Γράφει ο Παντελής Καψής

Εντάξει δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος πρωθυπουργός ή πολιτικός αρχηγός που έχει σχέσεις με εφοπλιστές ή μεγαλοεπιχειρηματίες. Εκείνο που προφανώς κάνει την περίπτωση του ξεχωριστή, είναι η υποκρισία. Ένας πρωθυπουργός που δεν φορά γραβάτα για να μην τον φάει το «σύστημα», δεν έχει όμως κανένα πρόβλημα να ξεκουράζεται φιλοξενούμενος στα κότερα της πλουτοκρατίας. Έλεος.

Η υποκρισία ωστόσο πάει πολύ βαθύτερα, είναι, ας μου επιτραπεί ο όρος, συστημική για την ριζοσπαστική αριστερά. Και όχι μόνο γι αυτήν. Οι παλαιότεροι σίγουρα θυμούνται προηγούμενο αρχηγό του Συνασπισμού ο οποίος υπήρξε ένας από τους σφοδρότερους πολέμιους της «διαπλοκής» και ο οποίος τερμάτισε τον πολιτικό του βίο ως πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας! Βρέθηκε παρακοιμώμενος εκείνων τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμούσε. Αυτόν τον πολιτικό μάλιστα, όταν τερμάτισε άδοξα τις ποδοσφαιρικές του διακοπές, είχε διορίσει ο κ. Τσίπρας επικεφαλής της ομάδας που είχε δημιουργήσει κατά της… διαπλοκής. Φυσικά δεν ήταν ο μόνος. Εκείνη περίπου την εποχή και ο αρχηγός της ΝΔ είχε κάνει σημαία του τον πόλεμο κατά της διαφθοράς, αποκαλώντας μάλιστα τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη «αρχιερέα της διαπλοκής». Μια απρέπεια για την οποία ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη.

Απαραίτητη διευκρίνιση. Κανείς δεν αρνείται ότι μεταξύ των κομμάτων και του χρήματος υπάρχουν αιμομικτικές σχέσεις, ότι υπάρχει μια κρατικοδίαιτη τάξη επιχειρηματιών που λυμαίνεται τα έργα και τις προμήθειες του δημοσίου και ότι υπάρχουν πολιτικοί που εκμεταλλεύονται την θέση τους για να πλουτίσουν. Όπως φυσικά και ότι η διαφθορά είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της δημόσιας διοίκησης σε όλα τα επίπεδα.

Όμως ο πόλεμος κατά της διαπλοκής, ή όπως έχει μετεξελιχθεί επί ΣΥΡΙΖΑ, ο πόλεμος κατά των ελίτ και του διεφθαρμένου παλιού πολιτικού συστήματος, ποτέ δεν είχε σαν στόχο να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα. Ήταν μια σημαία ευκαιρίας που εξυπηρετούσε κομματικές σκοπιμότητες. Γιατί βέβαια η λύση σε αυτά τα προβλήματα είναι οι πολιτικές που κατ εξοχήν πολέμησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το ΑΣΕΠ, η διαύγεια, η αξιολόγηση, η αριστεία, η δημιουργία ανεξάρτητων αρχών, η προκήρυξη των θέσεων ευθύνης, η θέσπιση κανόνων δεοντολογίας. Με δυο λόγια οι πολιτικές που προώθησαν οι εκσυγχρονιστές τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο, αν και πολύ λιγότερο, και στη ΝΔ.

Όσοι έκαναν σημαία τους την διαπλοκή είχαν σαν μοναδικό στόχο να φανατίσουν το κοινό τους και να κρύψουν την πολιτική του ένδεια. Ζήσαμε αυτά που μας κληροδότησαν: την επικράτηση του λαϊκισμού, την ψευδαίσθηση ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση, την προσπάθεια άλωσης των ΜΜΕ στο όνομα της κάθαρσης και βέβαια την ψευδαίσθηση ότι αρκεί να φύγουν «αυτοί» και να έρθουμε εμείς για να λυθούν όλα. Μαζί οδήγησαν και σε έναν πρωτοφανή κοινωνικό και πολιτικό διχασμό που θα μας ακολουθεί για καιρό. Αρχιτέκτονας είναι ο Τσίπρας. Στην πραγματικότητα ωστόσο είναι το παιδί που με την βοήθεια της κρίσης έπαιξε πολύ καλύτερα και με πολύ μεγαλύτερο κυνισμό, το παιχνίδι που του έμαθαν οι μεγαλύτεροί του.

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.