Ενας σημαντικός αριθμός βουλευτών και κορυφαίων στελεχών είναι οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι.

Από το βήμα του Συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ο πρωην υπουργός Νίκος Χριστοδουλάκης, ανέφερε ότι «την απεμπλοκή της χώρας από τα Μνημόνια δεν θα την πετύχουν ούτε όσοι νόμιζαν ότι θα τα σκίσουν, ούτε όσοι τα θεωρούν ως τις πλάκες του Μωϋσή και τούς φταίει διαρκώς η κοινωνία».



Πρόσθεσε ότι η αναγκαία νέα πορεία θέλει και νέα πολιτική να την εκφράσει και να την εφαρμόσει. «Δεν φτάνουν οι έξυπνες ατάκες και τα μηνυματάκια στο Facebook. Χρειάζονται συγκεκριμένες θέσεις, στόχοι σε δεδομένο χρόνο και – προπάντων – κατάδειξη και ανάδειξη των κοινωνικών στρωμάτων που θέλουμε να ωφεληθούν», υπογράμμισε ο κ. Χριστοδουλάκης.
 

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών στη τελευταία κυβέρνηση Σημίτη, περιέγραψε τις αναπτυξιακές προτεραιότητες και τις προϋποθέσεις για την ανάταξη της οικονομίας, ασκώντας κριτική στους πιστωτές για την επιβολή συνεχούς λιτότητας, ενώ άφησε αιχμές τόσο προς τον Γ. Παπανδρέου όσο και τον Ε. Βενιζέλο λέγοντας: «Η ανάταξη της χώρας δεν θα γίνει, αν την ανάγκη μιας νέας πολιτικής την υποκαταστήσει η επιδίωξη αναδρομικής δικαίωσης του παρελθόντος, όπου μόνο εμείς τα κάναμε όλα σωστά και οι άλλοι πάντα λάθος. Συμφωνούμε τώρα όλοι – και πολύ σωστά – ότι το ενάμιση Μνημόνιο που συμφώνησε μέχρι τώρα η σημερινή κυβέρνηση είναι επαχθές και θα πλήξει βαριά την οικονομία τα επόμενα χρόνια. Όμως και τα δύο προηγούμενα Μνημόνια δεν ήταν αγίασμα από τα Ιεροσόλυμα. Και αυτά ήταν επαχθή και προκάλεσαν σοβαρά και χρόνια προβλήματα στη χώρα».

Ολες σχεδόν οι κυβερνήσεις την περίοδο της Μεταπολίτευσης επαγγέλθηκαν τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία, αν και κατά καιρούς υπήρξαν κάποια ορατά αποτελέσματα, όπως το ΑΣΕΠ. Συνέβη μάλιστα το εξής παράδοξο: όσο πιο πομπώδης ήταν η ρητορική για βαθιές μεταρρυθμίσεις τόσο πιο ολέθρια ήταν τα πραγματικά αποτελέσματα-έγραφε το 2012 στο ΒΗΜΑ. 5 χρόνια μετά το άρθρο του πρώην υπουργού παραμένει επίκαιρο.
 Για παράδειγμα-σημείωνε ο κ. Χριστοδουλάκης-, η «επανίδρυση του κράτους» μετά το 2004 οδήγησε σε δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις και μάλιστα την περίοδο που η Ελλάδα είχε ήδη μπει στον κυκλώνα της κρίσης. Ακόμη όμως και με το μνημόνιο που υποτίθεται ότι θα διόρθωνε τα κακώς κείμενα, το μόνο αποτέλεσμα ήταν οι ισοπεδωτικές περικοπές μισθών που επιβλήθηκαν και στους καλούς και στους ανεπαρκείς υπαλλήλους, κάνοντας τους πρώτους να χάσουν κάθε κίνητρο για δουλειά και τους δεύτερους να αποκτήσουν μια αίσθηση ότι είναι απρόσβλητοι σε κάθε προσπάθεια αλλαγής.

