Του Χρήστου Χωμενίδη

Το αποτρόπαιο γεγονός του λιντσαρίσματος ενός νέου εν μέση οδώ -στο πολυσύχναστο κέντρο της Αθήνας- οι εικόνες ωμής βίας που από προχθές προβάλλονται διαρκώς στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο ξεσήκωσαν ένα τσουνάμι αντιδράσεων, απολύτως εύλογων. Μυριάδες πολίτες αναθεμάτισαν τον ρατσισμό, την αυτοδικία, την αδυναμία -ή την απροθυμία- της αστυνομίας να σώσει τον Ζακ Κωστόπουλο από τα χέρια των στυγνών διωκτών του. Υπήρξαν ασφαλώς και οι αντίθετες φωνές. Εκείνες που επικρότησαν τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου επειδή πήρε τον νόμο στα χέρια του. Και μολονότι η εύκολη ερμηνεία είναι να τις αποδώσει κανείς σε χρυσαυγίτες -σε αβγά του φιδιού, μετά ή άνευ προσωπείου-, τυχόν σφυγμομέτρηση διόλου απίθανο να μας έφερνε προ οδυνηρότατων εκπλήξεων. Το να επιχαίρει ο οποιοσδήποτε για έναν θάνατο είναι αυτόχρημα ειδεχθές. Το να λέει -ή να ψιθυρίζει- ο μέσος, φιλήσυχος άνθρωπος πως "τα' θελε και τα' παθε" προκαλεί ανατριχίλα.



Του Πάσχου Μανδραβέλη

Οταν χρεοκόπησε η χώρα, έκπληκτοι οι Ελληνες ανακάλυψαν δεκάδες οργανισμούς του Δημοσίου που μόνο στόχο είχαν το βόλεμα ημετέρων, ενώ πολλοί υποψιάζονταν ότι ήταν οχήματα για τη διαφθορά υπουργών και παρατρεχάμενων. Τελικώς, ως τέκνο της ανάγκης ξεκίνησε μια τεράστια προσπάθεια να κλείσουν, εν μέσω οιμωγών και αγώνων για το «σημαντικό έργο» που αυτές προσέφεραν. Ετσι, ενώ το κράτος δεν είχε να πληρώσει για τις γάζες στα νοσοκομεία, κάποιοι (ανάμεσά τους και όλα τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) επιχειρηματολογούσαν πόσο σημαντικό είναι για την εθνική οικονομία να υπάρχει οργανισμός για την αργιλόμαζα (δηλαδή τον πηλό) και κρατικά πωλητήρια χαλιών στο Σύνταγμα.



Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Ο κ. Τσίπρας υποσχέθηκε μέσω της Wall Street Journal στους Αμερικάνους ένα πράγμα: Ότι θα προσπαθήσει να περάσει από την Βουλή τη συμφωνία των Πρεσπών. Έδωσε έτσι ένα τέλος στις προσδοκίες της άλλης πλευράς (του συνεταίρου Καμμένου) ότι θα μπορούσαν να κλωτσάνε μαζί το τενεκεδάκι μέχρι να φτάσουμε σε εκλογές. Με τους Αμερικανούς ο Αλέξης Τσίπρας δεν παίζει. Ο Πάνος δεν έχει πλέον επιλογές. Μόνο να ελπίζει μπορεί.



Γράφει ο Τάσος Παπαδόπουλος

Όταν ψήφιζαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το δαιδαλώδες νομοσχέδιο μεταβίβασης της περιουσίας του Δημοσίου στο Υπερταμείο (γράφε δανειστές), δεν «πρόσεξαν» ότι με την υπογραφή τους  εκχωρούσαν μεταξύ άλλων και το σύνολο των αρχαιολογικών χώρων της Ελλάδας.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Οι εικόνες είναι ειδεχθείς. Ο άνδρας, που με δυσκολία ελέγχει τις κινήσεις του, με έναν πυροσβεστήρα προσπαθεί να σπάσει το τζάμι για να βγει από τον χώρο όπου έχει εγκλωβιστεί. Λίγο αργότερα, τον βλέπουμε να σέρνεται μέσα από τη σπασμένη τζαμαρία για να φθάσει στο πεζοδρόμιο. Εκεί τον περιμένει μια ομάδα ανδρών. Δύο από αυτούς αρχίζουν να τον κλωτσάνε προσπαθώντας να μην τον πλησιάσουν, λες και είναι κόμπρα ή πύθωνας. Θα μπορούσαν να τον ακινητοποιήσουν όλοι μαζί, διότι σαφώς υπερτερούν. Φοβούνται να τον πλησιάσουν ή θέλουν να ξεφορτώσουν πάνω του το απόθεμα της βίας που έχει σωρευτεί μέσα τους; Και το ένα και το άλλο, θα έλεγα.