Πώς µε τη λανθάνουσα γλώττα του άσχετου περί την ελληνική Κλασική Γραµµατεία» αοιδού» του … Μαξίµου ελέχθησαν πολλά αληθή για τηνπραγµατική «µεταοδυσσειακή» νέα περιπέτεια του ελληνικού λαού…

Του ΔΗΜΗΤΡΗ  ΣΤΕΡΓΙΟΥ



Αυτό που εντυπωσιάζει από τη νέα «ανακάλυψη» των νέων Τσίπριων Επών στα υπόγεια του … Μαξίµου είναι το τέλος του τελευταίου «αποσπάσµατος», όπου ο «αοιδός» Αλέξης Τσίπρας, διαβάζοντας τον «ποιητή» … «Μάξιµο» είπε στις 21 Αυγούστου του 2018, καθήµενος σε ένα αλώνι στη θέση Κάστρο της Ιθάκης και µε φόντο το λιµάνι του νησιού ότι « η Ιθάκη είναι µόνο η αρχή», προϊδεάζοντας για τη συνέχεια, ότι δηλαδή τα µετά την «Οδύσσεια» γεγονότα θα είναι τραγικά.

Επισηµαίνεται, λοιπόν, ότι σε αυτό και σε άλλα σηµεία του νέου αυτού «Επικού Κύκλου», των «Τσίπριων Επών», η «λανθάνουσα γλώττα του άσχετου µε την ελληνική κλασική Γραµµατεία αοιδού τ΄ αληθή λέγει». Για το λόγο αυτό συµπεραίνεται ότι πρόκειται για «ψευδοέπος», όπως προκύπτει από το κείµενο που ανακοινώθηκε.

Συγκεκριµένα επισηµαίνονται τα ακόλουθα:
-Είπε, λοιπόν, ο «αοιδός»: Σήµερα στην πατρίδα µας ξηµερώνει µια καινούργια
µέρα. Μια µέρα ιστορική. Τα µνηµόνια της λιτότητας, της ύφεσης, και της
κοινωνικής ερήµωσης, επιτέλους τελείωσαν. Η χώρα µας ανακτά το δικαίωµα
της, να ορίζει αυτή τις τύχες και το µέλλον της.

Σαν µια κανονική ευρωπαϊκή
χώρα. Χωρίς εξωτερικούς καταναγκασµούς. Χωρίς άλλους εκβιασµούς. Χωρίς
άλλες θυσίες του λαού µας…». Αλλά, οι ποιητής, ο Όµηρος, δεν παρουσιάζει
τέτοια «ωραία» εικόνα της … Ιθάκης. Διότι, όπως προκύπτει από τη συνέχεια της
Οδύσσειας, δεν τελείωσαν τα βάσανα του ήρωα ή του ελληνικού λαού, όπως τον
«ερµηνεύει» ο «αοιδός».

Ναι µεν ο Οδυσσέας πέτυχε να µπει απαρατήρητος στο
παλάτι του Αλκίνοου και να πετύχει µε την αποκάλυψη της ταυτότητάς του την
επιστροφή στην πατρίδα του, ωστόσο, όταν ξυπνά, έκπληκτος βλέπει γύρω του
έναν τόπο εντελώς άγνωστο σ’ αυτόν και κακές σκέψεις περνάνε από το µυαλό του.

Το τοπίο δεν του θυµίζει τίποτε από την Ιθάκη της νιότης του. Η θεά έχει καλύψει
την περιοχή µε ένα σύννεφο οµίχλης. Και τη στιγµή που ο ήρωας αναρωτιέται σε
ποια χώρα πάλι να βρίσκεται, παρουσιάζεται η Αθηνά µεταµορφωµένη σε βοσκό και
ζητά να µάθει ποιος είναι και πώς έφτασε ως την Ιθάκη.

Εκείνος, αντί να της
απαντήσει ευθέως, της αφηγείται µια πλαστή ιστορία. Είναι γνωστή αυτή η τακτική
του Οδυσσέα. Θέλει µε την τακτική αυτή να αποφύγει να πει την αλήθεια και να
αποκαλύψει την ταυτότητά του, την οποία προσπαθεί να κρατήσει µυστική µε κάθε
τρόπο.

