Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Ποια υπήρξαν τα μοιραία λάθη του Έλληνα πρωθυπουργού στην επικοινωνιακή του τακτική

Είτε, στην προσπάθειά του να κτίσει ένα ηγετικό προφίλ και να κατακτήσει την εξουσία, ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάβασε ούτε ένα από τα εκατομμύρια βιβλία «περί ηγεσίας» που κυκλοφορούν, είτε, αν ξεφύλλισε κάποια από αυτά, δεν κατάλαβε το περιεχόμενό τους όπως θα έπρεπε να το καταλάβει. Αυτή είναι μία πρώτη διάσταση της προσωπικότητας του Έλληνα πρωθυπουργού. Η δεύτερη ακολουθεί.

Ενταγμένος στον χώρο της αριστεράς, ο Αλέξης Τσίπρας από την εποχή των σχολικών καταλήψεων σίγουρα θα είχε πείσει τον εαυτό του ότι είναι επιφορτισμένος με μία μεγάλη αποστολή: αυτήν της σωτηρίας του κόσμου, με την διατύπωση μύθων και οραμάτων που μόνον αυτός ενσάρκωνε. Σαφώς επηρεασμένος από τις πιο επίπεδες μαρξιστικές και λενινιστικές θεωρήσεις της ιστορίας και της πραγματικότητας, ο Αλ. Τσίπρας είχε γαλουχηθεί με την ολοκληρωτική νοοτροπία των ανθρώπων που κατέχουν όλες τις αλήθειες και άρα, με μία υπογραφή και ένα άρθρο, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Δέσμιος του αριστερού μανιχαϊσμού και έχοντας σχεδόν πλήρη άγνοια της πραγματικότητας, ο Αλ. Τσίπρας, παρακινούμενος από γνωστές επιχειρηματικές οικογένειες, αμερικανικά συμφέροντα και βεβαίως τις άμετρες δικές του φιλοδοξίες, νόμισε ότι ως μεγάλος κάτοχος της αλήθειας θα έφερνε τα πάνω-κάτω στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και τελικά θα αναδείκνυε τον εαυτό του ως τον νέο ηγέτη «μίας άλλης ευρωπαϊκής αριστεράς».

Αυτά πίστευε και πιστεύει ένας άνθρωπος που δεν γνώριζε σχεδόν τίποτα ούτε για την ιστορία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ούτε και για την λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών. Επιπροσθέτως, είχε δίπλα του ως συμβούλους ανθρώπους νάρκισσους και καιροσκόπους, οι οποίοι στην ουσία τού έσκαβαν τον λάκκο. Όπως, βέβαια, τού την είχαν «στημένη» και οι «φίλοι» του της λαϊκής δεξιάς, οι οποίοι την περίοδο της οξείας κρίσης την έβγαλαν πουλώντας χυδαιότητα, θράσος και απέραντη βλακεία.

Δημιουργήθηκε έτσι ο μύθος Τσίπρα, στον οποίο τελικά πίστεψε και ο άνθρωπος που τον δημιούργησε. Και καβάλησε το καλάμι.

Για πολύ καιρό στον Σύριζα πίστευαν ότι το ισχυρό όπλο –ή το τελευταίο τους καταφύγιο– είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με την ικανότητά του να επικοινωνεί με τον λαό, να περνάει μία εικόνα σοβαρότητας και να μπορεί να δίνει την εντύπωση ενός πραγματικού κυβερνήτη. Να, όμως, που ήρθε η πραγματικότητα. Αυτή που αναδεικνύει τους πραγματικούς ηγέτες.

Η Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018 έμελλε να είναι η μοιραία ημέρα και η αρχή μίας πραγματικής εθνικής τραγωδίας. Ήταν η πρώτη ημέρα της εβδομάδας που σήμανε την κατάρρευση της εικόνας Τσίπρα, μέσα από τις φωτιές που διέλυσαν την Ανατολική Αττική στέλνοντας στον τάφο πάνω από 100 ανθρώπους. Στο πλαίσιο αυτό, η επικοινωνιακή κατάρρευση του πρωθυπουργού ήρθε να υπογραμμίσει οδυνηρά την κατάρρευση του κυβερνητικού μηχανισμού στην αναμέτρηση με την μεγάλη κρίση.

