Της Ειρήνης Δούσκα υποψήφιας δημοτικής  συμβούλου « Αιγιάλεια Αύριο»

Ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος σήμερα ,δεν είναι μόνο το άτομο το οποίο θα ζητήσει την ψήφο και την στήριξη των συνδημοτών του ,αλλά είναι ένα άτομο το οποίο ζει και κινείται όπως όλοι στην περιοχή του .



Του Γ. Αγγέλη

Υπερ-αντίδραση των αγορών ή πραγματική βελτίωση; Η ταχύτατη πτώση των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων σε επίπεδα προ κρίσης (2005-2006), με την ταυτόχρονη βελτίωση των τιμών τους, έχει καταφέρει να συγκεντρώσει σε χρόνο μηδέν την προσοχή των επενδυτών της δευτερογενούς αγοράς ομολόγων διεθνώς. Αλλά τώρα για τους "καλούς" λόγους... αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί το 2010-2011.



Γράφει ο Παντελής Καψής

Μια πρόχειρη ματιά στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ είναι αρκετή για να φανεί ο ιδεολογικός και πολιτικός αχταρμάς αρκετών εκ των υποψηφίων. Στο ένα άκρο η κ. Κουντουρά παρέα με τον κ. Κουρουπλή που βγάζει σέλφι και παίρνει βραβείο από τον Αμβρόσιο. Στο άλλο ο κ. Τσελέντης με αποφθέγματα που θα μπορούσαν να είχαν βγει κάλλιστα από το ρεπερτόριο της Χρυσής Αυγής ή του ΣΥΡΙΖΑ του 2015, όπως και η κ. Μάρκου που δεν έχει «ενδείξεις» για θανάτους μεταναστών στον Έβρο.



 Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στην εφ. ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο

Από τη στιγμή που άρχισε να επισημοποιείται δικαστικά η κατάρρευση της σκευωρίας Novartis, η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι κεκράκτες του κυβερνητικού και παρακυβερνητικού συστήματος, βγήκαν να δώσουν μια επικοινωνιακή μάχη οπισθοφυλακής. Να περιορίσουν τις απώλειες της επένδυσής τους. Ανέλαβαν έτσι  οι ίδιοι, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, την πλήρη «ιδιοκτησία» της σκευωρίας. Δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από πρωτοβουλίες της Δικαιοσύνης. Ομολογούν απροκάλυπτα τη θεσμικά ανατριχιαστική θέση τους: οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης όχι απλώς τεκμαίρεται ότι είναι,  αλλά αυταπόδεικτα είναι  ποινικά ένοχοι για οτιδήποτε συλλάβει η νοσηρή φαντασία τους !


Του Ηλία Καραβόλια


Τις δεκαετίες του '80 και του '90 άνθησε μια ισχυρή ''τάξη'' στην Ελλάδα του τότε κραταιού δικομματισμού: οι αφισοκολλητές. Όλοι εκείνοι που είτε στις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις είτε στις περίφημες τοπικές ένιωθαν ότι παράγουν έργο και προσφέρουν στο κόμμα. Η αφίσα, το γράψιμο συνθημάτων στους τοίχους, η σημαία- και το να είσαι κλακαδόρος κάτω απο το μπαλκόνι του αρχηγού- ήταν τα ένσημα για δυο γενιές ψηφοφόρων (τουλάχιστον).