Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«Αηδιασμένος, μπουχτισμένος, μπερδεμένος, σχεδόν πισθάγκωνα δεμένος», για να παραφράσω τον Εμπειρίκο, μπαίνεις σε φούρνο για να αγοράσεις ψωμί. Κι εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι η εξαίρεση. Οχι ότι οι υπόλοιποι πελάτες ή οι υπάλληλοι μοιάζουν να είναι σε καλύτερη κατάσταση από σένα. Η διάθεσή τους, όπως και η διάθεσή σου, είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Ας τα βρει με τον εαυτό του. Οι ημέρες απαιτούν ψυχική ανάταση, κι αυτό σου το υπενθυμίζει το υποχρεωτικό Jingle Bells που καλύπτει με τη χαρωπή του μελωδία τον χώρο. Σκέφτομαι την ταμία. Δεν φτάνει που είναι μπουχτισμένη απ’ το οχτάωρο, είναι υποχρεωμένη να ακούει το Jingle Bells όλη μέρα. Και πάνω που τελειώνει, να το και πετιέται απ’ την αρχή, σαν τη ρωμιοσύνη του Ρίτσου. Σαν τροχός οδοντογιατρού. Μια ταινία του Φασμπίντερ ήταν όπου ο ήρωας, κλεισμένος στο κελί του, ήταν υποχρεωμένος να ακούει τη Λιλή Μαρλέν συνέχεια. Αν θυμάμαι καλά, είναι ο Εβραίος συνθέτης του τραγουδιού. Η ταμίας του φούρνου όμως δεν έχει καμία σχέση με το Jingle Bells. Δεν φταίει αυτή που υπάρχει. Και δεν έχει ακούσει ποτέ καμπανάκια έλκηθρου στη ζωή της. Πού να τα ακούσει στην πλατεία Βικτωρίας; Ακούει όμως το τραγούδι οκτάωρο από τον Νοέμβριο.

Φέτος υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα μπαίνω μόνον σε καταστήματα που δεν θα αναπέμπουν τον ύμνο των Χριστουγέννων, το Jingle Bells. Για συμπαράσταση στους υπαλλήλους τους. Εύκολη απόφαση. Ούτως ή άλλως κρύβομαι. Φοβάμαι τον κορωνοϊό ακόμη περισσότερο κι από το Jingle Bells, οπότε η εθνική οικονομία δεν θα επηρεαστεί από την απουσία μου. Παρ’ όλα αυτά δεν μου βγαίνει απ’ το μυαλό ότι μπορεί να είμαι και μισάνθρωπος. Διότι ακόμη κι αν ξεπεράσεις το μαρτύριο του Jingle Bells πώς θα δικαιολογήσεις την απουσία σου από το ρεβεγιόν; Το ρεβεγιόν δεν είναι δικαίωμα. Το ρεβεγιόν είναι υποχρέωση. Δεν μπορείς να κάνεις ό,τι σου καπνίσει. Οφείλεις να υπακούσεις στους κανόνες και να διασκεδάσεις. Τώρα που το σκέφτομαι, το ρεβεγιόν είναι από τις λίγες στιγμές στη ζωή μας που μας επιβάλλουν τόσο αυστηρούς κανόνες. Οι περισσότεροι περιμένουν να περάσει για να ξαναβρούν τον εαυτό τους.

Δεν τα γράφω αυτά για να χαλάσω την ευφορία των ημερών. Τα Χριστούγεννα είναι μεγάλη γιορτή του πολιτισμού μας. Θέλω απλώς να επισημάνω ότι ο τρόπος που τα γιορτάζουμε αποκαλύπτει και τη σχέση μας με τον πολιτισμό μας. Τα έχουμε μετατρέψει σε καταναγκασμό. Μια υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας, χωρίς να μπορούμε να αναλάβουμε την αισθηματική της ευθύνη. Αντε να περάσει κι αυτό και να ησυχάσουμε από τo Jingle Bells.

https://www.kathimerini.gr/opinion/561639103/i-tyrannia-toy-jingle-bells/

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.