ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στη σκακιέρα του κυπριακού αυτή η παρτίδα της επίλυσής του φαίνεται να είναι και σκληρή και με πολλές παγίδες και μάχες χαρακωμάτων.

Στο Κραν Μοντάνα όλοι οι εμπλεκόμενοι ήρθαν αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν την αρένα μια και υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι όποιος αποχωρήσει θα θεωρηθεί ο χαμένος του παιχνιδιού.

Του Παντελή Μπουκάλα

Τρίτος της οικογενειακής δυναστείας ο Κιμ Γιονγκ Ουν, έχει βαλθεί να αποδείξει ότι το χειρότερο είναι πάντα δυνατό. Οτι, δηλαδή, κανένα σενάριο δεν είναι όντως ακραίο και καμία υπόθεση, όσο εφιαλτική, δεν πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου μηδενικών πιθανοτήτων. Γεμάτη εφιαλτικές απιθανότητες είναι άλλωστε η ιστορία των ανθρώπων, η Μεγάλη Ιστορία, των εθνών, αλλά και η μικροϊστορία των ατόμων. Δεν μας φαίνεται ακόμη απολύτως αδύνατο να συνέβη το Ολοκαύτωμα έτσι όπως συνέβη, με τα κρεματόριά του και το μαζικό «εμείς δεν ξέραμε τίποτε, απλώς εκτελούσαμε εντολές»;

Του Γιάννη Μαρίνου*
Γιατί απορούμε με τον «αγώνα» των συμβασιούχων υπαλλήλων καθαριότητας; Ο ιός της δημοσιολαγνείας τούς οδηγεί
Αναφορά σήμερα στο εγχώριο προπατορικόν αμάρτημα. Από την στιγμή που θα γεννηθεί, σχεδόν κάθε ελληνόπουλο ανατρέφεται με την προσδοκία ότι κάποια μέρα, αφού μάλιστα πάρει ένα οποιοδήποτε πτυχίο, θα προσληφθεί στο Δημόσιο. Και ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΗ, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, κρατικές τράπεζες, κ.λπ.). Ο λόγος δεν είναι τόσο ο σίγουρος και συχνά υψηλότερος μισθός σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα ή οι αξιοπρεπέστερες συνθήκες εργασίας, το κύρος που προσδίδει και η εγγυημένη και σε νεότερη ηλικία συνταξιοδότηση. Πάνω απ' όλα μετράει η μονιμότητα. Όχι μόνο γιατί εξασφαλίζει διά βίου εργασία και μισθό. Αλλά κυρίως γιατί εκεί τα πάντα είναι χαλαρά. Είτε εργάζεσαι, είτε τεμπελιάζεις, ουδείς ενοχλείται. Αν έχεις τις αναγκαίες για την θέση σου γνώσεις, ουδείς το απαιτεί (το ΑΣΕΠ χάλασε λίγο τα πράγματα, αλλά οι παρακάμψεις του όλο και πολλαπλασιάζονται).

Του Κώστα Νεοφώτιστου*
Πώς λειτουργεί ένα εργοστάσιο πυρόλυσης απορριμμάτων σε μία υπεύθυνη κοινωνία

Τις πρώτες δύο φορές που βρέθηκα στην Βιέννη δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος για ο,τιδήποτε άλλο από επαγγελματικές υποχρεώσεις. Συναντήσεις, διαπραγματεύσεις, συζητήσεις ακόμα και στην διάρκεια του φαγητού και επιστροφή αργά το βράδυ σ’ ένα ξενοδοχείο. Κάποιο καλοκαίρι αποφάσισα πως θα πρέπει να γνωρίσω καλύτερα την πρωτεύουσα της Αυστρίας και να δω όσα μπορεί να δει ένας επισκέπτης που δεν κουβαλάει το φορτίο των σφιχτών επαγγελματικών υποχρεώσεων.

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ
Είναι αλήθεια ότι το πρόσφατο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δημιούργησε ελπίδες και προσδοκίες στους συνειδητούς οπαδούς του κεντρώου χώρου. Πρώτον, γιατί έπειτα από καιρό είδαν αρκετά πρόσωπα –παράγοντες της συγκεκριμένης πολιτικής τοποθέτησης– λίγο πιο αριστερά, λίγο πιο δεξιά, ή ακριβώς στη μέση, μικρή σημασία έχει πλέον, να δείχνουν με την παρουσία τους ότι επιθυμούν την ενότητα. Δεύτερον, γιατί πιστεύουν ότι ο χώρος έχει προοπτική και δεν θέλουν να τον δουν να καταλαμβάνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά ούτε και από τη Νέα Δημοκρατία. Τρίτον, γιατί θεωρούν ότι το Κέντρο, με τις κάπως ευρείες διαστάσεις του, διαθέτει ή μπορεί να παραγάγει πρόσωπα ικανά και με λογική για να εμπλουτίσουν την εξαιρετικά εξασθενημένη σήμερα πολιτική τάξη της χώρας.