Όµως, η Αθηνά αντιλαµβάνεται την πρόθεσή του και αµέσως από βοσκός
µεταµορφώνεται µπροστά στα έκπληκτα µάτια του Οδυσσέα σε µια ωραία γυναίκα
που του πιάνει φιλικά το χέρι και λέει (Οδύσσεια, ραψωδία ν΄, στίχοι 291-307, σε
µετάφραση Δ.Ν. Μαρωνίτη):

” Σοφός και τετραπέρατος θα είναι όποιος σε περάσει
στα χίλια σου τεχνάσµατα, θεός κι αν είναι ακόµα.
καηµένε, πολυµήχανε και µάστορη στους δόλους,
µήτε µες στην πατρίδα σου τις πονηριές δεν παύεις
κι όσα ψευτόλογα αγαπάς από γεννησιµιό σου.

Μον’ έλα, αυτά ας τ’ αφήσουµε, το ξέρουµε κι οι δυο µας
ποιο µας συµφέρει, αφού και συ απ’ όλους τους ανθρώπους
ο πρώτος είσαι στη βουλή και στη ρητοροσύνη,
κι εγώ για τη σοφία µου και την πολλή µου γνώση
στον ουρανό φηµίζοµαι στους αθανάτους όλους.

Μα µήτε εσύ δε γνώρισες την Αθηνά Παλλάδα,
τη θυγατέρα του Διός, που παραστέκω πάντα
κοντά σου σ’ όλες τις δουλειές και σ’ όλα σε προσέχω,
και τους Φαιάκους έκαµα να σ’ αγαπήσουν όλοι.

Τώρα πάλε έφτασα κι εδώ βουλή µαζί σου να ‘βρω,
να κρύψω αυτούς τους θησαυρούς, που οι ξακουστοί Φαιάκοι
σου δώσανε, όταν έφευγες µε φώτιση δική µου,
και να σου πω όσα βάσανα γραφτό είναι να περάσεις
στο αρχοντικό το σπίτι σου”.

Δηλαδή, ο Όµηρος αναφέρει στην Ραψωδία αυτή ότι, σε αντίθεση µε τον αοιδό, τα
είδε όλα να τα σκεπάζει αντάρα, και ότι, εκτός από πολυµήχανος και «µάστορας
στο δόλο», έλεγε και ψευτόλογα!

-Είπε πάλι ο «αοιδός»: «Ο τόπος µας είναι κλειστός, τον κλείνουν οι δυο µαύρες
Συµπληγάδες, λέει ο ποιητής. Αυτές τις Συµπληγάδες αφήσαµε πίσω µας.
Γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα είναι η ιστορία της. Τα επιτεύγµατα, οι αγώνες αλλά
και οι οδύνες. Αυτά δηλαδή που καθόρισαν τη διαδροµή της στην πορεία των
αιώνων”.

Αλλά, δεν λέει τέτοια πράµατα ο ποιητής (Όµηρος). Ο Όµηρος στη
Ραψωδία µ΄ της Οδύσσειας αναφέρει τις Πέτρες αυτές ως «Πλαγκτάς», ο
Εφταλιώτης ως «Πλανούµενες» και ο Καζαντζάκης ως « Ταξιδόβραχους».
Σηµειώνεται ότι στην περίπτωση αυτή ο «αοιδός» µπέρδεψε τις Συµπληγάδες
Πέτρες της Αργοναυτικής Εκστρατείας, που έγινε µερικούς αιώνες πριν από την ..
Οδύσσεια!

– Είπε και τούτο ο «αοιδός»: «Η Ελλάδα βίωσε από το 2010, τη σύγχρονη
Οδύσσειά της. Μέσα σε πέντε χρόνια, συνέβησαν πρωτοφανή πράγµατα για µια
χώρα σε καιρό ειρήνης. Χάθηκε το 25% του εθνικού µας πλούτου. 3 στους 10
έµειναν άνεργοι. 6 στους 10 νέους, επίσης. Υλοποιήθηκαν µέτρα λιτότητας 65
δις.

