Του Γιώργου Κράλογλου*

Όταν το "στοίχημα” στην Ε.Ε. είναι η αύξηση της ευρωπαϊκής βιομηχανικής παραγωγής στο 20% και απαντάς με άνοδο της δικής σου παραγωγής κατά 16,3% (τη μεγαλύτερη της Ευρωζώνης) δικαιολογείσαι να λες στο ΔΝΤ "δεν θα πάρουμε...” . Και κουνάς το δάχτυλο στον Σόιμπλε. Λέγεσαι όμως Ιρλανδία. Αν λέγεσαι Ελλάδα, με -0,9%, (το μοναδικό στην Ε.Ε. ) άστα να πάνε...

Πνίγηκε στα μνημόνια και η Ιρλανδία. Της έσπασε τα μούτρα (όσο μπορούσε) το ΔΝΤ. Αλλά πολύ πριν τα σκίσει είχε κάνει το κουμάντο της.

Υπολογίζοντας στις ξένες επενδύσεις άνοιξε πόρτες και παράθυρα στους επενδυτές. Ξεκοκάλισε ό,τι μπόρεσε από 600 εκατ. ευρώ των πακέτων Γιουνκέρ. Πήρε την ποσοτική χαλάρωση και το φθηνό χρήμα του Ντράγκι. Πήρε και πακέτα της ΕΚΤ.

Και (όπως μας είπε χθες η Eurostat) ανέβηκε στο ψηλότερο "βάθρο βραβείων” του "αγώνα” αύξησης της βιομηχανικής παραγωγής στην Ευρωζώνη με "άλμα” 16,3% τον Νοέμβριο αφήνοντας πίσω τη Δανία με 4,6% να την ακολουθεί η (πρώην κομμουνιστική) Κροατία με 3,7%.

Ποιος ο λόγος που σκαλίζουμε, πάλι, την ελληνική μιζέρια του -0,9% στη βιομηχανική παραγωγή και χειροκροτούμε την Ιρλανδία που έκανε "κουρέλια” τα μνημόνια και παρελθόν την οικονομική της κρίση;

Δύο είναι οι λόγοι. Κατά τη γνώμη μου πολύ σοβαροί. Και καλό θα ήταν, για την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και όλα τα κόμματα να αφήσουν την φραπεδιά και τα τσίπουρα... αραχτοί στο κράτος - πατερούλη και να τους συλλογιστούν. Οι ίδιοι οι αρχηγοί όμως. Όχι να βάλουν τους Καρανίκες... Βεβαίως αν το μπορούν...

Ο πρώτος λόγος είναι ότι, παρά την προπαγάνδα για την ελληνική βιομηχανία και τους Έλληνες που ασχολήθηκαν μαζί της (στην εικοσαετία 1950-1970 του ελληνικού βιομηχανικού και οικονομικού θαύματος) ότι "...τους "έθρεψαν” τα λεφτά του σχεδίου Μάρσαλ, τα θαλασσοδάνεια και οι Ελβετίες... για να στήσουν  βιομηχανία με τα "γυάλινα πόδια”...” τα ιστορικά γεγονότα άλλα μας έδειξαν.

Η ελληνική βιομηχανία και γενικά η ελληνική μεταποίηση (εργοδότης 1.150.000 εργαζομένων μέχρι και το 1980) με σοβαρότατες ελλείψεις στη μάχη του ανταγωνισμού (λόγω πετρελαϊκών κρίσεων και του ψευτοσοσιαλισμού Καραμανλή - Παπανδρέου) διεκδίκησε και πέτυχε την δική της θέση, στο κάδρο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.

Κατέκτησε, με τις λίγες δυνάμεις της, ισχυρότατο μερίδιο της βιομηχανικής "πίτας” (και μετά το 1981) εντός ΕΟΚ στη χαλυβουργία, στην τσιμεντοβιομηχανία, στη βιομηχανία οικοδομικών υλικών (βιομηχανία ξύλου, σιδήρου), στη μεταλλευτική βιομηχανία (βωξίτες, αλουμίνιο) στη μεταλλουργία (νικέλιο) και στην χημική βιομηχανία (λιπάσματα).

Η ελληνική μεταποιητική παρουσία, στην αγορά της Ευρώπης, ήταν έντονη και στα ρούχα, στα παπούτσια, στα ηλεκτρολογικά και στα πλαστικά... Και όλα αυτά πέρα από τα αγροτικά, τα τρόφιμα και τα αξεσουάρ (αργυροχρυσοχοΐα).

Οι εξελίξεις όμως με τις ανακατατάξεις λόγω ανταγωνιστικότητας, στην τεχνολογία και (ιδίως) το άνοιγμα των ευρωπαϊκών συνόρων βρήκαν την ελληνική βιομηχανία να υποχρεώνεται (από τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ) σε βίαια στροφή της οικονομίας στον κρατισμό κάτω από άγριο φορολογικό και συνδικαλιστικό βούρδουλα...

Ας βρεθεί ένα κόμμα, μια κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, ή οποιοσδήποτε πολιτικός (από όσους συμμετείχαν στο οικονομικό έγκλημα του κρατισμού της οικονομίας) να παρουσιάσει ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα από το 1974 για την αποτυχία του οποίου φταίνε επιχειρηματίες και επενδυτές.

Έστω και ένα. Εκτός από την αισχρή σπατάλη των πόρων των Περιφερειακών Ταμείων της ΕΟΚ και στη συνέχεια της Ε.Ε. που διοχετεύθηκαν κατά τον πλέον άθλιο τρόπο κυρίως μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης γιατί (η λογική που επικρατούσε) "...είναι λεφτά των κουτόφραγκων και θα τα κάνουμε ό,τι μας γουστάρει...”.

Τους πόρους που οικοδόμησαν διαχρονικά την κρατικοδίαιτη Ελλάδα και έφεραν στο προσκήνιο την κλοπή του δημόσιου χρήματος και από επαγγελματίες απατεώνες που διαδέχθηκαν την πραγματική ελληνική επιχειρηματική κοινότητα (με όλα τα περίεργα της) η οποία όμως οικοδόμησε τη βιομηχανική Ελλάδα.

Το ίδιο πάθος για δημιουργία (του 1950-1970) θα το συναντήσουμε και σήμερα. Και στην παλαιά και στη νέα επιχειρηματικότητα. Δυστυχώς όμως κάτω από το φορολογικό μαστίγωμα και τα γραφειοκρατικά μαρτύρια (εργαλεία διαφθοράς) του σοβιετικού κρατισμού μας.

Ο δεύτερος λόγος για τη σύγκριση της Ελλάδας με την Ιρλανδία, τη Δανία ή και την Κροατία (αν είναι δυνατόν) είναι το καθημερινό καραγκιοζιλίκι με το αναμάσημα (ύποπτο μέχρι σε ένα σημείο) για την δήθεν ανάπτυξη που έρχεται και τους επενδυτές που δήθεν συνωστίζονται στα σύνορά μας...

Στην Ελλάδα όπου οι Καρανίκες συμβουλεύουν τους πρωθυπουργούς (όλους τους πρωθυπουργούς), η Πόλα Ρούπα επιλέγει τους επενδυτές που μας ταιριάζουν..., τα Εξάρχεια με τους "επαναστάτες” της πυρκαγιάς... να κανονίζουν τα ωράρια λειτουργίας της αγοράς, και τις κυβερνήσεις να πουλάνε άχρηστο κράτος αλλά οι υπουργοί (που υπογράφουν) να κατεβαίνουν στους δρόμους ενάντια της πώλησης... όχι κεραμίδι δεν θα δούμε ως επένδυση αλλά ούτε τσολιαδάκια θα αγοράζουν οι επενδυτές, σαν τουρίστες... Θα τα ψωνίσουν στην Κίνα.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS