Του Τάκη Σουβαλιώτη

 Ο Αλέξης Τσίπρας με τα όσα είπε στο Ζάππειο αναφορικά και με αυτό το σκληρό φορολογικό καθεστώς που έχουμε από το 2015, έκανε και ένα πολιτικό αυτομαστίγωμα. Έκανε και μία μετωπική ρήξη και με τον ίδιο τον εαυτό του. Είναι σαν να υποστήριξε όλα τα πεπραγμένα, τα οικονομικά πεπραγμένα της κυβέρνησής του. Και είναι σαν να παραδέχτηκε, ότι από αυτή (την κυβέρνησή του) μόνο μία άγρια και διαρκή οικονομική αφαίμαξη είχε η κοινωνία μας. Εντύπωση, επίσης, μου έκανε και η άνεση με την οποία αναφέρθηκε στην εν λόγω υπερφορολόγησή μας, η οποία μας έχει επιβληθεί από τον ίδιο. Και η οποία συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί ένα ανασχετικό παράγοντα για κάθε αναπτυξιακή δραστηριότητα.

Με αυτή την άνεσή του, μας έδωσε ένα ακόμη δείγμα από την πολιτική και ηθική αναλγησία που τον συνέχει. Και μας θύμισε συν τοις άλλοις και εκείνη την παγερή στάση που είχε πάρει και στην τραγωδία στο Μάτι. Ενώ όλη η Ελλάδα θρηνούσε για τον μαρτυρικό θάνατο που είχαν βρεί μέσα στις φλόγες 102 άνθρωποι, εξαιτίας κυρίως της ολιγωρίας του κρατικού μηχανισμού, ο Τσίπρας κινούνταν σαν να μην είχε συμβεί αυτό το μεγάλο κακό. Το άντεχε να κάνει βόλτες στη θάλασσα με κότερα πλουσίων και να καπνίζει πανάκριβα πούρα. Αυτός είναι ο Τσίπρας. Ένας άνθρωπος που μπορεί να παίρνει από κάποιους και τα κεφάλια και ταυτόχρονα να τους μιλάει σαν ο καλύτερος φίλος τους. Γι’αυτόν τον τύπο η υπευθυνότητα, η συνέπεια, η ηθική ευθιξία κ.λ.π. είναι εντελώς άγνωστα συναισθήματα. Είναι ποτέ δυνατόν ένας άνθρωπος που μαστίζεται από τόσα ελλείμματα να έχει και κάποιο συνειδησιακό πρόβλημα για το ολέθριο, για το καταστροφικό οικονομικό μοντέλο που υιοθέτησε ως πρωθυπουργός; 

Χαλανδρίτσα Πατρών

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS