Ανδρέας Ζαμπούκας | Athens Voice

Οι σύγχρονες κοινωνίες τείνουν συνεχώς να απολαμβάνουν την ζωή ως μία κατακτημένη και παγιωμένη πραγματικότητα

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Όλα μεταβάλλονται γύρω μας. Η φύση, το κλίμα, η ενέργεια, η βιοποικιλότητα, εμείς οι ίδιοι ως οργανισμοί.

Ηπιο επικίνδυνη κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί μια κοινωνία είναι η ψευδαίσθηση της ασφάλειας των μελών της. Η  φαντασίωση της προστασίας που υποθετικά παρέχει στους πολίτες του ένα κράτος-κηδεμόνας, χωρίς  προυποθέσεις.  



Η Ιερά Μονή Προυσού είναι αφιερωμένη στην Παναγία και εορτάζει στις 23 Αυγούστου (στην Απόδοση της Κοίμησης).


είναι μοναστήρι του Νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται 31 χιλιόμετρα νότια του Καρπενησίου και 53 βορειοανατολικά του Αγρινίου, 2 χιλιόμετρα από το ομώνυμο χωριό και αποτελεί πνευματικό και προσκυνηματικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής. Είναι χτισμένη σε ένα τοπίο επιβλητικό, σε απόκρημνη, βραχώδη περιοχή μεταξύ των βουνών Χελιδόνα, Καλιακούδα και της οροσειράς του Παναιτωλικού, η οποία είναι κατάφυτη με έλατα.


Εκτός «Εστίας» ο Αθανάσιος Χ . Παπανδρόπουλος
Οργανωμένο έγκλημα και θρησκευτικός φανατισμός είναι το δίπολο που θα επηρεάζει την πορεία των ισλαμιστών προς το… μηδέν και το άπειρο.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Η πρώτη πλουτοπαραγωγική πηγή του Αφγανιστάν είναι η παραγωγή οπίου. Καλύπτει το 90% της παγκόσμιας παραγωγής, αποφέρει στη χώρα το 55% του ΑΕΠ της και σε απόλυτο αριθμό αντιπροσωπεύει περί τα 10 δισ. δολάρια ετησίως. Απασχολεί επίσης, κατά τις εκθέσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), πάνω από τους μισούς Αφγανούς αγρότες. Από αυτούς τους τελευταίους εξάλλου προέρχονται σε μεγάλο βαθμό και οι Ταλιμπάν, οι οποίοι στρατολογούνται από πολύ μικρή ηλικία.

Το συγκλονιστικό κείμενο του Νίκου Δήμου για τον Πέτρο Τατσόπουλο | Flash.gr

Του Νίκου Δήμου

Σύμφωνα με τους ερευνητές περιέχει τα πάντα: Ειδύλλια αλλά και χωρισμούς. Έρωτες αλλά και τους μεγαλύτερους καυγάδες. Καλοπέραση αλλά και φρικτή κακουχία. Εκστάσεις αλλά και εμφράγματα (πολλαπλάσια από τη συνηθισμένη μας ζωή). Ταξιδιωτικό εμπλουτισμό αλλά και περιηγητικές απογοητεύσεις.


Η ιστορία με τις διακοπές αρχίζει αρκετούς μήνες πριν. Όχι μόνο  τώρα, λόγω covid-19. Από παλιά. Κάποιος από την οικογένεια θυμάται τις περασμένες ή προ-περασμένες και αρχίζει την κριτική και τις απαιτήσεις.

-          Αυτή τη φορά δεν θα την πάθουμε όπως το 2014!

-          Γιατί δηλαδή; τι πάθαμε το 2014;

Αρχίζει η κριτική των περασμένων διακοπών όπου αποδεικνύεται και η διαφορά στις εντυπώσεις και τις αναμνήσεις. Οι «τέλειες διακοπές» του ενός είχαν πολλά τρωτά για τον άλλο. Αλλιώς περάσαν οι μεγάλοι, άλλα ζήταγε η νεολαία.

Βέβαια τώρα με την πανδημία γίναμε πολύ πιο ολιγαρκείς. Η στέρηση μας έκανε ταπεινούς και συμβιβασμένους. «Ένα άντρα, ας είναι και ξύλινος» μουρμούριζαν οι παλιές γεροντοκόρες. «Μια παραλία, ας είναι και με βράχια» θα δεχόταν η παρέα, προκειμένου να κάνει τα μπάνια της.

Κι όμως φέτος ήταν πιο εύκολο να πλησιάσεις τα συστατικά των τέλειων διακοπών. Ήρθαν λιγότεροι τουρίστες – πιο εύκολη και πιο φθηνή η επιλογή καλού καταλύματος. Το ίδιο και με την εστίαση: περισσότερες επιλογές. Η απαγόρευση των ολονύκτιων πάρτι ήταν ευεργετική για τα αυτιά της πλειοψηφίας.

Σπάνιες φωτογραφίες από την Κέρκυρα του 1958-59 | LiFO



Ο Σεπτέμβρης κείται μακράν

Του Γιώργου Παναγιωτάκη

Ο Σεπτέμβρης είναι μακριά ενώ σαρώνουν επιδημιολόγοι, δασολόγοι -πρόσφατα προέκυψαν και οι ταλιμπανολόγοι- του πληκτρολογίου

 «Έχει ο Θεός». Ήταν η πιο συνηθισμένη φράση ενός γείτονά μας, παλιά στο χωριό. Την κοτσάριζε σε κάθε ευκαιρία. Του έλεγαν για παράδειγμα, «Πάω στην αγορά, μήπως θέλεις να σου φέρω κάτι;» και εκείνος απαντούσε, «Μπα άσε, έχει ο Θεός». Ή, «Σαν να μου φαίνεται ότι έχει βουλιάξει μια ιδέα η στέγη σου εκεί στη γωνία» και εκείνος έλεγε, «Δε βαριέσαι, έχει ο Θεός». Γενικά τον συμπαθούσα γιατί ήταν καλόβολος και αισιόδοξος άνθρωπος –και επίσης δεν σε έστελνε για θελήματα όπως έκαναν οι άλλοι γείτονες και οι συγγενείς. Σύμφωνα όμως με μια θεία μου, που αν και κάπως φαρμακόγλωσσα ήταν συνήθως εύστοχη στις παρατηρήσεις της, ήταν απλά «τεμπέλαρος με περικεφαλαία». Κοινώς, βαριόταν να σκεφτεί τι χρειαζόταν από την αγορά ή τι έπρεπε να κάνει για να μην καταρρεύσει το σπίτι του και έτσι σε ξεφορτωνόταν με συνοπτικές διαδικασίες ώστε να απολαύσει με την ησυχία του την εφήμερη μακαριότητα της απραξίας.

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΥΧΩΝ

Η θεαματική πλέον αποδυνάμωση της αμερικανικής παρουσίας στον μεσοανατολικό χώρο, αποτελεί σοβαρή πρόκληση για την Ευρώπη και δημιουργεί ευνοϊκόν κλίμα για την Κίνα…

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πρέπει να χαίρεται ή να προβληματίζεται σοβαρά ο Κινέζος πρόεδρος Σ. Τζινγκπίνγκ με τη μάλλον ταπεινωτική αποχώρηση των Αμερικανών από το Αφγανιστάν και την αισθητή πλέον μικρότερη παρουσία τους στην Μέση Ανατολή;


Τελικά δε, το γεγονός αυτό τι σηματοδοτεί για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία όπως όλα δείχνουν ξεπερνιέται από τα συμβαίνοντα;

τασος παπαδοπουλος | tempo24.news

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Όταν καίγεται ένα δένδρο λυπάμαι. Όταν καίγεται ένα δάσος πονάει η ψυχή μου. Οι εκτεταμένες φετινές πυρκαγιές έχουν κάνει στάχτη μέχρι τώρα πάνω από ένα εκατομμύριο στρέμματα δάσους. Στο ερώτημα για το τις πταίει, η απάντηση ούτε εύκολη είναι, ούτε σοβαρή από έναν μη ειδικό.

Πάντως η απλή λογική λέει ότι υπάρχει ένα σοβαρό θέμα στην πρόληψη. Ένα διαχρονικό πρόβλημα, που καμιά κυβέρνηση δεν το είδε με την σοβαρότητα που του αξίζει. Οι ασχολούμενοι με θέματα πρόληψης λένε ότι στο ξεκίνημα της μια πυρκαγιά σβήνει με έναν κουβά νερό. Αν δεν γίνει αυτό, παίρνει τέτοιες διαστάσεις, που δεν μπορούν να την σβήσουν ούτε τα θηριώδη Ιλιούσιν.


Συγκινητικό: Πώς αποχαιρέτησε τον πατέρα του ο Παντελής Καψής
Οι αξίες της Δύσης δεν έχουν κοπιράιτ

Του Παντελή Καψή

Όταν ήμουν μικρός είχα μια θεία, εξαιρετική γυναίκα, από τους πιο γλυκούς και συνάμα δυναμικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Απόφοιτος της Νομικής σε εποχές που λίγες γυναίκες σπούδαζαν, προοδευτική στη ζωή της, αγοροκόριτσο την έλεγε ο παππούς μου και αθεράπευτα «δημοκρατική» όπως ήταν τότε ο όρος που χρησιμοποιούσαμε. Σε ένα ήταν αμετάπειστη: έχοντας ζήσει για κάποια χρόνια στην Αφρική, θεωρούσε πως σε αυτούς τους λαούς δεν χωρούσε η Δημοκρατία. Ήταν βέβαια η εποχή που ο Ζαμπέτας τραγουδούσε τον «μαύρο, τον αράπη, τον μπλακ, ταμ, ταμ» κι ο Μούτσιος βαμμένος μαύρος, τρόμαζε τις νοικοκυρές, χωρίς να ενοχλείται κανείς. Παρεμπιπτόντως οι ταινίες εξακολουθούν να προβάλλονται, χωρίς και πάλι την παραμικρή ενόχληση. Άλλωστε είναι γνωστό οι Έλληνες δεν είμαστε ρατσιστές.