Γράφει ο Παντελής Καψής

Χθες το πρωί νόμισα ότι ξύπνησα στο 2009. Έκανα ζάπινγκ κι έπεσα στον κύριο αντιπρόεδρο της Ευρωβουλής, Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος εξηγούσε ότι υπάρχει η φοροδιαφυγή και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρει λεφτά από εκεί για να ανακουφίσει τους πολίτες! Ομολογώ ότι μετά από τόσα χρόνια απανωτών διαψεύσεων, δεν περίμενα ότι θα βρισκόταν πολιτικός να αναβιώσει αυτό το παραμύθι. Αλλά να που η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία μου. Λεφτά λοιπόν υπάρχουν. Στη συνέχεια ο κ. Παπαδημούλης μας έκανε ένα μάθημα για το πώς η εκλογική αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων μπορεί πια να γίνει με βάση τα προγράμματα. Να γίνει με όρους πολιτικής δηλαδή και όχι εμφύλιας διαμάχης. Για το κόμμα που ανδρώθηκε κατηγορώντας τους άλλους για γερμανοτσολιάδες αυτό φυσικά συνιστά επανάσταση. Προτού το χωνέψουμε ωστόσο και χωρίς να πάρει ανάσα, ο ευρωβουλευτής μας συνέχισε: αρκεί ο κ. Μητσοτάκης να πάψει να ακούει τους «χουντικούς» του βουλευτές, λέγε με Βορίδη και τα πρωτοπαλίκαρα του ΛΑΟΣ, λέγε με Άδωνη.

Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα και υπάρχουν μερικά ζητήματα, όπως το χουντικό παρελθόν, που δεν ξεχνιούνται με μια συγγνώμη. Το ότι οι συριζαίοι το ανασύρουν όμως με κεντρική επιλογή, θυμόμαστε είχε προηγηθεί ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Νίκος Ξυδάκης με πανομοιότυπη επιχειρηματολογία, δείχνει ότι τα περί προγραμματικής αντιπαράθεσης αποτελεί ένα ακόμα παραμυθάκι. Άγρια πόλωση και μάλιστα ακριβώς με όρους εμφύλιας διαμάχης, είναι η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ. Ο Βορίδης και ο Άδωνης είναι το καλύτερό τους.

Σε αυτά τα θέματα μάλιστα έχουν αποδείξει ότι είναι αδίστακτοι. Δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα να μπλέξουν στην πολιτική αντιπαράθεση συγγενείς ή να κατασκευάσουν κατηγορητήρια σε βάρος δικαίων και αδίκων. Το αποκορύφωμα του κυνισμού ήταν φυσικά η τραγωδία στο Μάτι και τα ψέματα που αράδιασαν για να κρύψουν τις ευθύνες τους. Όταν ένα τέτοιο θέμα το χειρίζονται με αυτό τον τρόπο, αναρωτιέται κανείς μέχρι που θα μπορούσαν να φτάσουν. Περιττό να πούμε ότι ενώ έχει πια αποδειχθεί ότι τις πρώτες ώρες έκρυβαν τους νεκρούς, κανείς δεν έχει αισθανθεί την ανάγκη να απολογηθεί ή να δώσει έστω μια εξήγηση.

Σε μια μερίδα των πολιτών υπάρχει η τάση να υποτιμούν αυτά τα θέματα. Έτσι είναι η πολιτική και οι πολιτικοί, το ψέμα, λένε, είναι στην ημερήσια διάταξη. Όμως υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στα πολιτικά, ας τα πούμε, ψέματα, τις υπερβολές και τις υποσχέσεις που δεν τηρούνται και στα πραγματικά ψέματα, με την έννοια της άρνησης της πραγματικότητας. Τα πρώτα είναι ως ένα βαθμό αναπόφευκτα σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον όπως η πολιτική. Τα δεύτερα συνιστούν διαφθορά της Δημοκρατίας και των θεσμών. Δεν είναι αποκλειστικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, πρώτη φορά ωστόσο αυτό γίνεται χωρίς καμία επίπτωση, τόσο ξεδιάντροπα.

Με όλα αυτά για πολλούς το να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπόθεση προστασίας της Δημοκρατίας και των θεσμών. Δεν είναι απλώς η αλλαγή μιας κυβέρνησης που διακρίνεται για στρεβλές πολιτικές και ανικανότητα. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, κάτι που δικαιολογεί την συγκρότηση ενός δημοκρατικού, αντι-σύριζα, μετώπου. Τέτοια πιθανότητα φυσικά δεν υπάρχει, ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης άλλωστε δήλωσε αντίθετος. Το μόνο ανοιχτό ζήτημα είναι το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας της ΝΔ με το ΚΙΝΑΛ, αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία. Έτσι στην πραγματικότητα όλη αυτή η συζήτηση έχει σαν αποτέλεσμα να διογκώνεται η πόλωση και να γίνεται προσπάθεια να κρυφτούν κάτω από το χαλί χτυπητές προγραμματικές αδυναμίες της ΝΔ. Το μακεδονικό φυσικά ξεχωρίζει. Όσοι παρακολουθούν ωστόσο τις δηλώσεις των ευρωπαίων τον τελευταίο καιρό θα έχουν συνειδητοποιήσει πόσο εξωπραγματικό είναι αυτό που υποστηρίζει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι θα επιδιώξει την επαναδιαπραγμάτευση των πρωτογενών πλεονασμάτων στο 2%. Θα παρατήρησαν επίσης πώς ο κ. Μητσοτάκης, αιφνιδιάζοντας και τα δικά του στελέχη, επανέφερε θέμα συνολικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης μετά την τροπολογία που κατέθεσε για ακύρωση των περικοπών στις συντάξεις.

Τίποτα από όλα αυτά δεν προδικάζει πώς θα κυβερνήσει ο κ. Μητσοτάκης. Η εικόνα ωστόσο των δύο μεγαλύτερων κομμάτων που έχουν μπει σε μια πλειοδοσία υποσχέσεων, είναι το τελευταίο που έχει ανάγκη η χώρα.

Όταν εμφανίστηκε στην Ιθάκη ο πρωθυπουργός με το γνωστό διχαστικό του μήνυμα, όλοι επισημάναμε την ευκαιρία που έχασε να εμφανιστεί ως ηγέτης και όχι μόνο ως κομματάρχης. Να δείξει ότι βγήκε σοφότερος από την κρίση. Ότι η στροφή στον ρεαλισμό δεν ήταν απλώς μια κίνηση τακτικής αλλά μια προσαρμογή της πολιτικής και της φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα. Και βέβαια να είναι ενωτικός μπροστά στις τεράστιες προκλήσεις και τα προβλήματα της χώρας. Δεν το έκανε. Είναι η σειρά του κ. Μητσοτάκη. Προφανώς κάθε ηγέτης πρέπει να δίνει ελπίδα και προοπτική. Περισσότερο από ποτέ όμως έχουμε ανάγκη ειλικρίνειας, σοβαρότητας και μετριοπάθειας. Δεν έχει κανέναν λόγο λοιπόν να ακολουθεί τις πιρουέτες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος δείχνει να το καταλαβαίνει. Τους τελευταίους μήνες ωστόσο έχει συρθεί σε επιλογές που θα τις βρει μπροστά του. Όσοι σπεύδουν να τον δικαιολογήσουν το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ενθαρρύνουν όσους μέσα στη ΝΔ είδαν από την αρχή με εχθρότητα την προσπάθειά του να της δώσει ένα πιο κεντρώο και μεταρρυθμιστικό προφίλ. Αυτούς ακριβώς που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ για να επιβιώσει…

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.