Toυ Θοδωρή Γιάνναρου

Ήταν πρωί μιας μέρας του Μάη μερικά χρόνια μετά τον μεγάλο πόλεμο στην Ευρώπη και ο Αλέξανδρος ξύπνησε νωρίς το πρωί, να πάει μέχρι την "Υπηρεσία Επιτήρησης”, για τα νομιμοποιητικά έγγραφα που χρειαζόταν για το ταξίδι του στη Θεσσαλονίκη -είχε βλέπετε μήνες να δει την κόρη του, που μερικές μέρες πριν, είχε ζητήσει να τον δει. Είχε πολλά να του πει, που όμως δεν λέγονταν από το τηλέφωνο. Ήταν παντρεμένος, αλλά είχε να δει τη γυναίκα του πολύ καιρό  -από τότε που εκείνη επέλεξε να ενταχθεί στην Υπηρεσία Επιτήρησης της Τάξης και είχε μετατεθεί σε άλλη περιοχή αρκετά έως πολύ μακριά. Οι γάμοι είχαν ακυρωθεί στο σύνολό τους και ο όρος οικογένεια είχε εξαλειφθεί ακόμα και από το καθημερινό λεξιλόγιο, με τον καθένα να παλεύει μόνος του. Ιδιοκτησίες δεν υπήρχαν -απλά η Ομοσπονδία παρείχε στέγη σε όλους, αλλά  μέχρι εκεί. Χρήματα δεν υπήρχαν, παρά άυλοι πόντοι στο ειδικό καρτελάκι, που κάθε πολίτης ήταν υποχρεωμένος να έχει κρεμασμένο στο λαιμό του και το οποίο ήταν η μοναδική περιουσία που επιτρέπονταν να κατέχει κάποιος! Μπόνους πόντους λάμβαναν και μάλιστα αρκετούς έως πολλούς, μόνον οι συνεργάτες και οι αξιωματούχοι της Ομοσπονδίας που βέβαια δεν χρειαζόταν να ζουν μαζί με τις μάζες -τον όχλο όπως ονόμαζαν τους άλλους…

Περπάτησε μέχρι τη στάση του λεωφορείου και μαζί με άλλους, περίμενε αμίλητος όπως και οι φιγούρες δίπλα του. Για πρώτη φορά μετά από μήνες είχε λάβει έγκριση να απουσιάσει για λίγες ώρες από τη δουλειά του  -στον "Περιφερειακό Κόμβο Περίθαλψης Πολιτών”, που βρίσκονταν κάπου στον Ασπρόπυργο.

Κάποια στιγμή το λεωφορείο έφτασε και ακολουθώντας τη σειρά του μπήκε μέσα! Ήταν ασφυκτικά γεμάτο και με δυσκολία το κατάφερε πριν η πόρτα απροειδοποίητα κλείσει, αφήνοντας αρκετούς έξω, να περιμένουν το επόμενο! Το αυτόματο σκανάρισμα στο καρτελάκι που ήταν κρεμασμένο στο στήθος του ήταν επιτυχημένο… Ο Αλέξανδρος ένιωθε ανακουφισμένος.

Στη διαδρομή πέρασαν από τουλάχιστον δύο checkpoints με οπλισμένους φρουρούς που διενεργούσαν τυχαιοποιημένπυς ελέγχους στα οχήματα που περνούσαν. Όταν έφθασαν στην υπηρεσία επιτήρησης, πάλι το καρτελάκι του  -το Laissez-passer του, έκανε για ακόμα μια φορά το θαύμα του και η πόρτα άνοιξε. Στο δεύτερο όροφο ο κόσμος που περίμενε ήταν αρκετός αλλά όχι πολύς! Όταν ήρθε η σειρά του και έφτασε μπροστά στον γκισέ χάρηκε. Πίσω από την τζαμαρία καθόταν η φίλη του η Τζένη που τον κοίταζε στα μάτια!

"Τι μπορώ να κάνω για σένα, Αλέξανδρε”, τον ρώτησε χαμογελώντας

"Πρέπει να πάω Θεσσαλονίκη στην κόρη μου!”, απάντησε. "Πρέπει να μιλήσουμε….”.

"Και γιατί πρέπει να ταξιδέψεις μέχρι εκεί; Γιατί δεν τα λέτε από το τηλέφωνο;”, ανταπάντησε εκείνη.

"….”

"Σε ρωτώ, γιατί πρέπει να σε ρωτήσω Αλέξανδρε!”

"Θέλει να τα πούμε από κοντά -πρόσωπο με πρόσωπο!”, της είπε.

"Άκουσέ με Αλέξανδρε! Αν καταχωρηθεί αυτή η απάντηση, δεν θα σου δοθεί ποτέ η έγκριση που ζητάς και τόσο εσύ, όσο και η κόρη σου είναι πολύ πιθανό να θεωρηθείτε ύποπτοι και να ελεγχθείτε!”, του είπε. "Πες κάτι άλλο -πες πως σαν πατέρας, θέλεις να δεις την κόρη σου! Τόσο απλά!”, του είπε χαμογελώντας.

Λίγο αργότερα είχε λάβει την ηλεκτρονική έγκριση για Θεσσαλονίκη  -απ’ ευθείας και χωρίς να έχει τη δυνατότητα να βγει κάπου άλλου. Τα scanners επιτήρησης ήταν αμείλικτα, προστατεύοντας την εύρυθμη λειτουργία της "Ομοσπονδίας”.

Ο Αλέξανδρος με την έγκριση για το ταξίδι του σκαναρισμένο στο καρτελάκι του, γύρισε σπίτι. Για μια ακόμα φορά τα είχε καταφέρει και ήταν χαρούμενος…  Δεν μπορούσε να κάνει και πολλά εκτός ρουτίνας, αλλά ότι κατάφερνε, το απολάμβανε δεόντως! Κράτος δεν υπήρχε  -μόνο "Επιτηρητεία” της Ομοσπονδίας. Σύνορα στην Ευρώπη δεν υπήρχαν πια, αλλά παντού υπήρχαν checkpoints διέλευσης και ελέγχου. Ανεργία δεν υπήρχε: ο καθένας εργαζόταν χωρίς να μπορεί να διαφωνήσει και χωρίς άλλη επιλογή! Ήταν υποχρεωμένος να εργαστεί μόνον εκεί που τον είχε τοποθετήσει το Σύστημα. Οι διαδηλώσεις ή έστω οι οργανωμένες διαμαρτυρίες θεωρούνταν από παράνομες έως τρομοκρατικές ενέργειες που τιμωρούνταν πολύ αυστηρά! Δεν υπήρχαν φυλακές, αλλά η Καταναγκαστική Εργασία σε μέρη δύσκολα, κάτω από αρκετά αντίξοες συνθήκες ήταν και μόνον ως σενάριο, εφιαλτική. Οι συγκεκριμένες ποινές μόνο στο σωφρονισμό δεν απέβλεπαν, αλλά στην τιμωρία εκείνων που με συνοπτικές διαδικασίες κρίνονταν ένοχοι.

Αυτά σκεφτόταν ο Αλέξανδρος, που κάποτε διαφωνούσε και διαδήλωνε κατά των ευρωπαϊκών πολιτικών, τις οποίες θεωρούσε επιθετικές και άδικες, αλλά πλέον -τώρα που βιώνει την πραγματικότητα στο πετσί του, είναι μάλλον λίγο αργά για ν’ αντιδράσει και να βγεί από τα καθορισμένα από την Ομοσπονδία μονοπάτια. Ζούσε μέσα στον ολοκληρωτισμό του νέου Συστήματος και έπρεπε να συμβιβαστεί με αυτά που του πρόσφεραν. Άλλη επιλογή δεν υπήρχε και ήταν πολύ φοβισμένος για να ελιχθεί και να ψάξει για δρόμους διαφυγής -ο Αλέξανδρος είχε υποταχθεί!

Η Ρωσία στόχευσε σε μια ανοικτή Ευρώπη, από τη Λισαβώνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ και τα κατάφερε! Οι Ευρωπαίοι με την αναβλητικότητα και την αναποφασιστικότητα τους κατάφεραν να ηττηθούν και να οδηγήσουν την Γηραιά Ήπριρο στο γκρεμό του Εξώκοσμου  και μια χαρά τα κατάφεραν κι αυτοί! Ο κάθε Αλέξανδρος, όπως και ο κάθε Γιώργος, Hans, Nikolai, η κάθε Κατερίνα και ο κάθε πολίτης της πάλαι ποτέ κραταιάς Ευρώπης, έπρεπε πλέον να συμβιβαστεί με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και να προσπαθήσουν να επιβιώσουν μέσα σ’ αυτήν, όπου ακόμα και τα όνειρα λογοκρίνονταν… Όταν τα πράγματα φθάσουν εκεί, τα δάκρυα και οι μετάνοιες δεν έχουν πλέον σημασία!

Στο υποθετικό αυτό σενάριο  -το απευκταίο, πρωταγωνιστής θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο καθένας από εμάς! Ο 21ος αιώνας φέρνει πολλές αλλαγές στην ανθρωπότητα, οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν ως απειλές αλλά και ως ευκαιρίες για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής και διαβίωσης των ανθρώπων στην Ευρώπη. Μένει να δούμε, τι επιλογές θα κάνουμε εμείς και προς τα που θα βαρύνει η ζυγαριά του πεπρωμένου, που μόνοι μας καθορίζουμε!

Ο χρόνος έχει έρθει για ώριμη σκέψη των πιθανών συνεπειών αυτών που συμβαίνουν γύρω μας και όλων αυτών που απειλούν αυτά τα οποία χτίσαμε. -το σύνολο των επιτευγμάτων μας, όπως επίσης και για το αν η δημοκρατία μας θα διατηρηθεί και θα συνεχίσει να αποτελεί το καταφύγιο της ελεύθερης διανόησης και την πηγή έμπνευσης για όλους εμάς τους ελεύθερους Ευρωπαίους πολίτες.

https://www.capital.gr/arthra/3631122/i-zoi-me-laissez-passer

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.