Του Αλέξανδρου Κωστόπουλου, οικονομολόγου, Προέδρου του Συνδέσμου των Απανταχού Αχαιών – Επίτιμου προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών.
Πριν από 37 χρόνια, στις 13 Μαρτίου 1989, έκπληκτοι είδαμε στο εξώφυλλο – κύριο άρθρο του διεθνούς κύρους περιοδικό ΤΙΜΕ τον τίτλο ‘The looting of Greece’ (Η λεηλασία της Ελλάδος). Θα είχε ξεχαστεί ασφαλώς το πολυσέλιδο αυτό δημοσίευμα, εάν τα γεγονότα που περιέγραφε, δεν επαναλαμβάνονταν συνεχώς μέχρι σήμερα και μάλιστα …βελτιούμενα επί τα χείρω!.
-
Σε μία εκτεταμένη ανάλυση ο δημοσιογράφος Robert Ajemian, περιγράφει με μελανά χρώματα, πώς τα 210 εκατομμύρια δολάρια του Ελληνικού λαού έκαναν φτερά από την Τράπεζα Κρήτης και διοχετεύτηκαν στα θυλάκια ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και της παρέας του. Ήταν η εποχή που το δημόσιο χρήμα, υπηρετούσε την έκλυτη ζωή και την καταναλωτική βουλιμία της άρχουσας τάξης, ακόμη και στα λεγόμενα ‘’κέντρα πολιτισμού” (όπως τα χαρακτήριζε υπουργός της εποχής εκείνης) .
Εννοούσε τα κέντρα διασκέδασης, όπου στους ρυθμούς της διπλοπενιάς και του ντιρλαντά, ο ιδρώτας του Ελληνικού λαού, γινόταν φειγ βολάν, στολίζοντας τις ηδυπαθείς καμπύλες των καλλίπυγων καλλιτεχνίδων (των βορείων και νοτίων ….ημισφαιρίων τους). Η εποχή εκείνη, αποτελεί την απαρχή της κατρακύλας της Ελληνικής οικονομίας και φυσικά της φτωχοποίησης του Ελληνικού λαού.
Και η ιστορία της καταλήστευσης των εισοδημάτων του λαού, δεν σταμάτησε εκεί. Εννοούμε τη λεηλασία των χρημάτων του Ελληνικού λαού, στη δεκαετία του 90, μέσω του χρηματιστηρίου. Τότε που κυβερνητικοί παράγοντες προέτρεπαν τον απλό λαό να επενδύσει στο χρηματιστήριο, αφού όπως διατυμπάνιζαν ‘το χρηματιστήριο θα φθάσει στις 10.000 μονάδες’. Η συνέπεια τεράστια ποσά της λαϊκής τάξης να μεταναστεύσουν στις τσέπες των επιτηδείων.
Και το πανηγύρι συνεχίστηκε στις αρχές του 2000, όπου οι υπερβολικές δημόσιες δαπάνες οδήγησαν στη δημοσιονομική εκτροπή, η οποία κορυφώνεται στην περίοδο 2004– 2011. Το δημόσιο χρέος από 228 δις € το 2004 (99% του ΑΕΠ), σκαρφάλωσε τα 356 δις € (172% του ΑΕΠ) το 2011. Η χρεοκοπία της τραπέζης Leman Brothers, βρήκε την οικονομίας μας σημαντικά αδύναμη, με συνέπεια να αρχίσει ….το ‘ξήλωμα του πουλόβερ’. Οι δημοσιονομικές αστοχίες και κυρίως η καθυστέρηση λήψεως των απαραιτήτων μέτρων, οδήγησαν τη χώρα στο ΔΝΤ, με την ημερομηνία 23 Απριλίου 2010 να αποτελεί τον ιστορικό σταθμό της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής καταστροφής Ελληνικού λαού εν καιρώ ειρήνης, αφού έχασε το 25% του εθνικού εισοδήματός του!.
Οι καταφανώς αδέξιοι χειρισμοί των αρμοδίων ταγών όλου του πολιτικού φάσματος, η καταστροφική διαπραγματευτική τους τακτική ενώπιον των αρμοδίων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν εξέθεσαν μόνον το κύρος της χώρας με τους αστείους χειρισμούς τους (δεν ξεχνάμε τον Γιάνη με το ένα ‘ν’), αλλά την έφθασαν στο χείλος της καταστροφής. Μας έσωσε η συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και οι επεμβάσεις φίλα διακείμενων οργάνων της ΕΕ (καλή του ώρα του Jean – Claude Junker).
Η τιμωρητική πολιτική των δανειστών, των ‘θεσμών’, όπως έγιναν γνωστοί, δεν αντιμετωπίστηκε με καμία σοβαρή διαπραγματευτική τακτική από τους ιθύνοντες, με αποτέλεσμα στην κατακρεούργηση των μισθών και συντάξεων. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι αμοιβές των βουλευτών και δικαστικών, παρέμειναν αλώβητες.! Προτιμήθηκε η εξαθλίωση των συνταξιούχων, αφού είναι το πλέον εύκολο θύμα. Δηλαδή θεώρησαν ότι τα λάθη της πολιτικής ηγεσίας, να πληρωθούν από τους δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους.
Τα άστοχα μέτρα των ντόπιων και ξένων διαπραγματευτών, πέραν της δραστικής μείωσης των μισθών και συντάξεων, επέφεραν επίσης και την καταλήστευση των αποθεματικών ασφαλιστικών ταμείων, που αποτελούν χρήματα που είχαν πληρώσει οι ασφαλισμένοι μέσω των ασφαλιστικών εισφορών τους. Αυτό αποτελεί έγκλημα εις βάρος των επόμενων γενεών.
Οι κυβερνητικοί χειρισμοί της εποχής εκείνης, που διήρκεσαν δέκα χρόνια, οδήγησαν επίσης στη χρεοκοπία χιλιάδων επιχειρήσεων, στην αυτοκτονία χιλιάδων συμπολιτών μας, στη φτωχοποίηση των Ελλήνων, αφού το εθνικό εισόδημα μειώθηκε κατά 25%, στη μετανάστευση 500.000 νέων μας στο εξωτερικό και την φαλκίδευση του μέλλοντος των παιδιών μας. Έτσι η Ελλάδα κατάντησε ως χώρα των πτωχών, αφού τα 2/3 του λαού έγιναν πτωχοί.
Όλα αυτά τα δεινά, έχουν φυσικά ονοματεπώνυμο και υπευθύνους. Ανέλαβε άραγε κάποιος την ευθύνη για αυτά; Ο Ελληνικός λαός, δεν δικαιούται τουλάχιστον να γνωρίζει ποιος φταίει;. Ποιος ευθύνεται για τη φτωχοποίησή του; Δόθηκε κάποιο εξήγηση στον Ελληνικό λαό; Όχι βέβαια. Το πολιτικό μας προσωπικό έχει μεριμνήσει για την προστασία του, ώστε να εγγυάται το ακαταδίωκτο τέτοιων ευθυνών (παγκόσμια πρωτοτυπία η Ελληνική ιδιαιτερότητα). Να σημειωθεί ότι οι υπαίτιοι ζητούν πάλι την ψήφο μας!
Και η λεηλασία συνεχίζεται. Η απόφαση με συντριπτική πλειοψηφία, της ολομέλειας του Αρείου Πάγου, σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών, αποφάσισε ότι οι εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις μπορούν να ενεργούν ως διάδικοι με τη δική τους επωνυμία εκπροσωπώντας τα funds που έχουν επενδύσει μεγάλα χρηματικά ποσά εξαγοράζοντας κόκκινα δάνεια από τα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτό οδηγεί στον πλειστηριασμό 700.000 ακινήτων της χώρας μας, και να βρεθούν στο δρόμο χιλιάδες συμπολίτες μας και από χώρα των πτωχών να οδηγηθούμε στη χώρα των αστέγων.
Οι ιδιοκτήτες των ακινήτων δεν ευθύνονται για την αδυναμία πληρωμής των δανείων, αφού ευρέθησαν σε αντικειμενική αδυναμία πληρωμής, κατόπιν πτωχεύσεως των επιχειρήσεων που απασχολούνταν ή τη δραστική μείωση των συντάξεών τους. Κατά συνέπεια, δεν ευθύνονται οι δανειολήπτες. Και εν πάση περιπτώσει, οι δανειστές δεν έχουν καμία ευθύνη;;.
Σε καμία περίπτωση, καμία ελληνική οικογένεια δεν πρέπει να στερείται του έσχατου καταφύγιου της επιβίωσής της, που είναι η πρώτη κατοικία. Κανείς δεν νομιμοποιείται να ιδιοποιηθεί το σπίτι που στεγάζει μια οικογένεια, πετώντας την στο δρόμο. Πολλώ δε μάλλον όταν οι δανειστές – τράπεζες, που έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί τρείς φορές από το υστέρημα του Ελληνικού λαού κατά 50 δις Ευρώ , χορηγούσαν αφειδώς τα δάνεια, ακόμη και σε περαστικούς.
Και η λεηλασία του Ελληνικού λαού οδεύει προς στο απώτερο μέλλον, αφού η εθνική περιουσία, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεφωνία, ενέργεια, έχουν μεταβιβαστεί στους ξένους για 99 χρόνια!.
Πρέπει λοιπόν να δοθεί απάντηση στο ερώτημα ‘τις πταίει’ για την καταλήστευση του δημοσίου πλούτου και την εξαθλίωση του πολίτη; Πέραν της πολιτιστικής παρακμής της χώρας, που έχει υπευθύνους και τους πνευματικούς μας ταγούς, αφού τηρούν εκκωφαντική σιωπή, η λειτουργία των θεσμών αποτελεί το βασικό παράγοντα χρηστής διοίκησης μιας χώρας.
Η κατ επίφασιν δημοκρατία μας, λειτουργεί υπό καθεστώς κομματικής ιδιοτέλειας. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός, το κόμμα δηλαδή, διορίζει και ελέγχει όλους τους θεσμούς, και τις τρείς λειτουργίες, οι οποίες πρέπει να είναι ανεξάρτητες.
Διορίζει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής, την ηγεσία της δικαιοσύνης και των ενόπλων δυνάμεων, κλπ., ενώ το Σύνταγμα προβλέπει την ανεξαρτησία των βασικών πυλώνων της λειτουργίας του κράτους, της Δικαστικής, της Νομοθετικής και Εκτελεστικής εξουσίας.
Τούτων δοθέντων και αν συνυπολογίσουμε την προ πολλού τη βαθιά πολιτιστική παρακμή στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας, δεν πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι για την πορεία του Έθνους μας, η ανεξαρτησία του οποίου κατακτήθηκε με εκατόμβες αίματος και θυσιών. Την παρακμή την βλέπουμε και την βιώνουμε σε κάθε μας βήμα.
Οι πυλώνες, οι οποίοι στήριξαν το Έθνος μας ανά τους αιώνες, δηλαδή η γλώσσα μας, η ιστορία μας, η θρησκεία μας, βάλλονται ανελέητα από ντόπιους ανθέλληνες. Ενώ η Παιδεία χαράσσει τις λεωφόρους πάνω στις οποίες βαδίζει η ιστορία μας, όμως τα πανεπιστήμια, που έχουν το πρωτεύοντα ρόλο στο λειτούργημα αυτό, ακόμη και τώρα αποτελούν άντρα βίας και διάπραξης κακουργηματικών πράξεων.
Εν όψει όλων των δεινών αυτών, προκύπτει αβίαστα το μεγάλο ερώτημα: Και τώρα ‘πού βαίνομεν’; Πέραν της επιστημονικής – κοινωνιολογικής μελέτης από όλο το φάσμα των ειδικών, το ‘δέον γενέσθαι’ μεταξύ άλλων, πρέπει να στοχεύει: Στην κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος, που εκμαυλίζει τους υπουργούς στη διάπραξη κακουργηματικών πράξεων. Στην αποκατάσταση της ιεραρχικής δομής των εξουσιών. Στην αποκατάσταση του κύρους των θεσμών. Στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Στην ορθή εφαρμογή του ‘Πόθεν έσχες’. Δεν αρκεί το ‘Τί έχεις’, αλλά ‘από πού τα βρήκες’. Στην αντιμετώπιση της εισβολής των λαθρομεταναστών (κακοποιών αλλόθρησκων ορδών), αφού αποτελούν κίνδυνο της εθνικής μας συνοχής.
Όλα αυτά προϋποθέτουν ισχυρή πολιτική βούληση, αλλά και την επιστράτευση των πνευματικών ταγών της χώρας. Η αντιμετώπιση των δεινών της χώρας, δεν είναι μόνο ευθύνη της Πολιτείας, είναι όλων των Ελλήνων, της πολιτικής και της πνευματικής μας ηγεσίας. Προ πάντων, πρέπει να φυσήξει δυνατός άνεμος επαναστατικής αλλαγής και να γκρεμίσει ό,τι σαθρό και επιζήμιο χτίστηκε στη χώρα τα 50 τελευταία χρόνια.
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS