Βράδυ Δεκαπενταύγουστου περπατάς σε μια άδεια πόλη, αυτοκίνητα σπάνια συναντάς, πεζοδρόμια έρημα από κόσμο, στη πλατεία μερικά μικρά παιδιά με τα πατίνια να παίζουν και να φωνάζουν δυνατά. Αυτές οι φωνές είναι οι μόνες που σου θυμίζουν ότι ζεις σε πόλη... και η ζεστή ατμόσφαιρα αυτό που λέμε βράζει η άσφαλτος.

Εκεί που άλλοτε συναντούσες  αυτοκίνητα  διπλά και τριπλά παρκαρισμένα, τώρα δεν συναντάς αυτοκίνητο  ούτε για δείγμα… Μέσα σε όλη αυτή την ηρεμία, ανακαλύπτεις μια άλλη πόλη, χωρίς μαγαζιά ανοιχτά, κόσμο, αυτοκίνητα, μουσικές και θόρυβο… Κάπου εκεί, λίγο πριν φτάσω σπίτι μου ανακαλύπτω τη μυρωδιά από ένα αγιόκλημα. Πόσες φορές είχα περάσει από αυτό το σημείο και δεν είχα προσέξει καν ότι υπάρχει.

Μπαίνω στο σπίτι, ησυχία και ζέστη πάνε μαζί, ανοίγω το παράθυρο και τότε νοιώθω πως η πόλη κοιμάται παντζούρια ερμητικά κλειστά, παιδικές φωνές δεν ακούγονται , δύο κυρίες περνούν και μιλάνε σχεδόν ψιθυριστά σα να μη θέλουν να ξυπνήσουν τη πόλη… Τη σιωπή τη σπάει ένα αυτοκίνητο που έχει στη διαπασών τη μουσική.

Τούτες οι ώρες μου θυμίζουν την ταινία μόνος στο σπίτι, μόνο που … νοιώθω μόνη στη πόλη, το ρολόι λέει 12.05 μετά τα μεσάνυχτα, ποτίζω τα λουλούδια στο μπαλκόνι … σκέπτομαι,  ζω σε μεγαλούπολη όπου επικρατεί απόλυτη ηρεμία, που με παραπέμπει σε γραφικό χωριουδάκι ελάχιστων κατοίκων.  Η αποψινή βραδιά είναι αλλιώτικη από τις άλλες… Το μόνο που ξέρω ότι σύντομα το αποψινό σκηνικό  θα αλλάξει.

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.