Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Κάθε Σεπτέμβρη και από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης γίνεται μεταξύ των πολιτικών μας ηγετών ένας πλειοδοτικός  διαγωνισμός .Ένας διαγωνισμός για το ποιός από αυτούς (τους πολιτικούς ηγέτες )θα πλειοδοτήσει σε οικονομικές κυρίως υποσχέσεις. Και όλοι τους πάνε σε αυτόν τον διαγωνισμό με τα πιο γενναιόδωρα πολιτικά προγράμματα.


Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Αγαπητοί μου Συμπατριώτες, ήγγικεν το ιστορικό πλήρωμα του Χρόνου, για να ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ με τον «ΠΑΛΑΒΟΗΓΗΤΟΡΑ» (και τους συν αυτό) της «ΦΙΛΗΣ» ΧΩΡΑΣ των ΜΕΜΕΤΗΔΩΝ. Καθημερινά δεν έχει η Ελλάδα άλλα προβλήματα από το είναι στο «κόκκινο» με την κάθε επιθετική (και προσβλητική) δραστηριότητα των Τουρκόσπορων του Κεμάλ ή οποιονδήποτε άλλον θεωρεί (ή πιστεύει) ότι η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ (ΚΡΑΤΟΣ) της ΠΛΑΚΑΣ ή της ΚΑΡΠΑΖΙΑΣ.


 
Περάσανε 18 χρόνια από την τρομοκρατική επίθεση στο Μανχάτταν. Η 9η Σεπτεμβρίου 2002 άλλαξε ριζικά, όχι μόνον τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης, αλλά και, στα χρόνια που ακολούθησαν, τον γεωστρατηγικό ορίζοντα όλου του Πλανήτη, σηματοδοτώντας μια νέα στάση της Υπερδύναμης απέναντι σε συγκεκριμένα έθνη και κουλτούρες αλλά και ένα νέο πλαίσιο βίο-ψυχο-κοινωνικής ασύμμετρης απειλής για τον δυτικό τρόπο ζωής, από μια νέας μορφής και καταστρεπτικής  δυνατότητας τρομοκρατία.



Του Ηλία Καραβόλια

Δύσκολο στις μέρες μας να αποδράσεις απο την σημειολογία της πολιτικής ρητορικής. Εδω και πολλά χρόνια ακούμε λέξεις-σύμβολα που ηχούν στα αυτιά μας ως μείζονα ζητούμενα: ανάπτυξη, επενδύσεις, κανονικότητα, μεταρρυθμίσεις, αξιοκρατία. Λέξεις που τις μεταχειρίζεται το πολιτικό προσωπικό ως φορτίο αισιοδοξίας ενώ στην ουσία πρόκειται για επεξεργασμένη ειδική ρητορική, διεθνώς ισχύουσα και έξωθεν επιβαλλόμενη, που αφορά δήθεν ορθόδοξα σημαίνοντα δήθεν ''ορθολογικές διαδρομές'' που πρέπει να ακολουθήσει η νεοελληνική οικονομία ώστε να διαχυθεί κοινωνικό όφελος για τους πολλούς. Η πραγματικότητα είναι όμως αμείλικτη και δεν χωράει αυταπάτες. Και εξηγούμαι.



Του  Κώστα Χριστίδη *

        Η σημασία της διάστασης του χρόνου είναι καθοριστική για όλα τα έμβια όντα, τα οποία έχουν αρχή, ανάπτυξη, φθορά και τέλος. Στις ανθρώπινες προσπάθειες, σε όλους σχεδόν τους τομείς υπεισέρχεται με διάφορους τρόπους ο παράγων ‘’χρόνος’’ : διάρκεια διαγωνιστικών εξετάσεων, προθεσμία υποβολής προσφορών, ανάγκη λήψης ατομικών ή συλλογικών αποφάσεων σε εύλογο χρονικό διάστημα, κλπ. Στην πολιτική έχουν ιδιαίτερη σημασία τα πεπραγμένα κάθε νέας κυβέρνησης των ολίγων πρώτων μηνών. Όπως έχω και άλλοτε σημειώσει (‘’Φιλελεύθερος’’, 12.07.19), ‘’κάθε νέα κυβέρνηση παγκοσμίως, έχει ένα εξάμηνο περίπου μέσα στο οποίο μπορεί να επιτύχει ριζικές τομές. Εάν δεν αξιοποιήσει την ευκαιρία να δράσει αποφασιστικά μέσα σε αυτό το διάστημα, πιθανότατα δεν θα έχει άλλη ευκαιρία. Οι ηττημένες πολιτικές δυνάμεις ανασυγκροτούνται και κινητοποιούν πολιτικά τα οργανωμένα συμφέροντα που θίγονται από τις μεταρρυθμίσεις. Εξ άλλου και οι υπέρμαχοι των μεταρρυθμίσεων συχνά τείνουν να χαλαρώσουν και να επαναπαυθούν σε κάποιες αρχικές επιτυχίες’’.