Μια χώρα που δεν σέβεται τον Πολιτισμό της και τον κακοποιεί καθημερινά θα έχει σίγουρα γκαφατζήδες που θα ρίχνουν μοναδικούς πίνακες στις ρεματιές ή στο πάτωμα

Του Βασίλη Σ. Κανέλλη

Θα μπορούσε να είναι σκηνή σε ταινία του Μίστερ Μπιν. Ή στην καλύτερη περίπτωση ένας ακόμη «Ροζ Πάνθηρας» με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο… γκαφατζή Πίτερ Σέλερς.

Τίποτε από αυτά δεν ήταν, αλλά ήταν μια σημαντική στιγμή της νεοελληνικής πραγματικότητας. Μιας χώρας σχεδόν… γιδοβοσκών που της ταιριάζει απόλυτα η φράση «τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι».

Ημέρα ραγδαίων εξελίξεων σε πανδημία - οικονομία - χρηματιστήρια

Του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου


Όταν ξέσπασε η πανδημία μια μικρή μερίδα κοινωνικών επιστημόνων και δημοσιολογούντων προειδοποίησε για τον κίνδυνο της κατάχρησης πολεμικών μεταφορών στον πολιτικό και δημοσιογραφικό λόγο. Γιατί; Διότι η πρόσληψη μιας υγειονομικής κρίσης (ή οικονομικής, περιβαλλοντικής κ.λπ.) ως «πολεμικής» επηρεάζει αρνητικά τον τρόπο σκέψης και δράσης του κοινού. Στον πόλεμο αντιμετωπίζουμε εχθρούς, ψάχνουμε παντού για προδότες και είμαστε πολύ πιο έτοιμοι να αποδεχτούμε περιορισμούς σε δικαιώματα και ελευθερίες.

Μανώλης Καψής Archives - Κατιούσα

Του Μανόλη Καψή

Η πρώτη αντίδραση στο freedom pass των 150 ευρώ για τους νέους, ίσως όχι άδικα, ήταν μια σχετική έκπληξη. Γιατί να χρειάζονται "σκούντηγμα" (nudge) οι νέοι - όπως λέγεται αυτού του είδους το κίνητρο στα οικονομικά - για να κάνουν το αυτονόητο; Να προστατεύσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, τους γονείς τους και την κοινότητα, από τις μεταλλάξεις του κορονοϊού. Δεν αρκεί η ηθική ευθύνη και η αίσθηση του καθήκοντος; Η κοινωνική αλληλεγγύη; Το αίσθημα αυτοσυντήρησης; Χρειάζεται και δώρο; Χρειάζεται κάποιου είδους επιβράβευση;

Αλλά και πάλι, όπως σημείωσε ο Αρίστος Δοξιάδης, γιατί κανείς δεν διαμαρτύρεται για την άδεια πατρότητας και μητρότητας; Εξαγοράζουμε την τεκνοποιία; Γιατί οι στρατιώτες και οι δημόσιοι υπάλληλοι, παίρνουν άδεια για την συμμετοχή τους στην αιμοδοσία; Εξαγοράζουμε την προσφορά στους ασθενείς συμπολίτες μας;

Ξανά στην ανακρίτρια ο Γιάννος Παπαντωνίου

Πώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ «λέρωσε» την πρώτη φορά αριστερά και που οφείλεται η πολιτική επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη

Του Γιάννου Παπαντωνίου

Η σημασία της εκπαίδευσης και της καλής διακυβέρνησης και η κεντροαριστερή ατζέντα «αλλαγής» που χρειάζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Σε λίγες μέρες κλείνουν δύο χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Πρόκειται για μια ανανεωμένη εκδοχή της ελληνικής κεντροδεξιάς, που προσπαθεί να προσεγγίσει το «προοδευτικό κέντρο» όπως διαμορφώνεται σήμερα σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, με πρωτοπόρο τη Γαλλία. Ο Εμανουέλ  Μακρόν εφεύρε το σλόγκαν, «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» αλλά επικέντρωση σε ότι είναι προοδευτικό και σωστό. Είναι νωρίς να πούμε αν  πέτυχε ή αν θα δημιουργήσει «σχολή». Βέβαιο, όμως, είναι ότι ευνοείται από αρκετή τύχη, τόσο στο εσωτερικό  από την έλλειψη ενωμένης και συμπαγούς αντιπολίτευσης –στα δεξιά ή τα αριστερά– όσο και στον ευρωπαϊκό και  παγκόσμιο χώρο.

Δημήτρη Καμπουράκη αν κάποιος από τους δυο σας είναι γελοία προσωπικότητα  δεν είναι ο Ντιέγκο Μαραντόνα… | sportime.gr

Του Δημήτρη Καμπουράκη
 
Επαναστάτησαν οι ηθικολόγοι της πλάκας. Εξαγοράζετε τους νέους. Σοβαρά; Τι είδους εξαγορά είναι αυτή, από την οποία κερδίζει ο (δήθεν) εξαγοραζόμενος, ενώ αυτός που (υποτίθεται ότι) εξαγοράζει πληρώνει μόνο κόστος; Εξερράγησαν παράλληλα οι (και καλά) δικαιωματιστές. Με τις διευκολύνσεις, διχάζετε την κοινωνία σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους. Αλήθεια;

Εγώ που δεν θέλω να με κολλήσει κανένας και φροντίζω να μην κολλήσω κανέναν είμαι διχαστικός ή ο απέναντι τύπος που εξ’ αιτίας του φόβου του, της αδιαφορίας του ή του ψεκάσματος που έχει φάει αδιαφορεί αν θα στείλει πέντε-έξι στην εντατική; Μην τρελαθούμε κιόλας που θα συζητήσουμε σοβαρά το συνταγματικό δικαίωμα του ανεμβολίαστου ωχαδερφιστή να πάει να φάει ανεμπόδιστος και χαλαρός στην ταβέρνα, αλλά θα γράψουμε στα παλαιά μας υποδήματα το δικαίωμα του συνειδητού και υπεύθυνου πολίτη να συνεχίσει την ζωή του χωρίς lock down.