Του Παναγιώτη Δρακόπουλου

Οι μουσουλμάνοι, με τους σημερινούς ρυθμούς γεννήσεων και μετανάστευσης, θα αντιπροσωπεύουν το 2030 ποσοστό 10% έως 12% του συνολικού ευρωπαϊκού πληθυσμού, ήτοι θα πλησιάζουν τα 70 εκατομμύρια

Αν πιστέψω τον Γάλλο φιλόσοφο και συγγραφέα Πασκάλ Μπρυκνέρ, ο εξισλαμισμός της Ευρώπης έχει ήδη αρχίσει. Και αν δεν πετύχει τελικά, αυτό θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στις εσωτερικές έριδες των ισλαμιστών και της πλήρους πνευματικής τους παρακμής. Κατά συνέπεια, το ερώτημα αν το Ισλάμ αποτελεί απειλή για την Ευρώπη είναι υπαρκτό και από πολλές πλευρές ιδιαιτέρως καυτό.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Προχθές το βραδάκι, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο εκ των προσκεκλημένων κ. Παπαδημούλης έκανε μια «χειρουργική», θα την αποκαλούσε ο δημοσιογραφικός λυρισμός, ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών στη Γερμανία. Με το περιποιημένο μουστακάκι του, έμβλημα παλαιοαριστερής νηφαλιότητος, απεφάνθη ότι το θεαματικό ποσοστό του Afd οφείλεται στο γεγονός ότι το κόμμα αυτό «εκμεταλλεύθηκε τον φόβο». Σε κάποια μελλοντική πραγματεία, την οποίαν περιμένουμε εναγωνίως όσοι ενδιαφερόμαστε για την τύχη της Ευρώπης, θα μπορούσε να προσθέσει «τον φόβο του μικροαστού», με τη γνήσια περιφρόνηση που αισθάνεται ο σχολιαστής των κλασικών του μαρξισμού απέναντι σε ό,τι δεν εκπροσωπεί το καθαρό προλεταριάτο. Τόσο καθαρό που δεν υπάρχει πια στο πέλαγος του βρώμικου καπιταλισμού. Θα μπορούσε να πει: «Τον φόβο του βλαμμένου για το τέρας που είδε στο Λούνα Παρκ».

Του  Ανδρέα Στασινού

Η πρώτη αντίδραση από την πλευρά του Πάνου Καμμένου για τις μπιλιές στο καζίνο ήταν μία οργισμένη ανακοίνωση... της συζύγου του με ατάκες από τη «Λάμψη». Το ζούμε όλο αυτό ή είναι μία φάρσα;

Είναι γνωστό ότι πίσω από κάθε πετυχημένο άνδρα, πίσω από κάθε μεγάλο ηγέτη, βρίσκεται μία σπουδαία γυναίκα. Και η Ελένη Τζούλη-Καμμένου δεν επιβεβαιώνει, απλώς, τον κανόνα. Είναι ο ορισμός του. Ο Πάνος Καμμένος δεν θα μπορούσε παρά να έχει δίπλα του μία γυναίκα αντίστοιχη του ήθους, της πολιτικής αρετής και της εντιμότητας που τον διακρίνει.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Κακά μαντάτα μάς ήρθαν από το Βερολίνο. Η εκρηκτική άνοδος του ξενοφοβικού κόμματος AfD (υπερδιπλασίασε το ποσοστό του: από 4,7% σε 12,6%) διαψεύδει τις θεωρίες για άμεση συνάρτηση της ανόδου της ανεργίας με την άνοδο της Ακροδεξιάς. Δείχνει ότι ακόμη και χώρες που γνωρίζουν οικονομική άνθηση δεν είναι άτρωτες στη σύγχρονη πολιτική ασθένεια του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Κι αυτό είναι κακό για τη Γερμανία, για την Ευρώπη, αλλά και για τον κόσμο.

Του Ηλία Καραβόλια

Κινούμενος χρόνια μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού χρήματος,θωρακισμένος με την πανοπλία του ισχυρού κόμματος και των υψηλών γνωριμιών, εξιστορεί παντού το τωρινό δράμα του με τους υπέρογκους φόρους, τον ΕΝΦΙΑ και τις ανύπαρκτες δουλειές(έχοντας δίκιο φυσικά). Με καθυστέρηση στις δόσεις για το στεγαστικό δάνειο για σπίτι που κόστισε κοντά στο μισό εκατομμύριο ευρώ, με επιχειρηματικό άνοιγμα τεράστιο και με δυο τρεις πιστωτικές κάρτες να έχουν πάει στα ύψη, νιώθει οτι όχι μόνο δεν θα ξεχρεώσει αλλά και ότι δεν θα ''ανασάνει'' ξανά.