Η «μικρή λεπτομέρεια» που θεμελίωσε τη σοσιαλδημοκρατία και πού πάσχει τώρα η οικονομία της αγοράς. Τα προβλήματα στη διακυβέρνηση και γιατί στρέφονται οι πολίτες της Δύσης προς τα άκρα.

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Ο γερο-Κάρολος Μαρξ το είχε καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Έβλεπε ότι ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν ένα ανατρεπτικό σύστημα παραγωγής πλούτου, που όντως άνοιγε νέες προοπτικές στον άνθρωπο. Σκέφτηκε λοιπόν ότι αντί ο αυξανόμενος αυτός πλούτος να συσσωρεύεται ως αντιπαραγωγικό κεφάλαιο στα θησαυροφυλάκια ολίγων καπιταλιστών, θα μπορούσε μέσω της δικτατορίας του προλεταριάτου να γίνει κτήμα των περισσότερων.



Οι δύο οικονομίες, ΗΠΑ και Κίνας ελέγχουν από κοινού το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ (30 τρισ. δολ.)!

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος


Στην Ουάσιγκτον έχουν διαμορφωθεί ουσιαστικά δύο αντιμαχόμενα, μερικές φορές σκληρά, στρατόπεδα – οι εθνικιστές με επικεφαλής τον εκπρόσωπο των ΗΠΑ για ζητήματα Εμπορίου Robert Lighthizer (επί κυβέρνησης Ρίγκαν σκληρό αντίπαλο της ανερχόμενης τότε Ιαπωνίας και πρόσφατα πολέμιο  της εισόδου της Κίνας στην ΔΟΕ), τον σύμβουλο του Λευκού Οίκου για το Διεθνές Εμπόριο Peter Navarro και στελέχη του Πενταγώνου και οι διεθνιστές, οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, με κυρίαρχο εκφραστή τον Υπουργό Οικονομικών Steven Mnuchin (παλιό στέλεχος της GoldmanSachs) και στελέχη της Wall Street και των επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας.



Του Πάσχου Μανδραβέλη

​​Ο δημοσιογράφος Μίλτον Μάγερ πρωτοπήγε στη Γερμανία το 1935. «Ως Αμερικανός, έβρισκα αποκρουστική την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού. Ως Αμερικανός γερμανικής καταγωγής, ντρεπόμουν. Ως Εβραίος, συγκλονίστηκα. Ως δημοσιογράφος, γοητεύτηκα από το θέμα». Εμεινε ένα μήνα στο Βερολίνο προσπαθώντας να πάρει συνέντευξη από τον Χίτλερ. Δεν τα κατάφερε, και έκανε ένα μακρύ ταξίδι στη χώρα για μια σειρά από άρθρα. Εμεινε έκπληκτος: «Πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι ο ναζισμός ήταν ένα μαζικό κίνημα και όχι μια τυραννία των διαβολικών λίγων εις βάρος των αβοήθητων πολλών. (...) Καταστάλαξα ότι ήθελα να καταλάβω τον μέσο Γερμανό».



Του Χρήστου Χωμενίδη

Πριν από μία ακριβώς δεκαετία, ένα φθινοπωρινό πρωινό του 2008, με είχε καλέσει στο γραφείο του ένας σεβάσμιος καθηγητής της Νομικής Σχολής. Ένας από τους λίγους Έλληνες που γνώριζαν σε βάθος το Διεθνές Δίκαιο και την Ιστορία των Διεθνών μας Σχέσεων. Επρόκειτο να εκδώσει ένα βιβλίο με τις νεανικές του αναμνήσεις. Ήθελε να διαβάσω το χειρόγραφο και -ως επαγγελματίας πεζογράφος- να του πω τη γνώμη μου. Αφού τον ευχαρίστησα για την τιμή, τον ρώτησα σχετικά με την τότε επικαιρότητα. "Ο Κώστας Καραμανλής τα έχει φάει το ψωμιά του..." μού απάντησε ύστερα από σύντομη παύση. "Από τη στιγμή που ερωτοτροπεί με τον Πούτιν, που διατυμπανίζει συμφωνίες για αγωγούς Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, που βγάζει έτσι τη γλώσσα στους Αμερικάνους, το πολιτικό του τέλος είναι προδιαγεγραμμένο."



Γράφει ο Χρίστος Χ. Λιάπης

Οι παράλληλες πτώσεις των τραπεζικών μετοχών σε Ελλάδα και Ιταλία μπορούν να αποδοθούν σε διαφοριζόμενους παράγοντες, αποτελώντας ταυτόχρονα συνεπαγωγές και μεταβλητές της οικονομικής κρίσης που ακόμη μαστίζει την Ευρώπη και ιδιάτερα τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.



Ο μαινόμενος διεθνής εμπορικός πόλεμος,πέρα από την οικονομική του διάσταση,έχει και έντονο πολιτικό περιεχόμενο,διαφορετικό από τό αντίστοιχο του παρελθόντος.Αυταρχισμός και τσαμπουκάδες στήν πρώτη διάταξη
                              
Του Αθ.Χ.Παπανδρόπουλου

Μετά την κατάρρευση των «σοσιαλιστικών παραδείσων»καί του θεάματος που σήμερα προσφέρει η επίσης σοσιαλιστική Βενεζουέλα,είναι πασίδηλο οτι τα «χαρούμενα σοσιαλιστικά αύριο» δέν πουλάνε πλέον.Οι λαοί οσο σανό αυτού του τυπου ειχαν να φανε το εφαγαν,πισω τους δε,υπάρχουν και περι τα 165εκατομμυρια πτώματα.Αυτά που άφησαν ο σταλινισμός,ο πολποτισμός και ο μαοισμός.Αντιθέτως στις μέρες μας,με ενδιαφέρον παρακολουθείται τό κινεζικό πείραμα λενινιστικού καπιταλισμού,το οποίο κερδίζει σταθερά έδαφος στις ασιατικές αναδυόμενες οικονομίες και σε αρκετές χώρες της Αφρικής.Πείραμα βέβαια πού συνοδεύεται καί από τήν άνοδο του Τράμπ στήν αμερικανική ηγεσία καί από την υιοθέτηση μεθόδων τσαμπουκά στίς διεθνείς διαπραγματεύσεις.Ιδιαίτερα δέ τίς οικονομικές.



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Υπάρχει ο Ντόναλτ Τραμπ στην Αμερική, που συνδιαλέγεται με την Καρντάσιαν και τον ράπερ σύζυγό της, που συμβαίνει να είναι και ένθερμος οπαδός του, υπάρχει και ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Ε, τι να κάνουμε, έχουμε και στην Ελλάδα τον Πάνο Καμμένο μας.



Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Άγχος, στρες, κρίσεις πανικού, καταπιεσμένα συναισθήματα, ανεκπλήρωτες ανάγκες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, σκέψεις που δεν εκφράστηκαν... και τέλος η ζωή που δεν ζήσαμε! Μία αλυσίδα στάσεων και συμπεριφορών που συχνά έχουν μια κοινή αφετηρία: Την αδυναμία ενός ανθρώπου να μιλήσει για τον ίδιο του τον εαυτό, για αυτό που είναι, γι' αυτό που θέλει αλλά και για ότι δεν θέλει, δεν μπορεί. Αντ' αυτού σκύβει το κεφάλι και (γενικώς) συμφωνεί. Συμφωνεί ακόμα κι όταν διαφωνεί, όταν κάτι δεν του αρέσει, όταν ξέρει εκ των προτέρων το αρνητικό, το δυσάρεστο για αυτόν αποτέλεσμα...