Η βία και η καταστολή, έγιναν κοµµάτι της καθηµερινότητας. Η δηµοκρατία
ευτελίστηκε. Τραπεζίτες έγιναν πρωθυπουργοί και υπουργοί έγιναν τραπεζίτες.
Φασιστικές συµµορίες, βγήκαν από τις κρυψώνες τους µετά από 60 χρόνια..».

Την ίδια «φιλολογικού» περιεχοµένου ανακοίνωση, µε παραποµπές στην Οδύσσεια
και την Ιθάκη, και «λεονταρισµούς», είχε κάνει τότε, στις 23 Απριλίου του 2010 από
τον Καστελόριζο (από άλλο ελληνικό νησί!) και ένας άλλος «αοιδός», µε τη
διαφορά ότι εκείνος παραδεχόταν την ήττα του, η οποία θα είχε οδυνηρές
συνέπειες στη χώρα µας.

Στην αρχή µάς παρουσίαζε την τραγική οικονοµική
κατάσταση (όπως έκανε και τώρα και ο «αοιδός» των Τσίπριων Επών», όπως
έκαναν συνεχώς τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια όλοι «οι «ήρωες» – «σωτήρες»
Έλληνες κυβερνήτες!) µε τις φράσεις «ακατανόητα λάθη, παραλείψεις,
εγκληµατικές επιλογές και καταιγίδα των προβληµάτων που µας κληροδότησε η
προηγούµενη κυβέρνηση», «ένα σκάφος έτοιµο να βυθιστεί», «µια χώρα χωρίς
κύρος και αξιοπιστία, που είχε χάσει το σεβασµό ακόµα και των φίλων και των
εταίρων της», «µια οικονοµία εκτεθειµένη στο έλεος της αµφισβήτησης και των
ορέξεων της κερδοσκοπίας».

Στη συνέχεια παραδεχόταν ότι «απέτυχε» να «σώσει»
τη χώρα και να ενισχύσει το κύρος της, την αξιοπιστία της και το σεβασµό των
άλλων. Συγκεκριµένα, αναφερόµενος στην Ιθάκη και την Οδύσσεια είχε πει
χαζοχαρούµενα τα εξής: «…Βρισκόµαστε σε µια δύσκολη πορεία, µια νέα Οδύσσεια
για τον Ελληνισµό.

Όµως, πλέον, ξέρουµε το δρόµο για την Ιθάκη και έχουµε
χαρτογραφήσει τα νερά. Μπροστά µας έχουµε ένα ταξίδι µε απαιτήσεις από όλους
µας, αλλά µε µια νέα συλλογική συνείδηση και κοινή προσπάθεια θα φθάσουµε εκεί
ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι.

Ο τελικός µας στόχος, ο
τελικός µας προορισµός είναι να απελευθερώσουµε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και
κηδεµονίες. Να απελευθερώσουµε τις δυνάµεις του Ελληνισµού, τον κάθε Έλληνα
και Ελληνίδα από αντιλήψεις, πρακτικές και συστήµατα που τον εµποδίζουν
παντού, εδώ και δεκαετίες.

Να δώσουµε οξυγόνο εκεί που υπάρχει ασφυξία,
δικαιοσύνη και κανόνες εκεί που υπάρχει αδικία, διαφάνεια εκεί που υπάρχει
σκοτάδι, σιγουριά εκεί που υπάρχει ανασφάλεια, και ανάπτυξη για όλους. Η
έµπνευση, η πίστη µας είναι ετούτος εδώ ο τόπος, από το Καστελόριζο, µέχρι την
Κέρκυρα, από την Κρήτη µέχρι τον Έβρο, είναι αυτός ο υπέροχος λαός, είναι οι νέοι
µας µε τις δυνατότητες και τα οράµατά τους.