Κατ’ αρχάς είχαμε την αρχική υποτίμηση της κρισιμότητας της κατάστασης, που τονίστηκε από το ίδιο το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός προτίμησε να πάει στο Μόσταρ να πάρει βραβείο παρά να μείνει στην Ελλάδα κατά την πιο επικίνδυνη ημέρα του χρόνου για την εκδήλωση πυρκαγιών.

Στις 6.40μμ την Δευτέρα και ενώ οι πυρκαγιές στην Αττική είναι σε πλήρη καταστροφική εξέλιξη, ο λογαριασμός Tweeter του πρωθυπουργού αμέριμνος αναφέρει: «Συνάντηση με τον προεδρεύοντα του Συμβουλίου Υπουργών της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης κ. Ντένις Σβίντβιτς σήμερα στο Μόσταρ», με τους χρήστες να σχολιάζουν οργισμένα από κάτω ότι την ίδια ώρα «καίγεται η μισή Αττική».

Στις 8.22μμ, και ενώ πλέον έχουμε αρχίσει να συνειδητοποιούμε ότι πάμε σε καταστροφή χωρίς προηγούμενο, ο λογαριασμός Tweeter του πρωθυπουργού, αφού επισημαίνει ότι καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες, αναφέρει ότι «προβληματίζει» το γεγονός ότι αναφέρθηκαν «ταυτόχρονα παράλληλα πολλές εστίες ανατολικά και δυτικά». Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πάμε σε καταστροφή χωρίς προηγούμενο και επιλέγει να κάνει προκαταβολικά damage control λανσάροντας ουσιαστικά την θεωρία ότι όλα οφείλονται σε εμπρησμό.

Η προσπάθεια αυτή επικοινωνιακής μετάθεσης των ευθυνών κλιμακώνεται το ίδιο βράδυ με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού στο Κέντρο Επιχειρήσεων του Πυροσβεστικού Σώματος. Πέραν του αμιγώς επικοινωνιακού χαρακτήρα της επίσκεψης, που έγινε για να δοθεί μία εικόνα «κυβερνήτη» ο οποίος ενημερώνεται, «κατευθύνει», «ηγείται», η επίσκεψη αυτή σκοπόν είχε να επιμείνει σε μία ιδιότυπη θεωρία συνωμοσίας. Ο πρωθυπουργός υπογραμμίζει ότι έχουμε να κάνουμε με «ασύμμετρο φαινόμενο». Η φράση παρέπεμπε σε «σχέδιο αποσταθεροποίησης» ή σε τρομοκρατική ενέργεια. Όμως όλοι θυμήθηκαν την θυμηδία που είχε προκαλέσει η προσπάθεια του Βύρωνα Πολύδωρα το 2007 να αποδώσει την ευθύνη σε «ασύμμετρη απειλή» και όχι στα ελλείμματα του κρατικού μηχανισμού.

Όλα αυτά φέρνουν στο προσκήνιο την σταλινική διαπαιδαγώγηση της κυβέρνησης, την τριτοκοσμική της αντίληψη για την δημοκρατία και, κυρίως, την βαθύτατη περιφρόνησή της για τον πολίτη και την προστασία του.

