Οι πληθωριστικές συνέπειες της αποπαγκοσμιοποίησης - Οικονομικός Ταχυδρόμος  - ot.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μαριόλης

«Ο πληθωρισμός συνεχίζει να είναι υπερβολικά υψηλός και θα παραμείνει πάνω από τον στόχο για μεγάλη χρονική περίοδο». Με αυτή τη φράση, η Κριστίν Λαγκάρντ θέλησε να δικαιολογήσει τον πιο επιθετικό κύκλο αύξησης επιτοκίων στην ιστορία της Ευρωζώνης. Ταυτόχρονα, ωστόσο, παραδέχθηκε ότι το φαινόμενο της ακρίβειας δεν θα εξασθενήσει τουλάχιστον έως το 2024 που είναι σήμερα ο ορίζοντας προβλέψεων της ΕΚΤ.

Αποτέλεσμα εικόνας για Του Χρήστου Χωμενίδη

Του Χρήστου Χωμενίδη

 

Ο Νικόλας Σεβαστάκης πέρασε προχθές το βραδάκι από την πλατεία Κρήτης στη Θεσσαλονίκη, όπου άραζαν κάτι κορίτσια του γυμνασίου. Άκουσε τις κουβέντες τους και τόσο εντυπωσιάστηκε, ταράχτηκε, μελαγχόλησε από τη "σεξιστική ωμότητα", από την "τοξική αρρενωπότητα" που ανέδιδαν οι δεκατετράχρονες, ώστε έγραψε ένα σχετικό άρθρο στη "Lifo”.

 

Ο Νικόλας Σεβαστάκης μπορεί να κοντεύει τα εξήντα -γεννημένος γαρ το 1964-, κάθε άλλο ωστόσο παρά πουριτανό ή στενόμυαλο ή σκουριασμένο τον λες. Αποτελεί μια από τις πιο διεισδυτικές, πιο πολιτικά και κοινωνικά φιλελεύθερες φωνές στον δημόσιο χώρο μας. Εκτός από θαυμάσιος συγγραφέας, είναι και καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Βρίσκεται δηλαδή σε καθημερινή, στενή επαφή με τις νεότερες γενιές. Τι μπορεί να άκουσε από την κοριτσοπαρέα, το οποίο να τον σόκαρε τόσο; Συζητούσαν οι δεσποινίδες για την ανδρική ανατομία; Για απαγορευμένες ουσίες; Για έκνομες ενέργειες σε υπό κατάληψιν πανεπιστήμια ή σχολεία;

Τάσος Παπαδόπουλος Αρχεία - NewIdeas | Το κανάλι με άποψη

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ο εξοστρακισμός ήταν ένα πολιτικό μέτρο, που λάμβανε η Πολιτεία στην Αθήνα κατά την αρχαιότητα, έναντι όσων θεωρούνταν επικίνδυνοι για αυτήν και πολύ περισσότερο για το δημοκρατικό πολίτευμα.

Αυτές οι συνταγές εξορίας δεν ισχύουν φυσικά στις μέρες μας, μια και στα δημοκρατικά πολιτεύματα δυτικού τύπου, ο καθένας είναι απολύτως ελεύθερος να εκφράζει τις απόψεις του, ακόμη κι αν αυτες βάλουν ευθέως κατά των θεσμών της Πολιτείας.

Μιχάλης Μητσός: Το μεγάλο λάθος | in.gr

Του Μιχάλη Μητσου

 

Ο Μελανσόν δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη Λεπέν, όπως κι ο Τσίπρας δεν θα συνεργαζόταν ποτέ με τον Μιχαλολιάκο.

Βρισκόμαστε στις 22 Μαΐου 1986. Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ρολάν Ντιμά ανακοινώνει από το βήμα της Βουλής ότι το κόμμα του καταθέτει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης Σιράκ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πρόθεσή της να καταργήσει την απλή αναλογική που είχε επιτρέψει δύο μήνες νωρίτερα την εκλογή 35 βουλευτών του Εθνικού Μετώπου. Την πρόταση μομφής θα ψηφίσουν εκείνη την ημέρα οι κομμουνιστές, με αρχηγό τον Ζορζ Μαρσέ, και οι βουλευτές του Εθνικού Μετώπου, με επικεφαλής τον Ζαν-Μαρί Λεπέν. Tο αποτέλεσμα, όπως θα σχολιάσει αργότερα ένας δημοσιογράφος του Antenna 2, είναι ο πρωθυπουργός «να καταπιεί σε μια θυελλώδη ατμόσφαιρα τα δύο άκρα του Κοινοβουλίου».

Αποτέλεσμα εικόνας για καψηςε μανόλης

Του Μανόλη Καψή

 

Καλή μου φίλη, γνωστή πολιτική συντάκτρια για μεγάλο κανάλι, μου έλεγε προ ημερών ότι έπεσε πάνω σε κορυφαίο παράγοντα του ΣΥΡΙΖΑ σε βραδινή της έξοδο. Στο λίγο διάστημα που κάθισαν και τα είπαν οι δυο τους, ο παράγοντας τη διαβεβαίωσε ότι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα όχι μόνο πάει για νίκη στις εκλογές, αλλά χτυπάει με αξιώσεις και την αυτοδυναμία. Τη διαφορά ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ την περιόριζε στις 1-2 μονάδες, με τη Νέα Δημοκρατία να συρρικνώνεται. Ο Μητσοτάκης καταρρέει, της έλεγε. Δεν αστειευόταν, με διαβεβαίωσε η φίλη μου. Ούτε ήταν μεθυσμένος υποθέτω. Ούτε είχε πάρει ναρκωτικά, όπως θα έλεγε ο εξάδελφος.