Είµαι απόλυτα βέβαιος ότι, θα τα
καταφέρουµε. Αρκεί εµείς οι Έλληνες να πιστέψουµε στις δυνατότητές µας, στις
αξίες µας, στον ίδιο µας εαυτό». Κι έγινε η χώρα µας ρηµαδιό!
-Είπε ακόµα ο «αοιδός»: «Αυτός ο λαός, πριν από τριάµισι χρόνια πήρε µια
ιστορική απόφαση. Να πάρει το τιµόνι της χώρας από αυτούς που την οδήγησαν
στα βράχια.

Και να το δώσει σε νέους καπετάνιους. Αναλάβαµε αυτή την βαριά
ευθύνη. Με σθένος, αποφασιστικότητα αλλά και σεβασµό στις θυσίες του λαού
µας. Δεν πορευτήκαµε µε βεβαιότητες. Παρά µόνο µε µία. Αυτή που µας όρισαν
οι Ελληνίδες και οι Έλληνες: Να βγάλουµε τη χώρα από τη στενωπό των
µνηµονίων και της αέναης λιτότητας.

Περάσαµε από κύµατα πολλά για να
φτάσουµε σήµερα στον προορισµό µας. Το πλήρωµα άλλαξε. Άλλοι φοβήθηκαν
τα κύµατα, άλλοι προτίµησαν να τα δαµάσουν. Ακούσαµε πολλές φορές τις
Σειρήνες της µαταιότητας. Ότι τα πράγµατα στην Ελλάδα δεν πρόκειται να
αλλάξουν. Και τα µνηµόνια θα είναι για πάντα εδώ.

Ότι δεν έχει νόηµα να
αντιστέκεσαι όταν απέναντι σου στέκονται οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες. Τα
θεριά που η µικρή και αδύναµη Ελλάδα δεν θα µπορούσε να νικήσει…». Δεν λέει
τέτοια πράµατα ο ποιητής Όµηρος, που είπε ο «αοιδός». Σύµφωνα µε την
Οδύσσεια, στο τιµόνι ήταν συνεχώς ο Οδυσσέας, ο οποίος έφθασε µόνος του στην
Ιθάκη, όπου συνεχίσθηκαν.

Το µόνο αληθές βγαίνει από «γλώττα λανθάνουσα»
είναι αυτό που αναφέρει για τις «Σειρήνες της µαταιότητας», οι οποίες είναι
κορυφαίο δηµιούργηµά του, όπως και ότι µεταξύ των Λαιστρυγόνων, των
Κυκλώπων και των Μνηστήρων ήταν και είναι κι εκείνος!

– Ακούστε κι αυτό: “Σήµερα είναι µια µέρα λύτρωσης. Είναι όµως και η αφετηρία
µιας νέας εποχής. Και σε αυτή την αφετηρία, δεν θα διαπράξουµε την ύβρι να
αγνοήσουµε τα διδάγµατα της Ελλάδας των µνηµονίων. Δε θα αφήσουµε τη
λήθη να µας παρασύρει. Δεν θα γίνουµε λωτοφάγοι…” .

Είπαµε, η «λανθάνουσα
γλώττα» του αοιδού», τα΄ αληθή λέγει. Τι τού έφταιξαν οι κακόµοιροι
«Λωτοφάγοι», οι οποίοι αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια (ι – 92-105)
όπου και περιγράφονται ως φιλήσυχοι και φιλόξενοι άνθρωποι που φιλοξένησαν
µερικούς ναύτες του Οδυσσέα που αποβιβάστηκαν εκεί όταν ο στόλος τους
προσορµίστηκε στην ακτή τους, κάπου στην Αφρική. Βγήκανε στη στεριά κι ο
Οδυσσέας έστειλε τρεις απ’ τους συντρόφους του να δουν τι άνθρωποι ζούσαν σ’
αυτή τη χώρα.

Οι σύντροφοί του πήγαν κι όταν συνάντησαν τους Λωτοφάγους,
εκείνοι τους έδωσαν να φάνε λωτούς, που ήταν φρούτα µαγεµένα. Αµέσως ξέχασαν
πατρίδα και συντρόφους και δεν ήθελαν να φύγουν από εκεί. Ανήσυχος ο Οδυσσέας
πήγε να τους βρει. Τους πήρε µε το ζόρι κι αµέσως διέταξε τα καράβια να
σαλπάρουν.

