Γράφει ο Τηλέμαχος Μαράτος*

Οι ειδήσεις των ημερών είναι σε τέτοιο σημείο καταπληκτικές, καταλυτικές και καταθλιπτικές ώστε δεν είναι δυνατόν να ψάλλει κανείς το : «Επί γης ειρήνη και έν Ανθρώποις ευδοκία…». Μεταξύ των τόσων εντυπωσιακών γεγονότων που συνωστίζονται στα «Δελτία Ειδήσεων» βρήκε χώρο να παρεισφρήσει ειδησάριον για την ακούσια αυτοκτονία αρκετών Ρώσσων εις το Ιρκούτσκ λόγω τοξικής δηλητηριάσεως μετά από κατάποση αφρόλουτρου.

Αρκετά μεγάλη πόλις το Ιρκούτσκ της Σιβηρίας, που πιθανόν να θυμόμαστε από τον Μιχαήλ Στρογκώφ του Ιουλίου Βερν, πιθανώς όχι.

Η είδησις προκαλεί απορία. Γιατί τόσοι άνθρωποι (600.000) επιλέγουν να ζούν στο Ιρκούτσκ και εάν αυτή η επιλογή συνδέεται με την κατανάλωση αφρόλουτρου. Η θερμοκρασία εκεί –τον χειμώνα- κυμαίνεται γύρω στο -38ο C (υπό το μηδέν), ο παγετός διαρκεί 260 μέρες τον χρόνο οπότε και το ποτάμι είναι παγωμένο. Την ίδια απορία έχω πολλές φορές βλέποντας σε ντοκυμανταίρ πολικές αρκούδες να κουτουλάνε τον πάγο, κατ επανάληψιν, για να δημιουργήσουν μία τρύπα (στον πάγο) από όπου θα αναδυθεί μία φώκια για να αναπνεύσει, και την στιγμή εκείνη να την αρπάξουν αστραπιαία από την μουσούδα, για να την ανασύρουν και να την καταβροχθίσουν. Παρόμοια απορία μου δημιουργούν τα φίλμ που δείχνουν χιλιάδες πιγκουΐνους να περιμένουν όρθιοι, μέσα σε χιονοθύελλα - μείον 80 βαθμών- κλωσώντας, ένα αυγό. Περιμένουν υπομονετικά να επιστρέψει ο πατήρ, με γεμάτο τον οισοφάγο γαρίδες που έχει «ψαρέψει», καταδυόμενος σε μεγάλα βάθη στον παγωμένο Ανταρκτικό ωκεανό. Είναι το γεύμα της οικογενείας. Σε μικρή –σχετικώς- απόσταση υπάρχει η Νότιος Αφρική, παράδεισος ευκράτου κλίματος με όλα τα αγαθά. Γιατί δεν μεταναστεύουν είναι ένα μυστήριο στο οποίο δεν έχω απάντηση.

Βέβαια, πρέπει να πεί κανείς ότι η Σιβηρία δεν ήταν πάντα τόπος επιλογής των κατοίκων. Από την εποχή των Τσάρων ήταν τόπος εξορίας. Ενώ οι πρώτοι κάτοικοι ήταν κυνηγοί και έμποροι γούνας, μετά ήρθαν οι χιλιάδες εξόριστοι «Δεκεμβριστές» -προπομποί των «Γκουλάγκ» και άλλων πολιτικών εξορίστων μεταξύ των οποίων και ο «δικός» μας Ζαχαριάδης, το τέλος του οποίου δικαιώνει όσους πιστεύουν στην Θεία Δίκη, επί της γής.

