Του Τάκη Σουβαλιώτη.

 Η εγκληματικότητα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν έχει κανένα προηγούμενο. Είναι πρωτόγνωρη. Ούτε και στον 19ο αιώνα η εγκληματικότητα δεν είχε πάρει τέτοια έκταση. Τέτοιες διαστάσεις. Αλλά και τέτοια αγριότητα. Τα διάφορα εγκλήματα, κοντεύουν να γίνουν ένα καθημερινό φαινόμενο. Όπως (ένα καθημερινό φαινόμενο) έχουν γίνει οι ληστείες. Οι ληστές για να μπαίνουν στα σπίτια του κόσμου, δεν συναντούν και πολλές δυσκολίες.

Για αυτούς όλα είναι εύκολα. Όπως εύκολοι τους είναι και οι διάφοροι βασανισμοί που επιβάλλουν στους ανθρώπους που ληστεύουν. Γιατί όμως, έχουν αποθρασυνθεί τόσο πολύ οι πάσης φύσεως κακοποιοί; Έχουν γίνει τόσο αδίστακτοι; Και τόσο βίαιοι; Το έχουμε αυτό το πρόβλημα, γιατί οι ποινές που τους επιφυλάσσονται από το νομικό μας σύστημα είναι πέραν του δέοντος ήπιες. Τα ισόβια λ.χ., έχουν πάψει να είναι ισόβια. Με πολλούς από τους ισοβίτες να αποφυλακίζονται και πριν από τα δέκα χρόνια. Οι διάφοροι νομικοί μας που το υπερασπίζονται αυτό το περίεργο νομικό καθεστώς, όταν πιέζονται από διάφορα ερωτήματα, επικαλούνται αμέσως τον νομικό μας πολιτισμό. Αυτόν όμως τον νομικό μας πολιτισμό, ο λαός μας δεν το μπορεί καν να τον κατανοήσει. Τον θεωρεί σαν ένα θεωρητικό νομικό σχήμα και τίποτα περισσότερο. Και άρα, τον θεωρεί και ως αναποτελεσματικό για τη προστασία του από το οργανωμένο έγκλημα. Για να αναχαιτιστεί αυτή η εγκληματική λαίλαπα που μας έχει κάνει τον βίο αβίωτο, πρέπει το νομικό μας πλαίσιο να γίνει πιο αυστηρό. Και για να γίνει, πρέπει να επαναφερθεί η ποινή του θανάτου. Και αν οι πολιτικοί μας διστάζουν να την πάρουν αυτή την απόφαση, τότε ας απευθυνθούν σε εμάς τους πολίτες με τη διενέργεια ενός σχετικού δημοψηφίσματος. Αν δεν είχε καταργηθεί αυτή η τόσο σκληρή ποινή, η εγκληματικότητα θα ήταν απόλυτα ελεγχόμενη.

Χαλανδρίτσα Πατρών

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.