Ανεπιθύμητοι... Του Ηλία Καραβόλια | readfree.gr

Του Ηλία Καραβόλια

Κρούσματα και θάνατοι έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο : σε στατιστική απεικόνιση μιας «κανονικότητας» που επιστήμη και εξουσία αποφεύγουν να επιβάλλουν ως αναπόφευκτη. Ο ιός είναι  «κυκλοφορούν εμπόρευμα» πλέον. Οι εμβολιασμοί έγιναν κάτι σαν «συναλλαγή » με την ελπίδα, αφού με τον κίνδυνο υπερμετάδοσης ναι μεν θωρακίζεσαι αλλά ξέρεις ότι μπορεί να νοσήσεις και να μολύνεις άλλους.

Στον πανδημικό δυστοπικό κόσμο η οικονομία, που γίνεται όλο και πιο ψηφιακή, επανανοηματοδοτείται από την κοινωνία ως δευτερεύουσα επικράτεια της ζωής. Εδώ είναι όμως που παρεμβαίνει ύπουλα το ιδεολογικο-πολιτικό πρόταγμα της κυριαρχίας: η βιοπολιτική επίκληση της ατομικής ευθύνης ως ύψιστο επίτευγμα της πλήρους νεοφιλελευθεροποίησης («βγάλτα πέρα  μόνος σου» είναι τελικά το κυρίαρχο μοτίβο).

Χρήστος Χωμενίδης: «Δεν ήθελα να γίνω συγγραφέας. Ήθελα να γίνω  πρωθυπουργός» | BOVARY

Του Χρήστου Α. Χωμενίδη

Παράξενα που λειτουργεί η μνήμη! Πριν από έναν μόλις χρόνο, βιώναμε την πιο αλλόκοτη συλλογική εμπειρία: τις γιορτές-μη γιορτές. Πόσο γρήγορα ξεχάσαμε (ή μάλλον απωθήσαμε) πώς είναι να στέλνεις σμς για να ξεμυτίσεις. Να σού δίνει ο πρωθυπουργός, με διάγγελμα, συμβουλές-συστάσεις-εντολές σχετικά με τη ρεβεγιόν. Να υποχρεώνεσαι για λόγους υγειονομικούς να επιλέξεις τα ελάχιστα προσφιλέστερα σου πρόσωπα για να καθίσουν στο στολισμένο τραπέζι σου. Και όλους τους υπόλοιπους, συγγενείς και φίλους, να τους κρατάς σε απόσταση ασφαλείας. Έξω και μακριά. Και βέβαια εσύ -άνθρωπος της Μεσογείου, γονιδιακά απείθαρχος- να κάνεις μικρές ζαβολιές. Να καλείς και δυό-τρείς και πεντέξι παραπάνω, στη ζούλα. Κι αφού η ατασθαλία σας δεν έφερε συνέπειες, δεν προκαλέσατε υπερμετάδοση, να το επαναλαμβάνεις με την πρώτη ευκαιρία. «Εφόσον και καφέ και μπαρ και εστιατόρια είναι κλειστά, γιατί δεν πέφτουν ραγδαία τα κρούσματα;» να παριστάνουν οι ειδικοί τους ανυποψίαστους. Πώς να έπεφταν ραγδαία αφού τα τσιμπούσια και οι κρασοκατανύξεις είχαν μεταφερθεί στα σπίτια; 

Είναι το 2018 έτος εκλογών για την Ελλάδα; - Astrology.gr

Του Άκη  Γεωργακέλλου

Ο χρόνος διεξαγωγής εκλογών στην Ελλάδα παρουσιάζει την εξής ιδιαιτερότητα: Τον συζητούν, κάθε τόσο, όλοι οι Έλληνες, αλλά τον αποφασίζει μόνον ένας, ο πρωθυπουργός. Έτσι και τώρα, πολλοί συζητούν για το αν το έτος που έρχεται θα είναι έτος εκλογών, αλλά την απόφαση θα τη λάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και όποιος θέλει να εκτιμήσει ποια θα είναι αυτή, πρέπει να επιχειρήσει να μπει στα παπούτσια του πρωθυπουργού - αν και χωρίς, ασφαλώς, να έχει όλα τα δεδομένα που έχει ο ίδιος στη διάθεσή του.

 

Πρώτα απ’ όλα, ας θυμηθούμε τι σημαίνει προκήρυξη πρόωρων εκλογών: Πρώτες εκλογές με απλή αναλογική, από τις οποίες δύσκολα θα σχηματιστεί κυβέρνηση. Αν όχι, προκήρυξη νέων εκλογών, οι οποίες θα διεξαχθούν από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Και τελικά δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, με νέο εκλογικό σύστημα που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα - αν και λιγότερο από όσο στο παρελθόν. Συνολική διάρκεια, περίπου 2 μήνες.

Ποιος ήταν ο Εφιάλτης • Κωνσταντινούπολη

Η πολυγραφότατη ή λαλίστατη συνήθως ευρωπαϊκή Αριστερά έχει καταπιεί το αμίλητο νερό, αφού φρόντισε να πάρει τις αποστάσεις της από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Εστω και διά της αιδήμονος σιωπής.

Του Γιάννη  Κ. Πρετεντέρη

Τέτοιες μέρες πριν από τριάντα χρόνια διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση. Στις 26 Δεκεμβρίου 1991. Μέρες αργίας Χριστουγέννων, δεν θυμάμαι καν αν ήταν πρώτη είδηση στις εφημερίδες.

 

Αλλά έτσι κατέρρευσε ο τελευταίος και πιο μακρόβιος ολοκληρωτισμός του 20ού αιώνα. «Οχι με μια έκρηξη αλλά με έναν ψίθυρο» θα έλεγε ο Ελιοτ.

 

Η ιστορία είναι παρμένη από ένα σεμινάριο μάνατζμεντ. Συνιστάται προς ανάγνωσιν σε

Του Γιάννη  Μαρίνου

Το ακόλουθο κείμενο μου το έστειλε ανώνυμος αναγνώστης και θεώρησα πολύ χρήσιμο να αναγνωσθεί ιδιαίτερα από τους στελεχώνοντες το πολιτικό σύστημα της χώρας μας:

 

«Μια φορά και έναν καιρό μια φυλή (50 άτομα) ζούσε ευτυχισμένη σ’ ένα παραδεισένιο νησάκι του Ειρηνικού Ωκεανού χωρίς φτώχεια, πείνα και διαφθορά. Μια μέρα, ο εκλεγμένος κυβερνήτης-φύλαρχος κάλεσε τους 13 συμβούλους του και τους ρώτησε πώς πάνε τα πράγματα. Του είπαν ότι τα πράγματα πάνε πολύ καλά, και ότι οι κάτοικοι ήταν πλούσιοι και ευτυχισμένοι, προφανώς. “Προφανώς”, διότι δεν είχαν στοιχεία για να το αποδείξουν.