Πίσω στο αφρόλουτρο. Έτυχε να πάω, ως πλοίαρχος, στην Ναχόντκα, ένα ρωσσικό λιμάνι στον Β. Ειρηνικό, κοντά στο Βλαδιβοστόκ. Και εκεί οι κάτοικοι ήταν, σε μεγάλο ποσοστό, πολιτικοί εξόριστοι και απόγονοι εξορίστων. Συνηθισμένο φαινόμενο να βλέπει κανείς το πρωί ανθρώπους ξαπλωμένους στο γρασίδι, όπου είχαν πέσει αναίσθητοι, από βραδύς, από το ποτό. Τους μάζευαν κάτι μικρά φορτηγά του δήμου που τους πέταγαν στην καρότσα σαν σακιά με πατάτες. Μου είπαν ότι αφού τους έπλεναν με μάνικες και τους καθάριζαν, τους κούρευαν και κατέληγαν σε φυλακές ή «γκουλάγκ». Ποιος ξέρει για πόσο. (Αυτά επί Μπρέζνιεφ). Η εικόνα αυτή του «υπαρκτού» πιθανόν να είχε κάποια επίδραση στις αντιλήψεις μερικών αριστερών του πληρώματος.

Ωστόσο εκτός από την επίδραση του «σοσιαλισμού» που φαίνεται να οδηγεί πολλούς στην απόγνωση και την απόδραση από την πραγματικότητα, με το αλκοόλ, φαίνεται να υπάρχει μία συσχέτιση του αλκοολισμού με το γεωγραφικό πλάτος. Οι ναυτικοί αλλά και άλλοι ταξιδιώτες γνωρίζουν ότι η κατανάλωσις αλκοόλ – σε διάφορες μορφές είναι ανάλογη με το γεωγραφικό πλάτος μιάς χώρας. Οι πλούσιες Σκανδιναβικές χώρες δεν έχουν κοινωνικούς λόγους να αναζητούν την «λήθη σε ένα μπουκάλι». Παρά ταύτα το αλκοόλ είναι μεγάλο πρόβλημα, και προσπαθούν να περιορίσουν την κατανάλωσή του με αυστηρά μέτρα. Το ποτό πωλείται σε ορισμένα καταστήματα, σε μικρές ποσότητες, ορισμένες ώρες. Οι άνθρωποι κάνουν ουρές περιμένοντας να πάρουν ένα μπουκάλι, το οποίον πολλοί πίνουν όρθιοι πριν καν απομακρυνθούν από το κατάστημα, για να πέσουν αναίσθητοι σε λίγα μέτρα. Είναι πράγματι ένα θλιβερό θέαμα.

Εκεί είναι η απάντηση στην απορία του «αφρόλουτρου». Δεν είναι δυνατόν να είναι το αφρόλουτρο πιο φτηνό από ένα μπουκάλι Βότκα, αντιστοίχου μεγέθους. Απλούστατα, λόγω περιορισμών στην διάθεση αλκοολούχων οι άνθρωποι –και ιδίως οι ανήλικοι που δεν μπορούν να αγοράσουν- ούτως ή άλλως, αναζητούν το αλκοόλ σε άλλα σκευάσματα που το περιέχουν, όπως αντιψυκτικό για μηχανές αυτοκινήτων και αφρόλουτρο!

Αλλά τι σχέση έχει το γεωγραφικό πλάτος; Απλούστατα όσοι κατοικούν στις εύκρατες ζώνες και στα τροπικά έχουν την τύχη μα απολαμβάνουν την λιακάδα και το φώς του Ηλίου πολύ περισσότερες ώρες την ημέρα και περισσότερες ημέρες τον χρόνο. Αυτή η ευλογία επηρεάζει το χρώμα του δέρματος (όσο πιο κοντά στον Ισημερινό τόσο πιο σκούρο) αλλά κυρίως την ψυχική διάθεση και την χαρά της ζωής.

Πίνουν και οι «νότιοι» αλλά πίνουν για να διασκεδάσουν, όχι για να ξεχάσουν βουτηγμένοι στην μελαγχολία. Γι΄ αυτό οι καημένοι του Ιρκούτσκ, αντί να πίνουν αφρόλουτρα, καλά θα έκαναν να πάρουν αντηλιακά για να πασαλειφτούν ξαπλωμένοι στον ήλιο σε μία παραλία στην Ελλάδα! Θα δούν πως η ζωή είναι ωραία!

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.