Του Αντώνη Κεφαλά


Μέχρι σήμερα η ανταπόκριση της Ε.Ε. στην κρίση του κορωνοϊού χαρακτηρίζεται από βραδύτητα μπροστά στις ταχείες εξελίξεις, έλλειψη φαντασίας μπροστά στο άγνωστο, και πνευματική μετριότητα μπροστά  στο μέγεθος του προβλήματος. Και το πρόβλημα έχει δύο σημαντικές πτυχές: άμεσα την αντιμετώπιση τη πανδημίας και, στην συνέχεια, όχι μόνο την επανεκκίνηση της οικονομίας αλλά και την προετοιμασία της για το νέο, πρωτόγνωρο καθεστώς στο οποίο θα κληθούμε πλέον να προσαρμοστούμε—για να ζήσουμε.

Του Θανάση Κ.   

Συζητάμε και ενημερωνόμαστε, καθημερινά πια, μόνο για τον κορωνοϊό

Είναι τέτοιες οι αναπάντεχες αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην καθημερινότητά μας, είναι τόση η ανησυχία για το σήμερα και η αβεβαιότητα για το αύριο, είναι τέτοιος ο φόβος που σαρώνει τα πάντα και τείνει να κυριαρχήσει, ώστε δεν φαίνεται τίποτε άλλο να μας απασχολεί…

Κι όμως, θα έπρεπε!



Αν η κρίση του κορωνοϊού μετατραπεί σε πιστωτική κρίση, ο γρίφος θα είναι το πώς θα αντιδράσουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, καθώς η αύξηση του χρέους φαίνεται πως είναι μέρος του προβλήματος.

του Patrick Jenkins


Το μεγάλο ερώτημα παραμένει. Γνωρίζουμε πως ο κορωνοϊός θα εξαπλωθεί, πιθανότατα μολύνοντας την πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού συν τω χρόνω. Γνωρίζουμε πως η οικονομική διαταραχή που μπορεί να προκαλέσει, έχει τρομάξει όλες τις χρηματαγορές του κόσμου. Και γνωρίζουμε πως σε μια προσπάθεια να χαλιναγωγηθεί ο πανικός, οι ισχυρότεροι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής του κόσμου έχουν χρησιμοποιήσει τα «μπαζούκα».


Η υγειονομική κρίση του Covid-19 θα έχει βαθύτατες συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία, στις χρηματοπιστωτικές αγορές, αλλά και στις δημοκρατίες μας.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η καραντίνα είναι ένα μέτρο που για πρώτη φορά υιοθετήθηκε από τη Βενετία, τον 14ο αιώνα, με αφορμή τη Μαύρη Πανώλη, η οποία τότε πήρε μαζί της το ένα τρίτο του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Επτακόσια χρόνια αργότερα η ίδια πόλη βρίσκεται εκ νέου σε καραντίνα και συμβολίζει έτσι την επιστροφή των μεγάλων επιδημιών.



www.in.gr


Ως σημείο μηδέν φαίνεται η το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου και ο παρακάτω συγκριτικός πίνακας απεικονίζει από τις 11 Μαρτίου το επίπεδο των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων και τις αντίστοιχες ημερομηνίες όταν η Ιταλία, η Ισπανία και η Ελλάδα έλαβαν συγκεκριμένα μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης του κορονοϊού


Πάγωσε η καθημερινότητα ενός πλανήτη και ξαφνικά οι πολίτες, όπως και οι Έλληνες, μέσα λίγα 24ωρα βίωσαν μία άλλη πραγματικότητα. Από τη στιγμή που σήμανε συναγερμός για την εξάπλωση του κορονοϊού οι κυβερνήσεις, οι οικονομίες και κυρίως οι ανθρώπινες ζωές μπήκαν σε ακραίες συνθήκες δοκιμασίας και ένα – ένα τα κράτη άρχισαν να εφαρμόζουν μέτρα περιορισμού και να να καταρτίζει σχέδια για την αντιμετώπιση του ιού.



Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος*

Αυτό που βιώνει η ανθρωπότητα σήμερα, με την πανδημία του κορονοϊού, είναι ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος του 21ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, σχεδόν τα 2/3 των χωρών, έχουν μολυνθεί από έναν αόρατο και ύπουλο εχθρό ενώ κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί προσπαθούν να σώσουν τους λαούς και να περιορίσουν τα θύματα.

Ποιος θα το φανταζόταν λίγους μήνες πριν, που ευχόμασταν για την πρωτοχρονιά και  το νέο έτος ότι  μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο πλανήτης θα ζούσε δραματικές στιγμές. Αυτός ο «αόρατος πόλεμος» που διεξάγεται έφερε βαρύτατο πλήγμα στον πλανήτη όπως είχε διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες και είμαστε ακόμα στην αρχή. Η παγκοσμιοποίηση, που βασίστηκε στην αθρόα μετακίνηση αγαθών, ανθρώπων, στην αλληλεξάρτηση, στους μηχανισμούς της τεχνολογίας και της οικονομίας, σε μια νέα μορφή οργάνωσης των κοινωνιών και την τάση της ομογενοποίησης λαών και επιβολή μιας παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας, δέχθηκε και δέχεται σοβαρό πλήγμα.


Γράφει ο Παύλος Παπαδάτος

Σε προηγούμενο άρθρο έγραφα: «H κυβέρνηση θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της την παγκόσμια οικονομική αστάθεια αλλά κυρίως την πιθανότητα μίας οικονομικής αναταραχής που μπορεί να προέλθει από μη προβλέψιμους παράγοντες. Συνεπώς να σταματήσει τις λαϊκίστικες παροχές που παραπέμπουν σε προεκλογική περίοδο και να ασχοληθεί με τα σοβαρά δομικά προβλήματα της χώρας». Τελικά το απρόβλεπτο έγινε αλλά δυστυχώς υπέρτατο βαθμό!



Γράφει ο Βασίλειος Γεώργιος Γρηγ. Παπαδάκης

Η θάλασσα ήταν και είναι η καρδιά της Ελλάδας. Στη θαλάσσια δύναμη οφείλεται η τρισχιλιετής επιβίωση της. Ο Θεμιστοκλής (525-460 π.Χ.) μεγαλοφυής Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός, ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε τη σημασία της ναυτικής ισχύος. Το 493 π.Χ., ορίζεται επώνυμος άρχων και πείθει τους Αθηναίους τα κέρδη από τα αργυρωρυχεία του Λαυρίου να μη διανεμηθούν μεταξύ των πολιτών, αλλά να διατεθούν για την κατασκευή 200 ωκυπτέρων τριήρων. Η Αθήνα κατέστη η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη του ελληνικού κόσμου. Έτσι άστραψε η δόξα στην εν Σαλαμίνι ναυμαχία, 480 π.Χ.