Γράφει ο Κωνσταντίνος Μάγνης

Η περίπτωση του Φάνη Ζουρόπουλου είναι πολύ γνωστή, και όχι μόνο στην Αχαϊκή δημοσιογραφική οικογένεια. Άνθρωπος πολυδιάστατος, φύση περιπετειώδη, βίος και πολιτεία: Υπηρέτησε τη δημοσιογραφία για μισό σχεδόν αιώνα, στην ουσία όμως έτρεξε πίσω από την εγγενή του περιέργεια και το ζεματιστό πάθος του για την αλήθεια των γεγονότων, τόσο του καιρού του όσο και των εποχών που σφράγισαν την ταυτότητα και τη συλλογική συνείδηση των Αιγιαλέων  και των αχαιών.


Ως πρόσωπο ως δημοσιογράφος και σχεδόν εμμονικός ερευνητής ο Φάνης Ζουρόπουλος έζησε σπουδαία γεγονότα, από την εξέγερση του Πολυτεχνείου έως την επιστράτευση του ’73 και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια στην Αχαΐα. Γνώρισε μεγάλες προσωπικότητες, πήγε να βγάλει τη μεγάλη πληροφορία από ο στόμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου (προσπάθησε ή όχι να συνεννοηθεί με τον Άρη Βελουχιώτη για να αποφευχθεί η κλιμάκωση στην Αχαΐα;) κυνήγησε την αλήθεια πίσω από τα γεγονότα με τεράστιο ειδικό βάρος, και βέβαια εργάστηκε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Βήμα Αιγιάλειας και όχι μόνο) της Αχαΐας, ζώντας τις διακυμάνσεις στο ενημερωτικό πεδίο σε φάσμα δεκαετιών. Τις εμπειρίες του, τις αποθησαυρίζει σε βιβλίο: «Ο Ναύτης του Αιγίου», επιλέγοντάς ένα τρυφερό , αυτοαναφορικό λογοπαίγνιο που εμφανίζει την τριβή του με τα ζητήματα της εποχής του, ως προέκταση μιας ονειροπόλας παιδικότητας. Αυτό-αναλύεται αποκαλυπτικά με δύο μόνο λέξεις : Του αρέσουν οι εξομολογήσεις, παραδέχεται, ενώ διέπεται από περιέργεια. Απόδειξη ότι έχει ψάξει το οικογενειακό δέντρο μέχρι το έτος 1700. Παλιότερες αναφορές δεν βρήκε. Είμαστε σίγουροι πως αν υπήρχαν, θα τις είχε βρει.

Το βιβλίο διέπεται από μια συναρπαστική αταξία (χρονογράφημα, άποψη, ιστορικά στοιχεία, αφηγήσεις) με αυτοσχέδιες εναλλαγές χωρίς «τεχνοκρατική» σειρά, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Σημασία έχει το ζουμί.


Στη σημερινή παρουσίαση, ξεφυλλίζουμε όσα έζησε και παρατήρησε μετέχοντας στα γεγονότα του Πολυτεχνείου του ’73.

 
Η εξέγερση του 1973, γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος, που την έζησε ως σπουδαστής της δημοσιογραφίας στη σχολή είχε ιδρύσει ο Μελάς, δεν είχε αρχηγούς. «Κανείς μας δεν είχε συνείδηση τι κάναμε . Ξαφνικά βρεθήκαμε σε μια εξέγερση, όλοι επικεφαλής, που πίσω του την έσερνε ένα ολόκληρο κίνημα».


Σύμφωνα με την μαρτυρία του, «Πολυτεχνείο» δεν ήσαν μόνο εκείνα που αποτελούν την κυρίαρχη εκδοχή. ’Έγιναν ασφαλώς κι αυτά, έγιναν  όμως και άλλα.


Μνημονεύει την «Εργατική Συνέλευση» που έγινε στο αμφιθέατρο Γκίνη, στην επιτροπή Στουρνάρη. Εκεί αποφασίστηκε (μαχητικά αλλά αφελώς) ότι έπρεπε να υπάρξει ανατροπή του κράτους και όχι μόνο του Παπαδόπουλου. Το σύνθημα που πρόβαλλε η Χούντα την επόμενη της καταστολής, για να προβοκάρει το κίνημα, Κάτω το Κράτος και άλλα, ήταν πραγματικά, άλλο αν δεν εξέφραζαν το σύνολο των φοιτητών. Αλλά αυτό έχει σκεπαστεί σε μια «συνομωσία σιωπής» όπως γράφει, δανειζόμενος το σχόλιο ενός πρωταγωνιστή των γεγονότων.


Ο Φάνης Ζουρόπουλος, που διευκρινίζει ότι επ’ ουδενί δεν μειώνεται ο  ηρωικός χαρακτήρας, η προαίρεση και η αυτοθυσία όσων αγωνίστηκαν εκείνο το Νοέμβριο, πιστεύει ότι η εξέγερση αξιοποιήθηκε από ελληνοαμερικανικό συνωμοτικό πυρήνα, εξαιτίας της επιλογής του δικτάτορα Παπαδόπουλου να πάρει το μέρος του Σαντάτ στον αιγυπτιοϊσραηλινό πόλεμο, κόντρα στις  αμερικανικές επιδιώξεις. Ο θύλακας αυτός επέτρεψε τη γιγάντωση της εξέγερσης, με αποτέλεσμα να γίνει εκκωφαντική η καταστολή της, με μεθοδεύσεις που έφεραν την υπογραφή του Δημήτρη Ιωαννίδη, που προαλειφόταν ως νέος ισχυρός ανήρ, με εκπαραθύρωση του Παπαδόπουλου.


Έχει ενδιαφέρον ότι ο Φ. Ζουρόπουλος σημειώνει πως η εκκένωση του Πολυτεχνείου ήταν «σχεδόν αναίμακτη»: Κανένας νεκρός εντός του Πολυτεχνείου, όλοι οι νεκροί «ήταν στα πέριξ και παράπλευρες απώλειες». Η εντολή Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη ήταν «κανένας νεκρός φοιτητής», κάτι που σημαίνει ότι τα θύματα προήλθαν από προβοκάτσιες ανθρώπων του Ιωαννίδη. Εν τέλει όμως η εξέγερση δεν πνίγηκε στο αίμα και τα σχέδια για άμεση ανατροπή χάλασαν. Χρειάστηκε να γίνει πραξικόπημα οκτώ μέρες αργότερα, ξημερώνοντας η 25η Νοεμβρίου Κυριακή, της Αγίας Αικατερίνης.
Κινδύνευσε και ο ίδιος ο Ζουρόπουλος, 25 χρονών τότε : «Γύρω στις 12.30, πήδηξα από τα κάγκελα της Τοσίτσα και μαζί με άλλους πήγαμε στη γωνία Αλεξάνδρας και Πατησίων. Στην Ταράτσα του Μεγάρου του ΟΤΕ κάποιος πυροβολούσε αδέσποτα, τρέξαμε στην πρώτη πολυκατοικία δεξιά, η πόρτα ήταν ανοιχτή, και μπήκαμε μέσα. Δίπλα μου κάποιος έφαγε μια σφαίρα στο πόδι. Τον βάλαμε μέσα και  ξαπλώσαμε. Από την Αλεξάνδρας ακούγονταν τα τανκς να κατεβαίνουν…  

Πηγή: Πελοπόννησος

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS