ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Στην αρχή νόμιζες ότι σου θυμίζει τυραννική αυλή σε πανικό, όπου, μέσα σε μια νύχτα, οι κόλακες τρέπονται σε προδότες· οι υπασπιστές κοιμούνται υπασπιστές και ξυπνούν βασιλοκτόνοι.

Ομως, κάτι στο ύφος των προσώπων, κάτι στο ηθικό τους μπόι και στην ευκολία με την οποία οι ίδιοι αποκάλυπταν την κοινοτοπία τους, υπονόμευε την τραγικότητα της παρομοίωσης.



Ο Βασίλης Ντερτιλής δεν ήταν ένας τυχαίος αξιωματικός. Αποφοίτησε από τη σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1967, και ακολούθησε μια σταδιοδρομία στο Ναυτικό και τις ειδικές δυνάμεις συνδέοντας το όνομα του με εξαιρετικά σύνθετες αποστολές.

Μεταξύ άλλων, με την απελευθέρωση των Ελλήνων που ζούσαν στο Σοχούμι του Καυκάσου κατά τη διάρκεια του φονικού πολέμου της Αμπχαζίας με την Γεωργία το 1993.



ΤΗΣ ΠΕΝΝΥ ΜΠΟΥΛΟΥΤΖΑ

Ακρως ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει η επιδημία του ιού του Δυτικού Νείλου στη χώρα μας. Το απόγευμα της Τετάρτης, τα κρούσματα λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου που είχαν δηλωθεί για εφέτος στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων είχαν φτάσει τα 107, εκ των οποίων τα 30 είχαν διαγνωσθεί τις τελευταίες έξι ημέρες. Μόλις την τελευταία εβδομάδα, έξι ασθενείς έχασαν τη ζωή τους από τη νόσο ανεβάζοντας τα θύματα του ιού που είχαν καταγραφεί από τις αρχές του καλοκαιριού έως και την Τετάρτη σε 11. Σε όλες τις περιπτώσεις οι ασθενείς που κατέληξαν από επιπλοκές της νόσου ήταν ηλικίας άνω των 70 ετών. Ηδη ο φετινός αριθμός των περιστατικών λοίμωξης από τον ιό έχει ξεπεράσει τους αντίστοιχους των τελευταίων πέντε ετών, καταδεικνύοντας έλλειμμα στην έγκαιρη προετοιμασία πολλών περιοχών της χώρας για τον έλεγχο των κουνουπιών. Σημειώνεται ότι από το 2010 όταν πρωτοεμφανίστηκε ο ιός του Δυτικού Νείλου στην Ελλάδα έως εφέτος, η πιο δύσκολη χρονιά ήταν το 2010 όταν είχαν καταγραφεί 262 κρούσματα της νόσου και 35 θάνατοι. Το 2012 είχαν καταγραφεί 161 περιστατικά και 18 θάνατοι, ενώ τα υπόλοιπα έτη τα κρούσματα κυμάνθηκαν από 100 έως και κανένα (2015 και 2016).



Του Ανδρέα Ζαμπούκα   

Οδεύουμε προς μία εκλογική αναμέτρηση που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό, το μέλλον της χώρας. Από τη μία θα έχουμε ένα καθαρό και σαφές σχέδιο για την συνύπαρξη με τον υπόλοιπο κόσμο κι από την άλλη την επανάληψη πρωτόγονων μηνυμάτων άρνησης, διχασμού και μισαλλοδοξίας.  Δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη να καταλάβει κανείς πόση κόλαση ιδεοληψίας και ανόητων συνθημάτων θα ζήσουμε μέχρι να φύγουν από την εξουσία. Η κοινωνία όμως, δεν έχει ανάγκη μόνο από αλλαγή διακυβέρνησης, από τροχοδρόμηση σε κανονικότητα, από επαναφορά σε μία υγιή και παραγωγική ανάπτυξη.

 

Γράφει ο Αλέκος Παπαδόπουλος

Η λήξη των μνημονίων δεν προσθέτει βαθμούς ελευθερίας στη διαμόρφωση της πολιτικής που θα ακολουθήσει η χώρα. Αντίθετα, αφαιρεί. Με τις αγορές δεν μπορείς να παζαρέψεις, όπως γίνεται με τους θεσμούς. Σε αφήνουν να αποφασίσεις και μετά σου διαμηνύουν τη γνώμη τους μέσω του κόστους δανεισμού. Αν αυτό διαμορφώνει σενάρια νέου αδιεξόδου ή επιστροφή στο 2010, θα επισυμβεί χωρίς άλλες προειδοποιήσεις. Από αυτή την άποψη και δεδομένου ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι εθισμένο να καλλιεργεί και να συντηρεί μέχρι και κάλπικες κοινωνικές ανησυχίες, θεωρώ ότι το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας (μνημόνιο) πρέπει να παραταθεί μέχρι το τέλος του 2022. Λυπάμαι που το λέω, αλλά οι «βάρβαροι» πρέπει να συνεχίσουν να παρέχουν πολιτικό άλλοθι για την προώθηση αναγκαίων, κατά τα άλλα, μεταρρυθμίσεων.