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση είναι πίσω μας και η ανάπτυξη είναι παρούσα στην Ευρώπη, πλην όμως στο επίπεδο της εργασίας οι δυσαρεστημένοι είναι σαφώς περισσότεροι από τους ευχαριστημένους. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Γ​​ια να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου. Από μιαν άποψη είναι ευτύχημα που ο υπνοβάτης εαυτός μας σκοντάφτει σε γωνιές του δωματίου εν τω μέσω της νυκτός. Ξυπνάει τρομαγμένος και κινδυνεύει να γκρεμιστεί ή να πάθει ανακοπή απ’ την ταχυπαλμία. Ως γνωστόν, τους υπνοβάτες δεν πρέπει να τους ξυπνάς απότομα. Αναφέρομαι στο ζήτημα που προέκυψε με την «μακεδονικήν». Αίφνης συνειδητοποιήσαμε πως ενδέχεται η παράμετρος γλώσσα να βαραίνει περισσότερο στην εθνική συνείδηση από ό,τι το όνομα, ενίοτε δε και η γεωγραφία. Και μας δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε πως το βάθος του ιστορικού πεδίου της δικής μας γλώσσας, της ελληνικής, είναι πολύ μεγαλύτερο από την έκταση που καλύπτει στον σημερινό κόσμο.


Lykavitos.gr

Η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ για την ονομασία της πΓΔΜ, όπως έχει δημοσιοποιηθεί, φαίνεται ότι φέρνει σημαντικές αλλαγές και στην Ελλάδα, σύμφωνα με ιστορικούς, επηρεάζοντας τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας αλλά και τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, καθώς και τους γεωγραφικούς χάρτες της χώρας.

Συγκεκριμένα, όπως σημειώνει ο «Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής», ολόκληρα άρθρα προμηνύουν νέους γύρους διαπραγματεύσεων με την άλλη πλευρά που θα επηρεάσουν ακόμα και τη διδασκαλία στα σχολεία. Μάλιστα, η ταχύτητα με την οποία καλούνται τα δύο μέρη να κλείσουν τις συμφωνίες πολύ πιθανόν να φέρει νέα δεδομένα στα σχολικά βιβλία ακόμη και σε ένα χρόνο από τώρα.



Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Ο​​ φασίζων μακαρθισμός, αριστερός ή δεξιός, είναι ένα πολύ επικίνδυνο νεοελληνικό φαινόμενο που επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ροκανίζει τη δημοκρατία μας. Υπονομεύει την ψύχραιμη και συνετή αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων του τόπου. Το φαινόμενο είναι παλιό και οδήγησε πολλάκις σε εθνικές καταστροφές. Ο Δηλιγιάννης κατηγορούσε τον Τρικούπη ως μειοδότη. Μετά έπεσε στην παγίδα που έστησε στον εαυτό του και έφερε τους Τούρκους στον Δομοκό. Εκατόν δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ο Τσίπρας κατηγορούσε τον Σαμαρά και υποσχόταν ότι θα σκίσει τα μνημόνια και θα διαγράψει το χρέος. Ο λαός τον πίστεψε, και αυτόν. Γιατί; Επειδή και στις δύο περιπτώσεις –μέσα σε ένα κλίμα υστερίας– κανείς από την ιθύνουσα τάξη της εποχής δεν μπορούσε να βρει το κουράγιο να υποστηρίξει την κοινή λογική, να εξηγήσει στον λαό τα πραγματικά δεδομένα.



Της Σοφίας Βούλτεψη*

Έρχονται τώρα όλα και δένουν. Πριν λαλήσει ο πετεινός! Δεν πρόλαβαν να υπογράψουν τη συμφωνία για την Μακεδονία, δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι και έλαβαν αμέσως τα τριάντα αργύρια.

Και αποδεικνύεται ότι η πρεμούρα για «επίλυση» του Σκοπιανού, με την ψήφο του Καμμένου στη Βουλή και τις υπογραφές Τσίπρα – Κοτζιά στις Πρέσπες, έκρυβε μια επαίσχυντη συναλλαγή.