Του Τάκη Σουβαλιώτη

Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω στη δημοκρατία. Ούτε και θα πάψω να πιστεύω. Παρόλο που έχει και αυτή κάποιες αδυναμίες, είναι προτιμότερη από τα αυταρχικά καθεστώτα. Και μετά από αυτές τις απλές σκέψεις μπαίνω σε αυτή τη συζήτηση που γίνεται, για το αν αυτή η ιστορία για το πολυτεχνείο μας δίνει τη πραγματική εικόνα για τα όσα συνέβησαν τότε.

Όχι, δεν μας τη δίνει. Και ας τα δούμε όλα εκείνα τα γεγονότα με συντομία και μακριά από κάθε πολιτική προκατάληψη. Η δικτατορία των συνταγματαρχών δεν έπεσε από τις κραυγές της Δαμανάκη τον Νοέμβριο του 1973. Αλλά τον Ιούλιο του 1974 από τον Ετσεβίτ. Αν ο παρανοϊκός  Ιωαννίδης δεν έκανε το γνωστό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου που ενεργοποίησε τη συνθήκη του 1958 και άναψε το πράσινο φως στη Τουρκία για να επέμβει και στρατιωτικά στη Κύπρο ως μια από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, η δικτατορία θα είχε και συνέχεια. Γιατί οι συνταγματάρχες μετά τον εκθρονισμό του βασιλιά το 1968 ( τότε έγινε ο εκθρονισμός του) τον  έλεγχο τους στις ένοπλες δυνάμεις τον έκανα ακόμη πιο ασφυκτικό. Όσο για κάποιες αντιδικτατορικές οργανώσεις που είχαν δημιουργηθεί, δεν ανέπτυξαν κάποια αξιόλογη πολιτική δράση. Κάπως έτσι εκτυλίχθησαν τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Τα οποία πάρα πολλοί συμπατριώτες μας μετά την εκκωφαντική πτώση της δικτατορίας, τα εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο πολιτικά. Άλλοι από αυτούς έγιναν πολιτικοί και άλλοι κρατικοί  λειτουργοί. Και ας μη ξεχνάμε, ότι αρκετοί από αυτούς υπήρξαν συνομιλητές τόσο του Παπαδόπουλου, όσο και του Ιωαννίδη. Ακόμη και σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού μας κόσμου, το προσπαθεί για να εκμεταλλευτεί τον έναν και μόνο νεκρό του πολυτεχνείου. Αλλά αυτή η ιστορία έχει στερέψει πια πολιτικά.

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.