Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Πριν μερικούς μήνες πριν ακόμα καλά –καλά φύγουν τα Χριστούγεννα και αλλάξουμε το νέο χρόνο,  κάποιοι προγραμματίζαμε ταξίδια μετρούσαμε τις μέρες μέχρι να έρθει το Πάσχα, ψάχναμε στον  χάρτη να βρούμε προορισμούς. Μόνο που όλα δείχνουν πως λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο, όπου ξενοδόχος βάλε αστάθμητο παράγοντα. Κάποιες φορές σκέπτομαι εκείνο το γνωμικό «Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλα δε Θεός κελεύει». Μέχρι που μας χτύπησε την πόρτα ο κορονοϊός και όλα άλλαξαν…

Τη Μ. Εβδομάδα τα προηγούμενα χρόνια όλοι τρέχαμε με τις τσάντες γεμάτες για τις προετοιμασίες  του Πασχαλινού τραπεζιού, με τις λίστες για τους καλεσμένους,  για δώρα και ένα σωρό άλλα πράγματα. Κοιτούσαμε  το ρολόι και αν μας έπαιρνε ο χρόνος μπαίναμε στην εκκλησία βιαστικά,  να ανάψουμε ένα κερί και πάλι τρέχοντας να προλάβουμε την καθημερινότητα. Όσο για την Μ. Πέμπτη μετά την παρουσία του εσταυρωμένου στο ναό και τον ασπασμό βρίσκαμε φίλους  και φίλες και πηγαίναμε βόλτες στη  φωτισμένη πόλη, την Μ. παρασκευή μετά  τον επιτάφιο γέμιζαν τα  μαγαζιά της παραλιακής με κόσμο για τα καθιερωμένα καλαμαράκια. Όσο για την Ανάσταση μετά το Χριστός Ανέστη από τον ιερέα, χωρίς να έχουν περάσει ακόμα δύο τρία λεπτά η εκκλησία άδειαζε …. Για να πάρει τη σειρά της η Κυριακή του Πάσχα με το ξέφρενο γλέντι.

Εφέτος όλο αυτό το σκηνικό άλλαξε … Μπορεί να μας προξενεί μια θλίψη,  αλλά ίσως και να έγινε μια ευκαιρία να καταλάβουμε την αξία όλων όσων θεωρούσαμε δεδομένα… Η ανάγκη λοιπόν για προσευχή στο ναό τις μέρες της Μ. Εβδομάδας και το Πάσχα ως δεδομένο ήταν μια πράξη μηχανική, γρήγορη και γινόταν  επειδή έπρεπε. Φέτος όλοι καταλάβαμε την αξία του!

Πριν λίγες μέρες,  σκαλίζοντας τα βιβλία μου βρήκα τις παρτιτούρες με τους  ύμνους της Μ. Εβδομάδας που τους είχα καταχωνιάσει στο βάθος της βιβλιοθήκης μου… Μετά από πολλά χρόνια κατάλαβα την πολυτιμότητά  τους ,  τούτο όχι γιατί με γύρισαν πίσω στα μαθητικά μου χρόνια,  αλλά γιατί με το καντηλάκι να σιγοκαίει, το θυμίαμα στο λιβανιστήρι και τους ψαλμούς των ιερέων και ιεραρχών από την τηλεόραση αποκτούσε  μια άλλη αξία , πιο ουσιαστική όλη αυτή η μυσταγωγία μια περίεργη μέθεξη… Ένα ταξίδι ανάμεσα στον εαυτό μου  και το Θεό… Αυτό όμως ήταν κάτι που παρατήρησα ότι συνέβη και σε άλλο κόσμο. Η πίστη δεν χρειάζεται κομπασμούς , αλλά να ακούς τον εαυτό σου και  να εναποθέτεις  τα άγχη σου, τις αγωνίες σου , τους προβληματισμούς σου, όλα εκείνα που ροκανίζουν την καθημερινότητα μέσω της προσευχής στον Θεό.

Αφού λοιπόν όλοι ανέβουμε τον προσωπικό μας Γολγοθά αυτές τις μέρες μιας και σε όλους μας, θα λείπουν οικογενειακά   αγαπημένα πρόσωπα που δεν μπορούμε να δούμε , φίλοι που δεν θα είμαστε μαζί, στιγμές ξεγνοιασιάς… Ας αναλογιστούμε  πόσο μας έλειψε η εκκλησία  ή πόσο ήρθαμε κοντά με τον Θεό αυτόν τον καιρό  … Ας τα βάλουμε σε μια ζυγαριά να μετρήσουμε πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα στη ζωή μας και όμως για μια στιγμή μπορούν να γίνουν ζητούμενα… Από την ίδια μας την ύπαρξη που οφείλεται στην καλή υγεία, από τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας, δίπλα μας, κοντά μας μέχρι τον τρόπο που εκτελούμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα  ή συμμετέχουμε σε αυτά. Τελικά,  τίποτα δεν είναι δεδομένο όλα στη ζωή μας είναι ζητούμενα…

Κάποιες φορές σκέπτομαι πως η καθημερινή μας ζωή μοιάζει με την ιστορία, περνάει και αυτή τις φάσεις της από τον σκοταδισμό στην Αναγέννηση.  Ας ελπίσουμε αυτό το Πάσχα να σηματοδοτήσει την έξοδο μας  από τον υλισμό και την είσοδό μας στον ανθρωπισμό , ας κοιταχθούμε  στα μάτια,  να συστηθούμε από την αρχή, να δώσουμε τη θέση που αξίζει στην πνευματικότητα , καιρός να στραφούμε στο «είναι» και όχι στο φαίνεσθαι…  Φθάνει να καταλάβουμε πως μέσα από το σκοτάδι μπορούμε να δούμε το φως ... Μετά τον Θάνατο πάντα έρχεται η Ανάσταση !

Καλό Πάσχα!  

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.