Του Ηλία Καραβόλια

Σε μια κατάσταση εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης πολλά ορθολογικά σημαίνοντα υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη για επείγουσες αποφάσεις της Πολιτείας. Και επειδή το ζήτημα είναι το πώς συμμορφώνεται σε κανόνες πειθαρχίας το σύνολο της κοινωνίας (σημ: πρόκειται δηλαδή για ζήτημα συλλογικής δράσης που δομείται στην ατομική ευθύνη-όπως θα έλεγαν οι συμπεριφοριστές νομικοί/οικονομολόγοι) ας δούμε αν και κατα πόσον παράγονται στρεβλώσεις και ανορθολογισμοί, σε οικονομία και κοινωνία,απο τα μέτρα που λαμβάνει -αλλά κυρίως απο αυτά που δεν λαμβάνει- μια κυβέρνηση.



του Αδώνιδος Γεωργιάδη, υπουργός Ανάπτυξης& Επενδύσεων

Όσα συμβαίνουν με τον κορωνοϊό παγκοσμίως είναι σαν να βλέπουμε ταινία, μόνο που,, δυστυχώς, αποτελούν πραγματικότητα. Αναμφίβολα, είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να μας συμβεί σε μια εποχή που η οικονομία μας ανέβαινε. Στις επενδύσεις, για παράδειγμα, λειτουργεί ως φρένο, όταν μάλιστα, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ, το 4ο τρίμηνο του 2019 είχαμε αύξηση ρεκόρ 14,4% συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα του 2018.

Του Αντώνη Κεφαλά


Μέχρι σήμερα η ανταπόκριση της Ε.Ε. στην κρίση του κορωνοϊού χαρακτηρίζεται από βραδύτητα μπροστά στις ταχείες εξελίξεις, έλλειψη φαντασίας μπροστά στο άγνωστο, και πνευματική μετριότητα μπροστά  στο μέγεθος του προβλήματος. Και το πρόβλημα έχει δύο σημαντικές πτυχές: άμεσα την αντιμετώπιση τη πανδημίας και, στην συνέχεια, όχι μόνο την επανεκκίνηση της οικονομίας αλλά και την προετοιμασία της για το νέο, πρωτόγνωρο καθεστώς στο οποίο θα κληθούμε πλέον να προσαρμοστούμε—για να ζήσουμε.


Η πιθανή διάλυση της Ευρώπης σε βάθος χρόνου κάθε άλλο παρά όνειρο απατηλό είναι. Η ωρολογιακή βόμβα του δημογραφικού και τα σενάρια. Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Του Θανάση Κ.   

Συζητάμε και ενημερωνόμαστε, καθημερινά πια, μόνο για τον κορωνοϊό

Είναι τέτοιες οι αναπάντεχες αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην καθημερινότητά μας, είναι τόση η ανησυχία για το σήμερα και η αβεβαιότητα για το αύριο, είναι τέτοιος ο φόβος που σαρώνει τα πάντα και τείνει να κυριαρχήσει, ώστε δεν φαίνεται τίποτε άλλο να μας απασχολεί…

Κι όμως, θα έπρεπε!