- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 204
Καθώς ξεσπά η νέα ιοθύελλα, οι νεο-αγανακτισμένοι με το σύστημα που προσπαθεί να τους επιβάλλει τον εμβολιασμό, μοιάζουν να φλερτάρουν με τον κορονοϊό προσφέροντάς του πρόθυμα τα σώματά τους, σα να θέλουν να τον τροφοδοτήσουν. Ομως, το να τους θεωρούμε απλώς παρανοϊκούς, συσκοτίζει αντί να συμβάλλει στην κατανόηση της αντίστασής τους
Της Άννας Αθανασιάδου
Ελπίζαμε να αποχαιρετήσουμε με βαθιές ανάσες ανακούφισης όχι μόνο έναν συρρικνωμένο covid-19, αλλά και το αμφίσημο 2021, χρονιά που συνοδεύτηκε τόσο από μαζικούς εμβολιασμούς και εμπιστοσύνη στην επιστήμη, όσο και την δαιμονοποίησή της από τους έξαλλους και απροστάτευτους αντιεμβολιαστές. Αντί γι’ αυτό, βρισκόμαστε μπροστά στην Ομικρον, ένα απορροφητικό μολυσματικό στόμιο, που χάσκει μπροστά μας σε σχήμα μηδενικού. Σημείο μηδέν και πάλι, με την μαύρη τρύπα της πανδημίας, να μαγνητίζει τους πάντες μέσα της αχρηστεύοντας πολλά από τα όπλα ανοσοάμυνας και τις προσδοκίες μας για σύντομη επαναφορά των προηγούμενων ελευθεριών μας.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 177
Του Ηλία Καραβόλια
Κρούσματα και θάνατοι έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο : σε στατιστική απεικόνιση μιας «κανονικότητας» που επιστήμη και εξουσία αποφεύγουν να επιβάλλουν ως αναπόφευκτη. Ο ιός είναι «κυκλοφορούν εμπόρευμα» πλέον. Οι εμβολιασμοί έγιναν κάτι σαν «συναλλαγή » με την ελπίδα, αφού με τον κίνδυνο υπερμετάδοσης ναι μεν θωρακίζεσαι αλλά ξέρεις ότι μπορεί να νοσήσεις και να μολύνεις άλλους.
Στον πανδημικό δυστοπικό κόσμο η οικονομία, που γίνεται όλο και πιο ψηφιακή, επανανοηματοδοτείται από την κοινωνία ως δευτερεύουσα επικράτεια της ζωής. Εδώ είναι όμως που παρεμβαίνει ύπουλα το ιδεολογικο-πολιτικό πρόταγμα της κυριαρχίας: η βιοπολιτική επίκληση της ατομικής ευθύνης ως ύψιστο επίτευγμα της πλήρους νεοφιλελευθεροποίησης («βγάλτα πέρα μόνος σου» είναι τελικά το κυρίαρχο μοτίβο).
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 206
Του Χρήστου Α. Χωμενίδη
Παράξενα που λειτουργεί η μνήμη! Πριν από έναν μόλις χρόνο, βιώναμε την πιο αλλόκοτη συλλογική εμπειρία: τις γιορτές-μη γιορτές. Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε (ή μάλλον απωθήσαμε) πώς είναι να στέλνεις σμς για να ξεμυτίσεις. Να σού δίνει ο πρωθυπουργός, με διάγγελμα, συμβουλές-συστάσεις-εντολές σχετικά με τη ρεβεγιόν. Να υποχρεώνεσαι για λόγους υγειονομικούς να επιλέξεις τα ελάχιστα προσφιλέστερα σου πρόσωπα για να καθίσουν στο στολισμένο τραπέζι σου. Και όλους τους υπόλοιπους, συγγενείς και φίλους, να τους κρατάς σε απόσταση ασφαλείας. Έξω και μακριά. Και βέβαια εσύ -άνθρωπος της Μεσογείου, γονιδιακά απείθαρχος- να κάνεις μικρές ζαβολιές. Να καλείς και δυό-τρείς και πεντέξι παραπάνω, στη ζούλα. Κι αφού η ατασθαλία σας δεν έφερε συνέπειες, δεν προκαλέσατε υπερμετάδοση, να το επαναλαμβάνεις με την πρώτη ευκαιρία. «Εφόσον και καφέ και μπαρ και εστιατόρια είναι κλειστά, γιατί δεν πέφτουν ραγδαία τα κρούσματα;» να παριστάνουν οι ειδικοί τους ανυποψίαστους. Πώς να έπεφταν ραγδαία αφού τα τσιμπούσια και οι κρασοκατανύξεις είχαν μεταφερθεί στα σπίτια;
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 240
Του Άκη Γεωργακέλλου
Ο χρόνος διεξαγωγής εκλογών στην Ελλάδα παρουσιάζει την εξής ιδιαιτερότητα: Τον συζητούν, κάθε τόσο, όλοι οι Έλληνες, αλλά τον αποφασίζει μόνον ένας, ο πρωθυπουργός. Έτσι και τώρα, πολλοί συζητούν για το αν το έτος που έρχεται θα είναι έτος εκλογών, αλλά την απόφαση θα τη λάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και όποιος θέλει να εκτιμήσει ποια θα είναι αυτή, πρέπει να επιχειρήσει να μπει στα παπούτσια του πρωθυπουργού - αν και χωρίς, ασφαλώς, να έχει όλα τα δεδομένα που έχει ο ίδιος στη διάθεσή του.
Πρώτα απ’ όλα, ας θυμηθούμε τι σημαίνει προκήρυξη πρόωρων εκλογών: Πρώτες εκλογές με απλή αναλογική, από τις οποίες δύσκολα θα σχηματιστεί κυβέρνηση. Αν όχι, προκήρυξη νέων εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Και τελικά δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, με νέο εκλογικό σύστημα που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα - αν και λιγότερο από όσο στο παρελθόν. Συνολική διάρκεια, περίπου 2 μήνες.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 227
Η πολυγραφότατη ή λαλίστατη συνήθως ευρωπαϊκή Αριστερά έχει καταπιεί το αμίλητο νερό, αφού φρόντισε να πάρει τις αποστάσεις της από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Εστω και διά της αιδήμονος σιωπής.
Του Γιάννη Κ. Πρετεντέρη
Τέτοιες μέρες πριν από τριάντα χρόνια διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση. Στις 26 Δεκεμβρίου 1991. Μέρες αργίας Χριστουγέννων, δεν θυμάμαι καν αν ήταν πρώτη είδηση στις εφημερίδες.
Αλλά έτσι κατέρρευσε ο τελευταίος και πιο μακρόβιος ολοκληρωτισμός του 20ού αιώνα. «Οχι με μια έκρηξη αλλά με έναν ψίθυρο» θα έλεγε ο Ελιοτ.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 197
Η ιστορία είναι παρμένη από ένα σεμινάριο μάνατζμεντ. Συνιστάται προς ανάγνωσιν σε
Του Γιάννη Μαρίνου
Το ακόλουθο κείμενο μου το έστειλε ανώνυμος αναγνώστης και θεώρησα πολύ χρήσιμο να αναγνωσθεί ιδιαίτερα από τους στελεχώνοντες το πολιτικό σύστημα της χώρας μας:
«Μια φορά και έναν καιρό μια φυλή (50 άτομα) ζούσε ευτυχισμένη σ’ ένα παραδεισένιο νησάκι του Ειρηνικού Ωκεανού χωρίς φτώχεια, πείνα και διαφθορά. Μια μέρα, ο εκλεγμένος κυβερνήτης-φύλαρχος κάλεσε τους 13 συμβούλους του και τους ρώτησε πώς πάνε τα πράγματα. Του είπαν ότι τα πράγματα πάνε πολύ καλά, και ότι οι κάτοικοι ήταν πλούσιοι και ευτυχισμένοι, προφανώς. “Προφανώς”, διότι δεν είχαν στοιχεία για να το αποδείξουν.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 187
Του Ευάγγελου Βενιζέλου
Οι έκτακτες συνθήκες της πανδημίας, επέβαλαν ένα αναγκαστικό μινιμαλισμό στον εορτασμό της μεγάλης επετείου των διακοσίων ετών από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Οι υγειονομικοί περιορισμοί οδήγησαν σε έναν οργανωτικά λιτό εορτασμό, με λιγότερα τετριμμένα και κοινότοπα στοιχεία. Έναν εορτασμό περισσότερο εσωτερικό αλλά όχι εσωστρεφή. Βεβαίως όταν κινούμαστε στο κοινό πεδίο της δημόσιας και της επίσημης Ιστορίας, θα ήταν φενάκη να θέλουμε έναν εορτασμό απαλλαγμένο από την ιδεολογική χρήση της Ιστορίας και από τα στερεότυπα μέσω των οποίων ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής - και καταρχάς κάθε άλλης κοινωνίας - συγκροτεί τη σχέση του με αυτό που λέγεται εθνική ταυτότητα.
- Πληροφοριακά Στοιχεία
- Το Βήμα της Αιγιάλειας
- Άρθρα - Απόψεις
- Εμφανίσεις: 214
Η αλλαγή ζαλίζει. Τελικά, πρόκειται για μία μάλλον μετριοπαθή περιγραφή των κοσμογονικών μεταβολών για την αμυντική και τη διπλωματική ισχύ της χώρας, καθώς και τη διασφάλισή της ακόμα και σε ενεργειακό επίπεδο
Γεώργιος Π. Μαλούχος
Είναι μία από εκείνες τις σπάνιες φορές που η ιστορική στιγμή δεν χάθηκε. Ακριβώς εβδομήντα χρόνια μετά την ένταξή της στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, τώρα μία νέα ισχυρή Ατλαντική Ελλάδα εγείρεται, ξεπερνώντας τις καταστρεπτικές στρεβλώσεις δεκαετιών. Και αυτό συμβαίνει εν πολλοίς χάρη στην παρανοϊκή μεγαλομανία του τούρκου ηγέτη. Πιο πρόσφατος, πλην ακρογωνιαίος, λίθος της το νομοσχέδιο που υπερψήφισε την περασμένη εβδομάδα η ολομέλεια της Αμερικανικής Γερουσίας. Πίσω από τον στεγνό τίτλο του κρύβονται πολλά: η οριστική τυπική ολοκλήρωση μίας εντελώς νέας εποχής στις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, η παγιοποίηση και η διπλωματική ισχυροποίηση της Ελλάδας ως το ανατολικότερο σύνορο του δυτικού κόσμου, η εκ νέου δυνατότητα εξαιρετικής αναβάθμισης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στα αμέσως επόμενα χρόνια και, τελικά, η βεβαιότητα ότι, για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του 2010-2020, η Ελλάδα πραγματικά δεν είναι πλέον μόνη έναντι της διαρκώς αυξανόμενης τουρκικής επιθετικότητας. Είναι η πλήρης γεωπολιτική μετατόπιση της Ελλάδας στο γεωγραφικό άκρο και στο πολιτικό επίκεντρο της άμυνας της Δύσης. Κρύβεται επίσης η αποτυχία της Γερμανίας, να κρατήσει τελικά τη χώρα στη δική της ζώνη γεωπολιτικής επιρροής, παρά την επιμονή της.
Η εφημερίδα Το Βήμα της Αιγιάλειας κυκλοφόρησε το 1975 λίγους μήνες μετά την Μεταπολίτευση από τον δημοσιογράφο Φάνη Ζουρόπουλο και για 40 χρόνια ταυτίστηκε με την κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική και αθλητική ζωή της Αιγιάλειας.
