«Μια από τις μορφές με τις  οποίες  εκφέρεται η εθνικολαϊκιστική εξουσία είναι η επίθεση απέναντι στον Τύπο. Η κατάλυση της αξιοπιστίας του Τύπου. Μετατρέπει ο πολιτικός τον Τύπο σε αντίπαλό του και αυτό, στην πραγματικότητα, μειώνει την πειστικότητα, την  αξιοπιστία των  οργανισμών  ενημέρωσης και δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα πολιτικής πολυφωνίας»

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Με θέατρο την Ευρώπη ένας νέος πόλεμος ξεκινά, αυτός των λαϊκισμών-εθνικισμών, με κορυφαία εργαλεία και όπλα την ψηφιακή τεχνολογία και το Διαδίκτυο


Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Στρατιωτικές δικτατορίες στον σύγχρονο κόσμο πια, δεν γίνονται. Και ειδικά στη Δύση. Οι αμοιβαιότητες στις σχέσεις των κρατών είναι τόσο δυναμικές και η επικοινωνία τόσο διάχυτη, που θα πρέπει κάποιος να είναι σχιζοφρενής για να το επιχειρήσει.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Η υπαγωγή ενός ιστορικού δημοσιογραφικού οργανισμού στην εξουσία του εθνικολαϊκισμού είναι η πιο σοβαρή ήττα της δημοκρατίας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και ίσως όχι μόνον

Του Κώστα Κούρκουλου

Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, η παραβίαση του νόμου, δεν είναι «ύβρις». Είναι απλώς μία συγκεκριμένη παρανομία. Αντίθετα, μιλάμε για «ύβρι» όταν – ανεξάρτητα από τη τυπική νομιμότητα – παραβιάζονται τα «μετανομικά» εκείνα όρια, που στοιχειοθετούν τους θεμελιώδεις αυτοπεριορισμούς, στους οποίους στηρίζεται η ίδια η δημοκρατία, αλλά που δεν είναι και τυπικά θεσμισμένοι. Αφού «..σε μια δημοκρατία ο λαός μπορεί να κάνει οτιδήποτε», αλλά «οφείλει να ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε». Γι’ αυτό και η δημοκρατία ορίστηκε, ως «το καθεστώς του αυτοπεριορισμού» ή ως «τραγικό καθεστώς». (Καστοριάδης, «Η Ελληνική πόλις και η δημιουργία της δημοκρατίας»).