Γράφει ο Βασίλειος-Γεώργιος Γρηγ. Παπαδάκης

Η διαγραφή των ΟΝΝΕΔ(ιτών) από τους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και διαπορία για την υποκρισία της Κυβέρνησης και της κλυδονιζόμενης αριστερής Αντιπολίτευσης.



Υποκρισία υπάρχει σ’ όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Φανερώνει μία ψεύτικη συμπεριφορά, μία παραπλανητική διάθεση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Η παραπλάνηση γίνεται εφικτή με την προβολή μιας φαινομενικής εκτίμησης και καλωσύνης. Βασικά έχει εγωιστικά κίνητρα. Οι υποκριτές επιδιώκουν την ατομική τους προβολή και το προσωπικό  συμφέρον, προσποιούμενοι τους «καλούς» μέσα στην κοινωνία. Στη χριστιανική ηθική η επιδεικτική, υποκριτική εκδήλωση αρετής ή ευσέβειας, φαρισαϊσμός, θεωρείται αμάρτημα. O ηθικός νόμος καταδικάζει τους επίπλαστους τρόπους που αποβλέπουν σε οφέλη η αξιώματα, χωρίς τα απαραίτητα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα. Ο μυθοποιός Αίσωπος (8ος π.Χ. αι.) αναφέρει: «Μερικοί άνθρωποι υποκρίνονται το φίλο ενώ μέσα τους είναι γεμάτοι κακία και σκληρότητα».

Για την υποκρισία γίνεται εκτενής αναφορά στο βιβλίο: «Ηθική», 1949, από το φιλόσοφο Ευάγγελο Παπανούτσο (1900-1982): «Ό,τι φανερώνει ο άνθρωπος μπορεί να είναι αληθινή απεικόνιση των πραγματικών του βιωμάτων,  αλλά και ψεύτικη, απατηλή δημιουργία, προσποίηση και υποκρισία. Αυτό που βγάζουμε προς τα έξω δεν είναι πάντοτε γνήσια έκφραση του ενδόμυχου, αλλά  πολύ συχνά προθήκη, βιτρίνα, όπου εκθέτουμε σε κοινή θέα σκέψεις που δεν κάνουμε, αισθήματα που δε νοιώθουμε, θελήματα που δεν έχουμε. Τότε δε δείχνουμε στους άλλους το πρόσωπο μας αλλά το προσωπείο μας».

Ζούμε στην εποχή της κοινωνικής, πολιτικής υποκρισίας και του εγωκεντρισμού. O άνθρωπος απασχολείται πέραν του δέοντος με τον εαυτό του και απαιτεί απ’ όλους τους άλλους ν’ ασχολούνται με τις επιθυμίες και συμφέροντα του. Ο εγωιστής επιδιώκει σκοπούς που ωφελούν μόνο τον ίδιο. Η δυσανάλογη υπερτροφία του εγωκεντρισμού αγγίζει ενίοτε τα όρια της ψυχικής διαστροφής.
 
Η υποκρισία (δολιότης, επιτήδευση), δύσκολα αποβάλλεται. Χρειάζεται εσωτερικός αγώνας για ποιοτική ανύψωση και πίστη του ανθρώπου στην αξία της προσωπικότητας του. Η αυτογνωσία, «Γνώθι σαυτόν», η παιδεία, η μόρφωση είναι τα αντίδοτα της υπόκρισης. 

Ο Γερμανός φιλόσοφος Johan Gottlieb Fichte (1762-1814), στο βιβλίο «Θεωρία της Επιστήμης», 1801, αναφέρεται στο «βουλητικό» εγώ.  Ο έτερος Γερμανός φιλόσοφος Max Stirner (1806-1856), θεωρεί κυρίαρχα στοιχεία στην κοινωνία τον ατομισμό και εγωισμό. Για το Stirner, η κοινωνία είναι ένα σύνολο εγωιστών.


Κατά τον Αυστριακό νευροψυχίατρο Sigmund Freud (1856-1939), το εγώ εκφράζει τη ενότητα και ταυτότητα του υποκειμένου. Όταν χαθεί η ενότητα δημιουργείται το διπλό εγώ, τουτέστιν ο διχασμός της προσωπικότητας – σχιζοφρένεια.
Ο ομοεθνής και μαθητής του, ιατρός – ψυχολόγος Alfred Adler (1870-1937), σύμφωνα με την ψυχαναλυτική του θεωρία, ορίζει την έννοια του εγωισμού ως την εκφυλισμένη και υπεραναπτυγμένη τάση του ανθρώπου για προβολή και απόκτηση δύναμης. Η ροπή αυτή κρύβει αισθήματα κατωτερότητας.


Πολιτικοί άνδρες και γυναίκες στα ύπατα αξιώματα, διακατέχονται από ρήξη εσωτερικής ισορροπίας και αποδόμηση της προσωπικότητας. Διχαστική διαταραχή στη συμπεριφορά, χαμόγελα, απότομες διακοπές στη ροή της σκέψης, ομιλία χωρίς συνοχή.  Αυτά τα συμπτώματα εκφράζουν την ψυχική διαταραχή και τη διάλυση του εγώ.

Ο Γάλλος νομικός-ιστορικός, Charles Henri de Tocqueville (1805-1859), γνωστός από το σύγγραμμα: «Δημοκρατία στην Αμερική», 1835, αναφερόταν συχνά στις λοξοδρομίες, ταυτολογίες κι’ αλλοτριολογίες των εξτρεμιστών ρεπουμπλικανών και σοσιαλιστών για τους οποίους αισθανόταν ζωηρά αποστροφή. Ο Tocqueville στο εκτενές ημερολόγιο από τα ταξίδια στην Αγγλία και Ιρλανδία, περιγράφει την υποκρισία και διλογία των εν τη Βουλή των Κοινοτήτων.

Ο Άγγλος μαθηματικός Roger Penrose (1931- ) στο βιβλίο: «Ο Δρόμος προς την Πραγματικότητα» εμπαίζει τους αινιγματίες και υποκριτές πολιτικούς με τα παρακάτω λόγια. «Αν οι πολιτικοί που δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο καταλάβαιναν τουλάχιστον ότι δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο, τότε θα καταλάβαιναν καλύτερα ο ένας τον άλλον παρά όταν, καταλαβαίνοντας ο ένας τον άλλο, δεν καταλαβαίνουν καν ότι δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο».

Εάν συμφωνείτε η διαφωνείτε με τα προλεχθέντα δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε τα δημόσια και ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα, τις θέσεις και αντιπαραθέσεις των εκλεγμένων στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Τότε οπωσδήποτε θα καταλάβετε αυτά που δεν καταλάβατε.

Ενδέχεται, όπως πορευόμαστε μέσα στο συνωστισμό των χιλιάδων μεταναστών-προσφύγων, αλλοεθνών, αλλοδόξων και τρομοκρατών, να εκλείψει η γλώσσα, η θρησκεία και να επέλθει ο δολισμός της ελληνικής ταυτότητας. Τα όνειρα, ιδανικά, τα προπύργια του ελληνικού πολιτισμού που μας κρατούν στη ζωή, να τα εκπορθήσει ένα, ένα, ο πανδαμάτωρ χρόνος.

Βασίλειος-Γεώργιος Γρηγ. Παπαδάκης
Δημοσιογράφος
Επίτιμος μέλος Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφος

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS