Γράφει ο Χρίστος Χ. Λιάπης

Τα κρούσματα αυτοκτονιών και σχετικών αποπειρών που σημάδεψαν τις τελευταίες ημέρες -αλλά και, με αυξημένη συχνότητα, ολόκληρη την τρέχουσα χρονιά- την κοινωνία της πόλεως και του νομού των Τρικάλων, με ένα εξ αυτών να αφορά νεαρό άνδρα, ορμώμενον εκ της ιδιαιτέρας μου πατρίδος, Καλαμπάκας και με τον κύριο όγκο τους να  περιλαμβάνει  νεαρούς άνδρες, φέρνουν ξανά -και αναπόφευκτα- στο αρνητικό επίκεντρο της επικαιρότητας τη συσχέτιση της οικονομικής κρίσης και της εξ αυτής διογκούμενης ανεργίας και ευρύτερης οικονομικής δυσχέρειας, με την αυτοκτονικότητα, καθώς μεγάλο ποσοστό των αυτοκτονιών που διαπράττονται στη διάρκεια οικονομικών κρίσεων, γίνονται από άτομα που πάσχουν από καταθλιπτική διαταραχή και από τις λεγόμενες άτυπες μορφές της κατάθλιψης, με τους άνεργους άνδρες, άνω των 40 ετών να καταλαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος στα σχετικά ποσοστά.



"Αυτό το οποίο δημιουργεί πρόβλημα και πρέπει ο κ. Moscovici να το σκεφθεί πάρα πολύ σοβαρά, και η Επιτροπή ως όργανο να το σκεφθεί, υπό τον κ. Junger, είναι εάν η Επιτροπή έχει μέσα στις αρμοδιότητές της την ενθάρρυνση και την τροφοδότηση του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και του ακραίου εθνικολαϊκισμού στα κράτη μέλη ή αν αποστολή της είναι να ανακόπτει αυτά τα φαινόμενα." 

Ευ. Βενιζέλος:  Καλημέρα σας.

Ηλ. Κανέλλης:  Διαβάζω τις εφημερίδες, οι πρώτες σελίδες τους ασχολούνται με την ιστορία του κ. Καμμένου, τις δηλώσεις του, τη ρητή διαβεβαίωση ότι δεν θα ψηφίσει τη συμφωνία για το Μακεδονικό και ότι θα περιμένει τη συζήτηση στη Βουλή για να την καταψηφίσει, εάν είναι στη Βουλή το διάστημα εκείνο.

Ευ. Βενιζέλος:  Κοιτάξτε, ο κ. Καμμένος γελοιοποιεί τα πάντα, γελοιοποιεί το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, γελοιοποιεί ένα εθνικό θέμα, όπως είναι το ζήτημα των σχέσεών μας με τα Σκόπια και, βεβαίως, γελοιοποιεί και το ρόλο του ως κυβερνητικού εταίρου και Υπουργού Άμυνας, διότι η συμπεριφορά αυτή είναι μία συμπεριφορά που αντιβαίνει στην κοινή λογική και ισοπεδώνει τα πάντα. Δεν μας επιτρέπει να έχουμε πια κανένα σοβαρό κριτήριο για την αξιολόγηση των πολιτικών συμπεριφορών, γιατί όλα έχουν γίνει, πραγματικά, κενά περιεχομένου.  Είναι αυτή η υδαρής κατάσταση για την οποία έχω μιλήσει.


   
Νικ. Λ. Γ. Λιναρδάτος

Τρία λήμματα: Ενόραση˙ μία μη συναγωγική γνώση ή σύλληψη μιας πρότασης, έννοιας ή οντότητας, που δεν βασίζεται στην αντίληψη, στη μνήμη ή στην ενδοσκόπηση. (Το Φιλοσοφικό Λεξικό του Cambridge, μετάφραση, ΚΕΔΡΟΣ 2011). Intuition (ενόραση)˙ αρχικά μία υποτιθέμενη ευθεία σχέση ανάλογη με το όραμα, ανάμεσα στο πνεύμα και σε κάτι αφηρημένο κι έτσι μη προσιτό στις αισθήσεις. (The Oxford Companion to Philosophy, Oxford University Press, 1995). Ενόραση˙ 1. (Φιλοσ.) άμεση, βιωματική γνώση της ουσίας των πραγμάτων χωρίς τη μεσολάβηση της νόησης και των αισθήσεων. 2. Διαίσθηση.  (Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών).



Γράφει ο  Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Πρόκειται για μία πρωτοβουλία ανιδιοτελούς προσφοράς αγάπης στον πλησίον

Την Καίτη Παπαποστόλου, σύζυγο του φίλου επιχειρηματία Νίκου Παπαποστόλου, την γνώρισα πριν 20 χρόνια ακριβώς. Με είχε τότε εντυπωσιάσει η ήρεμη δύναμη που έκρυβε μέσα της. Εντυπωσιακή ήταν επίσης η φιλοσοφική της άποψη ότι ο πραγματικός άνθρωπος πρέπει να ταυτίζεται με το νοητικό τμήμα της ύπαρξής του, θέση που παρέπεμπε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες –γεγονός με σημασία, διότι δίνει έμφαση στην ψυχή του ανθρώπου, σε αντιπαράθεση με τον υλικό κόσμο από τον οποίο μεγάλη απούσα είναι η αγάπη.



Του Ηλία Καραβόλια

Aφορμή για το παρόν κείμενο είναι κάποια σημεία απο το άρθρο του αναπλ. καθηγητή Νομικής Αθηνών( Α.Γ.Καραμπατζός) στο ΒΗΜΑ της 1/7 με τίτλο Προστασία δεδομένων: η μή συναίνεση ως (προστατευτική) προεπιλογή, άρθρο που αξίζει να διαβαστεί ως συμβολή στην συμπεριφορική οικονομική ανάλυση του δικαίου (ειδικότητα του εν λόγω καθηγητή) ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα που πραγματεύεται (τα αναπάντητα -σχεδόν απο τους περισσότερους εξ ημών- emails που δεχόμαστε για τον κανονισμό GDPR προσωπικών δεδομένων ).Ξεχώρισα όμως δυο έννοιες που θα προσπαθήσω να τις χρησιμοποιήσω ως οδηγούς ανάλυσης στην περίπτωση του νεοελληνικού public debt management (διαχείριση δημοσίου χρέους) που οδήγησε φυσικά σε ένα 8ετές επώδυνο σκηνικό με αναποτελεσματικό μάλλον crisis management ( διαχείριση κρίσης)