Πέρα από αυτά, όμως, οι τελευταίες τραγικές ημέρες έφεραν στην επιφάνεια την πλήρη και προκλητική ανεπάρκεια ενός φανφαρόνου δημαγωγού, στον οποίον κάποιοι προσπάθησαν να δώσουν προσόντα που δεν είχε και που είναι ανίκανος να έχει. Η στημένη «σύσκεψη» το βράδυ της Δευτέρας 23 Ιουλίου στο Συντονιστικό της Πυροσβεστικής υπήρξε η χαριστική βολή. Ενώ γνώριζε για νεκρούς, ο Αλέξης Τσίπρας –πραγματική καρικατούρα ηγέτη– προσπαθούσε να παραπλανήσει, αποδίδοντας την τραγωδία …στους άλλους! Όπως έγραψε και ο Ηλίας Κανέλλης στα Νέα, εκεί φάνηκε το ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ.

«Αυτός ο αρχηγός, με την ατσαλάκωτη στολή, ισοδύναμη με την δική του προσωπική γραβάτα, δεν μπορεί να κάνει λάθος. Ουδείς κομμουνιστογενής αριστερός κάνει λάθος. Η κόλαση είναι πάντα οι άλλοι –όπως δίδασκε και ο Σαρτρ, ο Γάλλος απολογητής με το αζημίωτο των κομμουνιστικών καθεστώτων. Και αν τα στοιχεία είναι απέναντι στο “αφήγημά” μας ή στην εικόνα μας, τόσο το χειρότερο για τα στοιχεία και αυτούς που τα μεταφέρουν. Τί λέει η Πυροσβεστική; Ότι η φονική φωτιά είχε σβήσει οκτώ παρά τέταρτο. Τί έκανε ο ασπροπουκαμισάς Αρχηγός; Σύσκεψη πριν από τα μεσάνυχτα, όπου έδωσε εντολή την επομένη να πετάξουν τα Καναντέρ. Αν η σκηνοθεσία της πραγματικότητας είναι πετυχημένη, τύφλα να’ χει η πραγματικότητα –ούτως ή άλλως, καρβουνιασμένη και ρυπαρή.

»Ο ασπροπουκαμισάς Αρχηγός δεν έχει πέσει από τον ουρανό. Είναι γνώριμο πρόσωπο στους αριστερούς. Τον περιγράφει με αδρές γραμμές ο Στρατής Τσίρκας το 1956 στην Νυχτερίδα, τρίτο βιβλίο των Ακυβέρνητων Πολιτειών, ο οποίος τού χαρίζει και το ψευδώνυμο Ανθρωπάκι. Το Ανθρωπάκι είναι το στερεότυπο του κομματικού μαντρόσκυλου. “Η φιλοδοξία να διαπρέψει οπωσδήποτε είναι ο σατραπισμός και ο εγωκεντρισμός του. Μέσα βαθιά στην ψυχή του πιστεύει πως εκείνος είναι που θα σώσει τον κόσμο … Οι αποφάσεις, η πειθαρχία, η δημοκρατία, είναι καλές, θαυμάσιες, μα για τους άλλους. Ο παραγοντισμός, η μπλόφα, ο φραξιονισμός είναι καρκινώματα και θέλουν ξεπάτωμα, μα όχι για την αφεντιά του. Για κείνον επιτρέπονται, μα να γίνονται στα κρυφά για να μη δίνει πιάσιμο. Πιστεύει πως τα κάνει όλα για το καλό του λαού, οι παραβιάσεις της κομματικής ηθικής είναι ψιλοπράγματα που θα δικαιωθούν …”.

»Η χώρα παραδόθηκε στο Ανθρωπάκι. Θα γλιτώσει –αλλά με θυσίες και βαθειά, δυσεπούλωτα τραύματα».

Αυτά έγραφε στα Νέα ο Ηλίας Κανέλλης, περιγράφοντας αδρά τον ηγέτη μίας, κατά Γιάννη Πρετεντέρη «κυβέρνησης-νεκροφόρα». Κατά τα λοιπά, ας τον χαίρονται το «ηγέτη» τους οι πάμπλουτοι και άφρονες πάτρωνές του.

Author: Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Επίσης διαδικτυακά, αρθρογραφεί στο Εuro2day.gr,στο EBR και στο αγγλόφωνο European Business Review. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.