3.Γιατί σήμερα δεν μπορεί να αποκτήσει δικό του «κεραμίδι» ένας μισθωτός

Απάντηση σε παρέμβαση του φίλου Βαγγέλη Κοντογιάννη: Το 1972 για την απόκτηση μια τυπικής κατοικίας χρειάζονταν 3,3 ετήσια οικογενειακά εισοδήματα, το 1982 χρειάζονταν 4,3, το 1992 χρειάζονταν 7,6, το 2002 χρειάζονταν 16 και σήμερα … άπειρα!!!

Του Δημήτρη Στεργίου

Φωτογραφία: Το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου (2019)

Ο εξαίρετος φίλος μου και συγχωριανός μου Βαγγέλης Κοντογιάννης (για του αγαπητού μου φίλου και συμμαθητή μου στο Δημοτικό Σχολείο της Παλαιομάνινας Κωνσταντίνου (ή Κωτσάκια) Κοντογιάννη σε παρέμβασή του σε ανάρτησή μου για το συνεχώς υπό κατάρρευση κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας επεσήμανε ειρωνικά ότι το 1981 ο εργαζόμενος χρειάζονταν επτά ετήσιους μισθούς για να χτίσει σπίτι και διερωτάτο πόσους μισθούς χρειάζεται το 2020; Μόνο 7 ή 17;

Προθύμως, λοιπόν, απαντώ ότι σήμερα και ιδιαίτερα από το πρώτο μνημιονιακό έτος 2010 δεν μπορεί να χτίσει κανείς σπίτι διότι απλούστατα δεν υπάρχει … κτηματαγορά, η οποία αντανακλάται στην εφιαλτική μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας εξαιτίας της μείωσης του διαθέσιμου οικογενειακού εισοδήματος και της υπολανθάνουσας λειτουργίας της τραπεζικής αγοράς. Κι όταν σε μια χώρα δεν υπάρχει η οικοδομή, όπως λένε οι Γάλλοι, που είναι λοκομοτίβα της ανάπτυξης, δεν υπάρχει ανάπτυξη!. Για λόγο αυτόν η χώρα έζησε επί μία περίπου δεκαετία τον εφιάλτη της ύφεσης. Και, επειδή δεν υπάρχει αιτιατό χωρίς αίτιο, αναφέρω ότι στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει στεγαστική πολιτική, δεν υπάρχει πολιτική ενίσχυσης της οικοδομικής δραστηριότητας με τραπεζική χρηματοδότη. Αυτή η τραπεζική χρηματοδότηση μαζί την εθνική αποταμίευση (καταθέσεις σε τράπεζες) προκάλεσαν την έκρηξη της οικοδομικής δραστηριότητας μετά το 1972 και την επίτευξη του ρεκόρ που το 80% περίπου των ελληνικών νοικοκυριών να έχουν δικό τους «κεραμίδι», παρά το «διωγμό» του από τις εκάστοτε κυβερνήσεις με την επιβάρυνσή του με δεκάδες φόρους!!!

Από έρευνά μου που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» στις 8 Φεβρουαρίου 1977, από τα βιβλία μου «Είκοσι καμένα χρόνια» (Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1992) και «Η μεγάλη φούσκα του εκσυγχρονισμού του Κώστα Σημίτη» (Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2004) προκύπτουν τα ακόλουθα:

- Η μηνιαία δόση εξυπηρέτησης στεγαστικών δανείων αντιπροσώπευε το 1972 μόνο του 25% του μηνιαίου οικογενειακού εισοδήματος ενός τυπικού ελληνικού νοικοκυριού (αυτό που έλεγε ότι θα κάνει ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς προεκλογικά το 2012, αλλά δεν είδαμε τίποτα!), ενώ σήμερα σε κάθε μηνιαία δόση αντιστοιχεί σε … ένα μισθό (κι αν θα εξασφαλίσει στεγαστικό δάνειο από καμιά τράπεζα!), έναντι 33% το 1982, 80% το 1992, 112% το 2002 και … άπειρον σήμερα, διότι απλούστατα δεν χορηγούνται στεγαστικά δάνεια με εξοντωμένο οικογενειακό εισόδημα.

- Για το σχηματισμό ιδίου κεφαλαίου το 1972 χρειάζονταν 20 μήνες, το 1982 χρειάζονταν 29 μήνες, το 1992 χρειάζονταν 46 μήνες, το 2002 χρειάζονταν 56 μήνες και σήμερα … άπειροι μήνες!

- Η αξία κατοικίας το 1972 ήταν 400.000 δραχμές ή 1.173 ευρώ, το 1982 ήταν 3.400.000 δραχμές ή 9.978 ευρώ, το 19992 ήταν 16.000.000 δραχμές ή 46.955 ευρώ, το 2002 ήταν 40.000.000 δραχμές ή 117.388 ευρώ και σήμερα πολύ πιο πάνω

- Συνεπώς, το 1972 χρειάζονταν 3,3 ετήσιους μισθούς, το 1982 χρειάζονταν 4,3 ετήσιους μισθούς, το 1992 χρειάζονταν 7,6 ετήσιους μισθούς, το 2002 χρειάζονταν 16 χρόνια και σήμερα … άπειρα!

Γιατί σημειώθηκε αυτή η επιδείνωση; Διότι, όπως προκύπτει από σχετικά συγκριτικά στοιχεία , από τότε, το 1977, η αξία μιας τυπικής κατοικίας (75 – 100 τετραγωνικά μέτρα) αυξήθηκε κατά περίπου 100 φορές, ενώ το οικογενειακό εισόδημα μόνο κατά περίπου 21,5 φορές και τα τελευταία δέκα χρόνια μειώθηκε κατά 25%!!!. Πρόκειται για μία σχέση, η οποία επιδεινώνεται συνεχώς τα τελευταία 40 χρόνια. Απλώς σημειώνεται ότι στη δεκαετία του 1970 η αξία της κατοικίας είχε αυξηθεί κατά 8,5 φορές και στη δεκαετία του 1980 κατά 4,7 φορές, ενώ το οικογενειακό εισόδημα κατά 6,6 φορές και 2,6 φορές αντίστοιχα για να επιβεβαιώσω τη διαπίστωση του φίλου μου Βαγγέλη.

Τότε, λοιπόν, η διεύρυνση του χάσματος αυτού οφειλόταν στο γεγονός ότι αυξανόταν συνεχώς σε ιλιγγιώδη επίπεδα το κόστος κατοικίας εξαιτίας των έντονων πληθωριστικών πιέσεων και των χωροταξικών ή πολεοδομικών παρεμβάσεων και παραλείψεων. Τότε, επίσης, η ταχύτερη αύξηση της δαπάνης απόκτησης κατοικίας από την αντίστοιχη του εισοδήματος προκαλούσε την αποδυνάμωση και της ροπής προς αποταμίευση στο ένα τέταρτο σχεδόν εκείνης που υπήρχε πριν από σαράντα χρόνια! Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο το κόστος κατοικίας, αφού για την απόκτησή της χρειάζονταν μεγαλύτερα τραπεζικά κεφάλαια (στεγαστικά δάνεια). Δηλαδή, κάθε πέρσι και καλύτερα. Όσον αφορά το σήμερα, το 2020, μπορώ να πω κάθε πέρσι και εφιαλτικότερα, αφού δεν υπάρχει πια στεγαστική πολιτική, δηλαδή δεν υπάρχει τραπεζική στήριξη της στέγασης…

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.