Σαφές το µήνυµα: Δεν θέλει ο «αοιδός» να γίνουµε φιλειρηνικοί,
φιλόξενοι και φιλήσυχοι, όπως οι «Λωτοφάγοι», οι οποίοι έτρωγαν το µαγεµένο
φρούτο για να µείνουν στη χώρα τους και να µην πάνε µετανάστες, όπως οι
σηµερινοί πάνω από 500.000 νέοι Έλληνες επιστήµονες, που προτίµησαν να µη
φάνε συριζανέλικο … σανό!

-Διαβάστε ένα ακόµα απόσπασµα: « Δεν θα ξεχάσουµε ποτέ τις αιτίες και τα
πρόσωπα που οδήγησαν τη χώρα στα µνηµόνια (φοροασυλία του µεγάλου
πλούτου, γενικευµένη διαπλοκή και διαφθορά κλπ), δεν θα ξεχάσουµε ποτέ
αυτούς που λοιδόρησαν και απαξίωσαν την Ελλάδα και τους Έλληνες, επειδή
τόλµησαν να µη συναινέσουν στην υλοποίηση ενός νεοφιλελεύθερου
πειράµατος που θα κρατούσε για δεκαετίες, δεν θα ξεχάσουµε όµως και αυτούς
που στάθηκαν στο πλευρό των Ελλήνων και της Ελλάδας στα δύσκολα.

Πρόσωπα και πολιτικές δυνάµεις από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Που
αντιστάθηκαν σθεναρά στα σχέδια για έξοδο και τιµωρία της Ελλάδας. Διότι
γνωρίζουν ότι η Ελλάδα για την Ευρώπη σηµαίνει πολλά περισσότερα από
δηµοσιονοµικά µεγέθη, σε θα ξεχάσουµε τίποτα από όσα ζήσαµε γιατί δεν είναι
απλά η ύλη για τους ιστορικούς του µέλλοντος.

Αλλά είναι τα εφόδια µιας
χώρας που γράφει τη νέα σελίδα της ιστορίας της, σε χρόνο ενεστώτα…». Αυτά
δεν τα έχει πει ο ποιητής Όµηρος, ούτε έγραφε σε χρόνο ενεστώτα, αλλά µε την
τακτική του εγκιβωτισµού, που απεχθάνεται ο σύγχρονος «αοιδός, διότι δεν τον
συµφέρει.

Ο σύγχρονος του Μαξίµου «αοιδός», σε αντίθεση µε τον ευσεβή
Οδυσσέα, εµφανίζεται να ξεχνά ότι η Οδύσσεια είναι θεοκρατούµενη και ότι οι
αιτίες της δεκαετούς περιπέτειας ήταν άνθρωποι και θεοί, όπως άνθρωποι και θεοί
ήταν κι εκείνοι που βοήθησαν να γίνει ο «νόστιµος νόστος», η επιστροφή του ήρωα
στην Ιθάκη.

Είναι έντονες οι εικόνες της ανάµειξης των θεών στην περιπέτεια του
Οδυσσέα, όπως εκείνες που αφορούν τις παρεµβάσεις και τις µεταµορφώσεις της
Αθηνάς, η οποία συµπαθεί και βοηθάει τον ήρωα όταν κινδυνεύει ή βρίσκεται σε
αδιέξοδο. Όταν βρίσκεται στο µεταίχµιο της θάλασσας και της στεριάς.

Ο
Οδυσσέας έχει αφήσει το νησί της Καλυψώς και πάνω στη σχεδία του αρµενίζει στο
πέλαγος δεκαεπτά ηµέρες. Τη δέκατη όγδοη, ενώ στο βάθος φαίνεται η στεριά, τον
βλέπει ο Ποσειδώνας, που επιστρέφει από τη χώρα των Αιθιόπων, και ξεσηκώνει
άγρια τρικυµία.

