Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Μέσα από μια μακρά διεργασία διαμορφώθηκε στη χώρα μας μια ευρύτατα αποδεκτή εθνική θέση γύρω από το ονοματολογικό. Αυτό επιτεύχθηκε σταδιακά από την ένταξη των γειτόνων στον ΟΗΕ με το προσωρινό όνομα πΓΔΜ τον Απρίλιο του 1993, μέχρι τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, με κομβικό σημείο την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995. Η εθνική αυτή θέση, που αποδεχόταν ένα σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό, επιβεβαιώθηκε και υποστηρίχθηκε διεθνώς από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Είχα την ευκαιρία να διατυπώσω πολλές φορές αυτή την επίσημη εθνική θέση ως υπουργός Εξωτερικών τόσο διεθνώς, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, όσο και εσωτερικά,  ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων. Τη θέση αυτή διατύπωσα και κατά την επίσημη επίσκεψή μου στα Σκόπια την άνοιξη του 2014 ως υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας και προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ.



Αδήλωτη αλλά εμφανής πρόθεση του Τούρκου προέδρου ΡετζέπΤαγίπ Ερντογάν είναι η θρησκευτική επέκταση της Τουρκίας, παντού όπου αυτό είναι δυνατό.

Του Αθανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Η θρησκευτική διπλωματία της Τουρκίας δεν θα πρέπει να αφήνει αδιάφορες ούτε την Ελλάδα ούτε την Ευρώπη, στην οποίαν είναι ήδη εγκαταστημένοι περί τα 50 εκατομμύρια μουσουλμάνοι. Στην πορεία, που ακολουθεί σήμερα ο κόσμος, ο θρησκευτικός παράγων θα παίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο και ο ισλαμισμός θα είναι κορυφαίος ασύμμετρος κίνδυνος για τις αναπτυγμένες δυτικές κοινωνίες.



Το πολιτικό ανέκδοτο που συγκροτούσε η εν πολλαίς ταλαιπωρίαις περιπεσούσα Κεντροαριστερά, φαίνεται να τελειώνει άδοξα, χωρίς φυσικά αυτό να προεικάζει οπωσδήποτε ελπιδοφόρο αύριο.

Δεν ξέρουμε αν είχε δίκιο ο ιδρυτής του Ανδρέας όταν έλεγε ότι το ΠΑΣΟΚ: «Δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται, δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια» - αν και για το τελευταίο δεν είμαστε εντελώς σίγουροι. Πάντως δεν χαρίστηκε ούτε στον κ. Θεοδωράκη, που με σνομπισμό εισήλθε σε συνεργασία ελπίζοντας να κυριαρχήσει (να τους πάρει το κόμμα, που είπε ο ψαριανός), ούτε στον κατ΄ επιθυμία νέο αρχηγέτη της Κεντροαριστεράς, κ. Τσίπρα.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Ο μύθος είναι παμπάλαιος, αγνώστου πατρότητος, συγγενεύει με το "Γεωργός και Έχιδνα" του Αισώπου. Τον θύμισε στο διεθνές κοινό ο Όρσον Γουέλς όταν τον διηγήθηκε αριστουργηματικά στην ταινία του "Ο κύριος Αρκάντιν".



Χαρακτήρισε ως βιώσιμο το σημερινό δημόσιο χρέος των 332 δις. ευρώ ή 180% του ΑΕΠ, ενώ εκείνο των 231 δις. ευρώ ή 128% του ΑΕΠ του 2009 είχε χαρακτηρισθεί  ως μη … «βιώσιμο» για να έρθει  η τρόικα να μας … λεηλατήσει!!

Του Δημήτρη Στεργίου

Μετά  την ΚριστίνΛαγκάρντ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα  και την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, τώρα μας «δουλεύει» και  ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος υποστηρίζει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο επειδή τάχα οφείλεται σε μηχανισμούς με χαμηλά επιτόκια!



Του Λάμπρου Ροιλού{*}

Η έννοια τουdealer έχει δύο σημασίες.Αποδίδει αυτόν που κλείνει συμφωνίες (κυρίως εμπορικές-οικονομικές), όμως και αυτόν που μοιράζει τα  τραπουλόχαρτα σε χαρτοπαίγνιο. Και οι δύο αυτές συμπληρώνουν την εικόνα του «πλανητάρχη» Τραμπ. Εικόνα σαν πλανητάρχη, που με τις συμπεριφορές του, αποφάσεις, δηλώσεις, παλινωδίες, κυβιστήσεις, την έχει κάνει να ξεθωριάζει.



Το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα ενηλικιώθηκε και αν θέλει να προχωρήσει είναι απαραίτητη πλέον η οικονομική μεταρρύθμιση της ευρωζώνης.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά γίνεται 27 χρονών φέτος και η περίφημη οικονομική και νομισματική ένωση (Ο.Ν.Ε.) που τη συνόδευσε επτά χρόνια αργότερα, συμπλήρωσε 20 χρόνια. Το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα έκτοτε αποτελεί μια παγκόσμια νομισματική πραγματικότητα, η οποία όμως είναι απαραίτητο να αποκτήσει και το δεύτερο σκέλος της, που είναι η οικονομική διάστασή της. Και είναι απαραίτητη η οικονομική διάσταση, διότι το ευρώ, είναι σήμερα το μοναδικό νόμισμα στον κόσμο που εκδίδεται και κυκλοφορεί χωρίς πολιτική εξουσία πίσω του.



Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος

Η μεγαλύτερη αντίφαση και ταυτοχρόνως τεράστιος κίνδυνος για την πορεία των κοινωνιών προς το μέλλον είναι η πολιτική διαχείριση της πραγματικότητας με βραχυπρόθεσμη και μονοδιάστατη λογική, η οποία περιορίζει την οπτική της σε κάθε μεμονωμένο κοινωνικό σύστημα (π.χ. εκπαίδευση, υγεία, οικονομία, περιβάλλον κ.λ.π.), χωρίς να συνδέει τις επιμέρους δραστηριότητες ανά σύστημα και να αντιμετωπίζει λειτουργικά τις επιπτώσεις τους στον ανθρώπινο παράγοντα.