Όλαφ Σολτς

Ούτε η συγκυρία, ούτε τα κοινά προβλήματα, ούτε οι πολυεπίπεδες κρίσεις ευνοούν έναν τέτοιο απομονωτισμό

Του Νίκου Γεωργιάδη

«Η απομόνωση της Γερμανίας δεν είναι καλό ούτε για την ίδια ούτε για την Ευρώπη» δήλωσε ο Εμανουέλ Μακρόν λίγο πριν εισέλθει στη συνάντηση των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ημερολόγιο έγραφε 20 Οκτωβρίου. Μόλις εικοσιτέσσερις ώρες αργότερα το Παρίσι ανακοίνωνε την ακύρωση της προγραμματισμένης για τις 26 Οκτωβρίου κοινής συνόδου των Υπουργικών Συμβουλίων Γαλλίας και Γερμανίας. Ο συνδυασμός της δήλωσης Μακρόν και της ακύρωσης της συνόδου αυτού του σημαντικού γαλλογερμανικού θεσμού συνεργασίας αποκαλύπτει, αν μη τι άλλο, την πραγματική διάσταση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Ο τίτλος της «Le Monde» είναι ενδεικτικός. «Πίσω από τις διαφορές Βερολίνου και Παρισίων βρίσκεται η απομόνωση της Γερμανίας». Η γαλλική εφημερίδα, ως προπύργιο της γαλλογερμανικής συνεργασίας εδώ και δεκαετίες, δεν θα αποτολμούσε μία τέτοια προσέγγιση αν δεν ανταποκρινόταν πλήρως στην πραγματικότητα.

Tagesschau: Πώς η Ελλάδα προσελκύει Γερμανούς συνταξιούχους

Του Τάκη  Θεοδωρόπουλου 

Την είδηση τη συνοδεύουν συμπεράσματα ευοίωνα για το μέλλον της χώρας. Η Ελλάδα, επιτέλους, γίνεται και χειμερινός προορισμός. Χρόνια το παλεύαμε και τώρα το καταφέραμε εξαιτίας, ή χάρη, της ενεργειακής κρίσης. Συνταξιούχοι του ευρωπαϊκού Βορρά σκοπεύουν να περάσουν τους μήνες του χειμώνα στον ήπιο Νότο μας. Oσο νοτιότερα, τόσο καλύτερα. Στόχος η Κρήτη. Ας είναι καλά και η κλιματική αλλαγή. Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ το προφανές: αρκετούς συνταξιούχους διαθέτουμε. Τι τους θέλουμε τους εισαγόμενους; Είμαστε μια χώρα συνταξιούχων. Η μισή πολιτική ζωή μας στρέφεται γύρω από το ύψος και την καταβολή των συντάξεων. Από την άλλη μισή, το μεγαλύτερο μέρος το αφιερώνουμε στη φρίκη που παράγει η κοινωνία μας – ιδανικό θέαμα για συνταξιούχους που ως απόμαχοι αισθάνονται πως η φρίκη δεν τους αφορά παρά μόνον ως θέαμα και ακρόαμα. Και ό,τι περισσεύει το καλύπτουν διάφορες λεπτομέρειες, όπως ο Ερντογάν, η Ουκρανία, ο Πολάκης και οι επόμενες εκλογές. Το λέω αυτό για να προλάβω την εύλογη ένσταση: τον Ελληνα συνταξιούχο τον πληρώνει ο ενεργός πληθυσμός της χώρας. Ενας εργαζόμενος για δύο συνταξιούχους, αν δεν κάνω λάθος. Τον Γερμανό τον πληρώνει ο Γερμανός και σ’ εμάς δίνει τα χρήματά του. Ομως το ζήτημα δεν είναι οικονομικό, όσο κι αν το οικονομικό έχει σημασία. Το ζήτημα είναι κοινωνικό και κυρίως ψυχολογικό.

 Λιβύη: Οι απειλές της Αιγύπτου ισοδυναμούν με «κήρυξη πολέμου»

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

 

Όλοι, εσωτερικοί και εξωτερικοί δρώντες στη Λιβύη μιλούν για συμφιλίωση και ενοποίηση της χώρας μέσω εκλογών ως πρώτο βήμα στην πορεία για την κανονικότητα αλλά θεωρώ ότι κανείς δεν πιστεύει ότι με τις επικρατούσες συνθήκες κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Το χάος που έχει δημιουργηθεί από τους εμφυλίους πολέμους και τις ανίκανες φατριαστικές ηγεσίες διατηρείται και ευνοεί αναμφίλεκτα την Τουρκία που βρίσκεται πλέον και «με τα δύο της πόδια» εκεί, επηρεάζοντας προς όφελος της τα γεγονότα.