Η σχεδία συντρίβεται και ο Οδυσσέας βρίσκεται στα κύµατα µε ένα
µαγικό µαντήλι που του χάρισε η Λευκοθέα την ώρα που θαλασσοδερνόταν. Δυο
µερόνυχτα ακόµη παλεύει µε το κύµα. Την τρίτη ηµέρα, µε τη βοήθεια της Αθηνάς,
καταφέρνει να πλησιάσει στη στεριά, στις εκβολές ενός ποταµού.

Η κρίσιµη στιγµή
της σωτηρίας και η πρώτη νύχτα στη στεριά περιγράφεται στους στίχους 441-485
της πέµπτης (ε΄) ραψωδίας της Οδύσσειας. Δηλαδή στις δύσκολες στιγµές, αυτές
παρουσιάζονται στην καθηµερινότητα για να έχει η πάλη του κακού και του καλού
αίσιο αποτέλεσµα, πρέπει να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις:

Πρώτον, ο άνθρωπος,
ο «ήρωας», να έχει κοινό νου, δηλαδή εξυπνάδα, και δεύτερον, να έχει διαρκή και
συνεχή πίστη σε αξίες , ιδανικά και θεσµούς (πατρίδα, θρησκεία, κοινωνία, νόµους
κλπ). Τότε µόνο ο άνθρωπος και, φυσικά, η χώρα, αντιµετωπίζει τις όποιες
δυσκολίες και µεγαλουργεί.

Δεν τα λέει ο γράφων όλα αυτά, αλλά ο Μέγας
Βασίλειος , ο οποίος ήταν ένας από τους σηµαντικότερους µελετητές της αρχαίας
ελληνικής γραµµατείας. Συγκεκριµένα, στην περίφηµη πραγµατεία του «Προς τους
νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων» χαρακτηρίζει συνολικά την
ποίηση του Οµήρου «αρετής έπαινον».

Η οµηρική Οδύσσεια µοιάζει γεµάτη
«µυστικούς συµβολισµούς». Ο ίδιος ο Οδυσσέας συνιστά αλληγορία, ή µάλλον
«τύπο» (προτύπωση), του αγωνιζόµενου θεοσεβούς, πιστού, που αποζητά την
επιστροφή του στην Ιθάκη (τον απολεσθέντα παράδεισο).

Από πλευράς εκείνων που
έχουν παραµείνει στην Ιθάκη (Πηνελόπη, Τηλέµαχος και πιστοί δούλοι του
Οδυσσέα), αυτοί περιµένουν να τους λυτρώσει ο ερχοµός του από την επιβολή των
εχθρικών (δαιµονικών) δυνάµεων, των µνηστήρων, οι οποίοι συνεχώς αυξάνονταν
και αυξάνονται, συνεχώς πληθύνονταν και πληθύνονται για την κάρπωση της
εξουσίας, σε βάρος του λαού, του λαού της Ιθάκης!

-Κρίνων εξ ιδίων είπε: « Οι πολυµήχανοι Έλληνες, γράψαµε µε αγώνα και θυσίες
το τέλος των µνηµονίων…». Όχι, δεν λέει τέτοια πράµατα ο ποιητής, ο Όµηρος,
αλλά ο σύγχρονος «αοιδός», κρίνων εξ ιδίων τα αλλότρια, δηλαδή πως οδήγησε τη
χώρα στο τρίτο και τέταρτο Μνηµόνιο, συνεχίζοντας, την τακτική προηγούµενων
«πολυµήχανων», που φαντάζουν «µαθητούδια» συγκρινόµενοι µαζί του, και µόνιµα
στη λιτότητα και στο χρέος έως το … 2059!

-Και η κορύφωση της περιπέτειας: «Γιατί η Ιθάκη είναι µόνο η αρχή». Πάλι η
«λανθάνουσα γλώττα λέγει τ΄αληθή». Διότι, η Ιθάκη του «αοιδού» θα έχει συνέχεια
µε άλλες περιπέτειες του ήρωα ελληνικού λαού, που πίστευε και πιστεύει, παρά τα
παθήµατα, σε … ψευτόλογα…

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.