Οι λόγοι που οδηγούν στις αλλεπάλληλες αποτυχίες των προσπαθειών για αναμόρφωση της διοίκησης δεν οφείλονται μόνο στους συνταγματικούς περιορισμούς της μονιμότητας, οι οποίοι και σε άλλες χώρες υπάρχουν για ορισμένες κατηγορίες υπαλλήλων. Πιο σημαντική και διαβρωτική αιτία είναι η χρόνια συνύφανση του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης σε ένα σύμπλεγμα αμοιβαίων εξυπηρετήσεων και συμφερόντων με τα εξής χαρακτηριστικά:

Πρώτον, τα επιτελεία και οι μηχανισμοί εκλογής κομμάτων και βουλευτών στελεχώνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από δημόσιους υπαλλήλους, συνήθως μάλιστα με έντονη συνδικαλιστική δράση, πράγμα που εξασφαλίζει διασύνδεση, πρόσβαση και επιρροή σε μεγάλες κατηγορίες ψηφοφόρων. Ακόμη και όσοι τυχόν δεν είναι υπάλληλοι, ύστερα από έξι μήνες σε πολιτικό γραφείο πασχίζουν να διοριστούν και συνήθως το καταφέρνουν (πριν από μερικά χρόνια ένας βουλευτής είχε έτσι διορίσει και τη μητέρα του). Η δημοσιοσυνδικαλιστική σύνθεση των επιτελείων επιβάλλει αναπόφευκτα και μια διαρκή ενασχόληση των πολιτικών και των κομμάτων με θέματα του δημόσιου τομέα και οδηγεί σχεδόν πάντα στην «κάθετη» εναντίωσή τους σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού.

Δεύτερον, ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών και κορυφαίων στελεχών είναι οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι και πολλοί εξ αυτών υπήρξαν δραστήριοι συνδικαλιστές πριν εισέλθουν στο Κοινοβούλιο. Ετσι δεν έχουν κανένα κίνητρο να κατακρίνουν καταστάσεις που συχνά οι ίδιοι είχαν επιβάλει στο παρελθόν ούτε να συγκρουστούν με πρώην συναδέλφους τους για να τις ανατρέψουν.

Τρίτον, η δημόσια διοίκηση εξακολουθεί να αποτελεί το πεδίο γενναιόδωρης ανταπόδοσης της κομματικής υποστήριξης με διορισμούς.

Η κατάσταση αυτή προκαλεί αντιδράσεις όχι μόνο στους φορολογούμενους πολίτες που βλέπουν ότι με τα χρήματά τους συντηρείται και πολλαπλασιάζεται ο κομματικός μηχανισμός, αλλά και στους πολλούς και άξιους υπαλλήλους της διοίκησης που υποβαθμίζονται από την άδικη ταύτισή τους με την αναξιοκρατία και τις πελατειακές πρακτικές. Τι θα μπορούσε να γίνει για να περιορίσει αυτά τα φαινόμενα;

Αφήνοντας κατά μέρος τις μεγαλεπήβολες διακηρύξεις που πέφτουν στο κενό, μια πρακτική μέθοδος θα ήταν η ουσιαστική εφαρμογή της εφεδρείας, όχι ηλικιακά και ισοπεδωτικά όπως επιχειρήθηκε ως τώρα από το μνημόνιο, αλλά με μέτρα που θα αναβάθμιζαν την ποιότητα της διοίκησης, όπως τα εξής: ταχεία αξιολόγηση κάθε υπαλλήλου και της πραγματικής ανάγκης κάθε υπηρεσίας. Οσοι βρεθούν να μην έχουν αντικείμενο απασχόλησης, αποσπασμένοι σε τομείς άσχετους με αυτούς που προσλήφθηκαν, συστηματικοί κοπανατζήδες και υπηρεσίες που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα, μπαίνουν πρώτοι στη λίστα. Θα βρεθεί επίσης ότι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι έχουν παρανόμως δεύτερη πλήρη απασχόληση είτε και δικές τους επιχειρήσεις με την κάλυψη συγγενούς. Η απομάκρυνση θα τους στερήσει μεν τις άνευ κόπου αποδοχές, όχι όμως και την κύρια απασχόληση την οποία θα μπορούν να κάνουν πλέον απερίσπαστοι.

Τέλος, καθοριστικής σημασίας πρέπει να είναι και το πώς διορίστηκαν. Οσοι επελέγησαν μέσω ανοιχτών και αυστηρών διαγωνισμών πρέπει με κάθε τρόπο να παραμείνουν για να ενισχυθεί μια αντίληψη αξιοκρατίας. Αντίθετα, περιπτώσεις διορισμών με βάση την οικογένεια και τις λίστες των κομμάτων μπαίνουν σε εφεδρεία. Η απομάκρυνσή τους θα αποτελέσει και την πιο ουσιαστική αποθάρρυνση για το πελατειακό σύστημα που εξέθρεψε και γιγάντωσε αυτές τις καταστάσεις.
 

kourdistoportocali.com

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS