Μέχρι χθες διαβάζαμε, σκεφτόμασταν, συνοψίζαμε. Σήμερα δίνουμε το κείμενο στην ΤΝ, που το συνοψίζει αυτόματα, και διαβάζουμε το συνοπτικό αποτέλεσμα. Η διαφορά είναι λεπτή αλλά κρίσιμη. Η σύνοψη είναι σημαντική πράξη κατανόησης. Όταν την αναθέτουμε πλήρως σε μια μηχανή, μπορεί να κερδίζουμε χρόνο ανάγνωσης, αλλά χάνουμε τη διαδρομή της σκέψης

Γράφει ο Δημήτρης Χατζηγιαννάκης

Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου η UNESCO γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Φέτος, ανάμεσα στις συνηθισμένες εκδηλώσεις, τα δώρα βιβλίων και τις φωτογραφίες στα social media, ξεχώρισε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα: ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι δεν διαβάζουν βιβλία. Μια από τις αιτίες; Η Τεχνητή Νοημοσύνη, που τα διαβάζει για λογαριασμό τους.

Δεν είναι υπερβολή. Ο χρήστης μπορεί να ζητήσει από ένα chatbot: «Δώσε μου περίληψη και τα κύρια σημεία του βιβλίου», και σε λίγα δευτερόλεπτα οι 400 σελίδες του βιβλίου γίνονται μια καθαρή, περιποιημένη περίληψη δύο σελίδων.

Το ίδιο συμβαίνει με άρθρα, δοκίμια, ακόμα και με επιστημονικά κείμενα που, από μόνα τους πια, συνοδεύονται από ένα ειδικό «πλαίσιο περίληψη» που έχει παραχθεί από ΤΝ, ώστε να διευκολύνουν τους αναγνώστες να πάρουν μια «αίσθηση του κειμένου» πριν ξεκινήσουν την ανάγνωση. Το πλαίσιο αυτό το ονομάζουν «Με μια ματιά» ή, αγγλόφωνα, «Takeaways» ή, με συντομογραφία, «TL;DR (Too Long Don’t Read)».

Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί διαβάζουν μόνο το «πλαίσιο περίληψη» και όχι το κείμενο, χωρίς αυτό να είναι ομολογία τεμπελιάς ή έλλειψης χρόνου. Δεν είναι ότι «δεν προλαβαίνουμε», αλλά ότι «δεν χρειάζεται πια να διαβάσουμε».

Τελικά, μήπως δεν χρειάζεται να διαβάζουμε στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης;

TLDR – Με μια ματιά και για αυτό το κείμενο:

Η ΤΝ συνοψίζει τα πάντα, αλλά συχνά μας απομακρύνει από την πραγματική κατανόηση.

Η ανάγνωση δεν είναι απλή άντληση πληροφορίας, αλλά χρόνος, τριβή, σκέψη, εμπειρία.

Οι περιλήψεις δημιουργούν εύκολα την ψευδαίσθηση ότι «ξέρουμε», χωρίς να έχουμε πραγματικά εμβαθύνει.

Η σύνοψη της ΤΝ είναι χρήσιμη για περιπτώσεις δυσλεξίας και κείμενα σε ξένες γλώσσες.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν το TL;DR γίνεται η βασική ή η μόνη μορφή ανάγνωσης.

Το ερώτημα δεν είναι αν η ΤΝ μπορεί να διαβάζει για εμάς, αλλά αν εμείς θέλουμε να καταλαβαίνουμε.

Το νέο «διάβασμα»: γρήγορο, αποστειρωμένο, χωρίς τριβή

Η τάση προς τη συμπύκνωση δεν είναι νέα. Υπήρχε και πριν την ΤΝ. Το Reader’s Digest γεννήθηκε το 1922 υποσχόμενο κλασικά κείμενα σε μία σελίδα.

Στην Ελλάδα, τα Κλασικά Εικονογραφημένα (από τον εκδοτικό οίκο «Ατλαντίς» των αδελφών Πεχλιβανίδη), που διάβαζα με μανία ως παιδί, έδιναν ακριβώς αυτό, και μάλιστα σε μορφή κόμικς. Ποτέ δεν διάβασα τους «Αθλιους», τον «Μόμπι Ντικ», τον «Ολιβερ Τουίστ» και τις «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» από τα κείμενά τους. Ομως ένιωσα τη συγκίνηση από τις εικονογραφημένες ιστορίες.

Τα Cliff Notes, μια αμερικανική σειρά οδηγών μελέτης (study guides) που απευθύνονται κυρίως σε μαθητές και φοιτητές, έδωσαν σε γενιές φοιτητών τη δυνατότητα να απαντήσουν σε εξετάσεις χωρίς να έχουν ανοίξει βιβλίο. Το ίδιο δεν κάναμε και εμείς με τα βοηθήματα- «λυσάρια» που εξηγούσαν τα βιβλία του ΟΕΔΒ;

Η περίληψη δεν είναι ανακάλυψη της εποχής της ΤΝ. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η κλίμακα, η ταχύτητα και η αυτοματοποίηση.

Σήμερα, μια εφαρμογή ΤΝ μπορεί να «διαβάσει» ένα ολόκληρο μυθιστόρημα σε δευτερόλεπτα, να σας πει τους χαρακτήρες, την πλοκή, τα θέματα, ακόμη και να σχολιάσει το ύφος του συγγραφέα.

Υπηρεσίες όπως το Blinkist δίνουν «blinks», δηλαδή συμπυκνώσεις βιβλίων σε 15 λεπτά ακρόασης. Το νέο prompt στα κοινωνικά δίκτυα είναι «ρώτα την ΤΝ να σου εξηγήσει το βιβλίο πριν το αγοράσεις». Η περίληψη της ΤΝ έχει γίνει κριτήριο αγοράς βιβλίων.

Η δικτατορία του «συμπυκνωμένου χυμού» – Η μετατόπιση της προσπάθειας

Ζούμε σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και συνόψεων. Το TL;DR (Too Long; Didn’t Read) είναι ο κώδικας επικοινωνίας μιας γενιάς που δηλώνει ότι δεν έχει χρόνο. Η ΤΝ ήρθε να δώσει την οριστική λύση σε αυτό το «πρόβλημα».

Σήμερα μπορείς να τροφοδοτήσεις ένα ολόκληρο δοκίμιο 5.000 λέξεων σε ένα μοντέλο ΤΝ και να πάρεις πέντε bullet points σε δευτερόλεπτα. Το «ζουμί» είναι εδώ, έτοιμο προς κατάποση. Αλλά τι συμβαίνει με τη γεύση;

Η περίληψη δεν είναι το πρόβλημα, αλλά η μετατόπιση της προσπάθειας. Μέχρι χθες διαβάζαμε, σκεφτόμασταν, συνοψίζαμε. Σήμερα δίνουμε το κείμενο στην ΤΝ, που το συνοψίζει αυτόματα, και διαβάζουμε το συνοπτικό αποτέλεσμα. Η διαφορά είναι λεπτή αλλά κρίσιμη.

Η σύνοψη δεν είναι απλώς μια τεχνική. Είναι σημαντική πράξη κατανόησης. Οταν την αναθέτουμε πλήρως σε μια μηχανή, μπορεί να κερδίζουμε χρόνο ανάγνωσης, αλλά χάνουμε τη διαδρομή της σκέψης.

Η μετάβαση από την εμπειρία της ανάγνωσης στη μεταφόρτωση δεδομένων αλλάζει τη δομή του εγκεφάλου μας. Η νευροεπιστήμη προειδοποιεί: ο εγκέφαλος είναι πλαστικός. Οταν τον εκπαιδεύουμε μόνο στις περιλήψεις, τα κυκλώματα της βαθιάς ανάγνωσης και της κριτικής ανάλυσης ατροφούν. Γινόμαστε «πληροφοριακά πλούσιοι», αλλά «γνωστικά φτωχοί».

Η ψευδαίσθηση της γνώσης

Οι περιλήψεις που μας προσφέρει η ΤΝ, πολύ συχνά είναι ακριβείς και εξαιρετικά καλογραμμένες. Ομως ένα ακόμα πρόβλημα που μας φορτώνουν είναι και η ψευδαίσθηση της μάθησης.

Διαβάζοντας μια ανάλυση για τη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής νιώθουμε ότι κατέχουμε το θέμα. Μπορούμε κάλλιστα να επιχειρηματολογήσουμε σε μια παρέα και να εντυπωσιάσουμε. Ομως η γνώση δεν είναι παράθεση πληροφοριών, αλλά η διαδικασία σύνδεσης των δεδομένων με τη δική μας κρίση, τα βιώματα και τις αμφιβολίες μας.

Οταν η ΤΝ διαβάζει για εμάς αφαιρεί την «τριβή». Και η γνώση απαιτεί τριβή. Απαιτεί να διαφωνήσεις με τον συγγραφέα, να κοντοσταθείς σε μια μεταφορά, να νιώσεις την κούραση ενός σύνθετου επιχειρήματος, να θυμηθείς από την εμπειρία σου και να αναπολήσεις.

Η περίληψη εξομαλύνει τις γωνίες, εξαφανίζει τις αποχρώσεις και μας παραδίδει μια «αποστειρωμένη» αλήθεια, χωρίς συναίσθημα και χωρίς αμφιβολίες. Η σκέψη δεν χωράει σε bullets.

Από τον αναγνώστη στον καταναλωτή

Κάθε περίληψη είναι μια επιλογή. Αυτός ή το κάτι (π.χ. η ΤΝ) που την κάνει, αποφασίζει τι είναι σημαντικό. Ομως η κατανόηση δεν είναι μόνο η επιλογή των σημαντικών σημείων. Είναι μια πολύπλοκη διαδικασία.

Οταν διαβάζουμε ένα πλήρες κείμενο ακολουθούμε τη λογική του, συναντάμε τις αντιφάσεις του, σταματάμε, ξαναδιαβάζουμε, διαμορφώνουμε άποψη. Οταν διαβάζουμε μόνο τη σύνοψη παίρνουμε απευθείας το συμπέρασμα, χωρίς να έχουμε διανύσει τη σκέψη, και από αναγνώστες γινόμαστε καταναλωτές που δεν σκέφτονται με διάρκεια, αλλά επιγραμματικά.

Ο αναγνώστης επεξεργάζεται το κείμενο, επιμένει, επιστρέφει, αμφισβητεί. Ο καταναλωτής κειμένου σαρώνει, αποθηκεύει, προχωρά για να τελειώσει.

Οι συνόψεις, τα «τι κρατάμε», τα «βασικά σημεία» εξυπηρετούν τέλεια τον καταναλωτή. Και κάπως έτσι η γνώση γίνεται κάτι αναλώσιμο που περνάει από μπροστά μας, και όχι κάτι που μένει μέσα μας.

Πρόκειται για φιλοσοφική διάκριση. Η προτασιακή γνώση, δηλαδή η γνώση ότι «κάτι ισχύει», σε αντίθεση με τη βιωματική γνώση, τη γνώση του «πώς είναι» κάτι.

Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι ο πόνος της απώλειας είναι βαθύς. Αυτό όμως είναι πολύ διαφορετικό από το να έχει νιώσει κάποιος τον πόνο της απώλειας.

Τα καλά βιβλία κάνουν κάτι ενδιάμεσο. Σου μιλάνε για τον πόνο της απώλειας, έτσι ώστε να σε κάνουν σε έναν βαθμό να νιώσεις τον πόνο, και όχι μόνο να τον γνωρίσεις.

Οι συνόψεις της ΤΝ λειτουργούν σχεδόν αποκλειστικά στο επίπεδο της προτασιακής γνώσης, δίνοντας τη γνώση του «τι» αντί για τη γνώση του «πώς και του συναισθήματος» που δίνουν τα βιβλία και τα πλήρη κείμενα.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα της εποχής μας

Business Παράδειγμα: Από τα bullets στις διαφάνειες… και πίσω.

Ο οικονομικός διευθυντής μιας επιχείρησης, προκειμένου να κερδίσει χρόνο, δίνει στην ΤΝ ένα κείμενο με πέντε bullets και ζητά: «Ετοίμασε 10 διαφάνειες για το διοικητικό συμβούλιο».

Η παρουσίαση ετοιμάζεται σε δευτερόλεπτα. Την εξετάζει και ικανοποιημένος την αποστέλλει με e-mail στον διευθύνοντα σύμβουλο.

Ο διευθύνων σύμβουλος λαμβάνει το e-mail και βλέποντας την παρουσίαση ζητά από την ΤΝ: «Διάβασε το επισυναπτόμενο και συνόψισε».

Ικανοποιημένος που κέρδισε χρόνο, διαβάζει την περίληψη. Η πληροφορία δεν χάθηκε από bullets σε slides και ξανά σε bullets. Ανακύκλωση μορφής, όχι κατανόηση.

Μαθητής που παίρνει άριστα σε εργασία που δεν διάβασε ποτέ.

Α’ τάξη Γυμνασίου, μάθημα Αρχαίας Ιστορίας. Εργασία με θέμα «Τα αίτια, οι αφορμές και οι ολέθριες συνέπειες του Πελοποννησιακού Πολέμου».

Ενας μαθητής που είναι εξοικειωμένος με την ΤΝ και τα ebooks του γυμνασίου, αφού εντοπίσει το ηλεκτρονικό βιβλίο της Ιστορίας στέλνει στο ChatGPT την προτροπή (prompt): «Διάβασε το ηλεκτρονικό βιβλίο Ιστορίας της Α’ Γυμνασίου και ετοίμασε κείμενο δύο σελίδων με τίτλο “Τα αίτια, οι αφορμές και οι ολέθριες συνέπειες του Πελοποννησιακού Πολέμου”».

Ο μαθητής επαινέθηκε για την άριστη εργασία του. Φοιτητής που «πέρασε» μάθημα χωρίς να ανοίξει βιβλίο.

Παραμονή εξετάσεων στο πανεπιστήμιο. Ένας φοιτητής δίνει στην ΤΝ βιβλίο 300 σελίδων με προτροπή «Κάνε μου σύνοψη ανά κεφάλαιο» και στη συνέχεια «Φτιάξε πιθανές ερωτήσεις εξετάσεων και παρουσίασε τις λύσεις».

Τις μαθαίνει. Περνάει το μάθημα. Δεν διάβασε ποτέ το βιβλίο, αλλά «κάλυψε» την ύλη. Η γνώση μετατράπηκε σε στρατηγική επιτυχίας που είχε αποτέλεσμα. Οχι όμως σε κατανόηση του μαθήματος.

Το αριστούργημα του Αλφρεντ Χίτσκοκ «Τα Πουλιά» (1963) σε bullets.

Οι περιλήψεις δεν αναφέρονται μόνο σε κείμενα, αλλά και σε πολυμέσα. Για παράδειγμα, η αριστουργηματική ταινία του Αλφρεντ Χίτσκοκ «Τα Πουλιά» (1963), σε σύνοψη σε bullets:

Μια πλούσια γυναίκα επισκέπτεται μια παραθαλάσσια πόλη.

Χιλιάδες πουλιά αρχίζουν να επιτίθενται στους ανθρώπους.

Ο τρόμος εξαπλώνεται γρήγορα σε όλη την κοινότητα.

Μια οικογένεια οχυρώνεται στο σπίτι της για επιβίωση.

Οι πρωταγωνιστές τελικά διαφεύγουν, ενώ η απειλή παραμένει αινιγματική.

Η ΤΝ συμπυκνώνει την ταινία σε πέντε μικρές προτάσεις, θυσιάζοντας όμως την ατμόσφαιρα, την αργή, βασανιστική κλιμάκωση του σασπένς και τη βαθιά ψυχολογική ένταση των χαρακτήρων.

Η περίληψη μετατρέπει ένα υπαρξιακό θρίλερ σε μια απλή ιστορία επιβίωσης. Η ΤΝ μπορεί να συνοψίσει την πλοκή, αλλά δεν μπορεί να περιγράψει τον τρόμο που μεταμορφώνει το καθημερινό σε εφιαλτικό.

Το «λακωνίζειν» είναι φιλοσοφία, δεν είναι TL;DR

Συχνά ακούμε το αρχαίο ρητό «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» ως επιχείρημα υπέρ της συντομίας. Υπάρχει όμως μια τεράστια παρεξήγηση εδώ: η λακωνική συντομία δεν ήταν μια προσπάθεια αποφυγής του κόπου, αλλά το απόσταγμα μιας βαθιάς και επίπονης σκέψης.

Οταν οι Σπαρτιάτες απαντούσαν με μία λέξη, αυτή η λέξη δεν ήταν μια «περίληψη» που αντικαθιστούσε το νόημα, αλλά ένα νόημα που απαιτούσε από τον ακροατή να σκεφτεί περισσότερο, όχι λιγότερο.

Το αρχαίο «λακωνίζειν» ήταν η τέχνη να λες περισσότερα με λιγότερα, προκαλώντας τον συνομιλητή σε πνευματική εγρήγορση.

Το σημερινό TL;DR της ΤΝ είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι η τέχνη να προσφέρεις τα λιγότερα (την πληροφορία) για να γλιτώσεις τον άλλον από το περισσότερο (τη σκέψη).

Το AI-summary «ναρκώνει» την περιέργεια, ενώ ο λακωνισμός την «ακονίζει».

Στην εποχή του αλγορίθμου η συντομία δεν είναι πια φιλοσοφία, αλλά μια διεκπεραίωση.

Η σοφία του «λακωνίζειν» απαιτεί έναν σοφό δέκτη. Η ευκολία του TL;DR απαιτεί απλώς έναν παθητικό καταναλωτή.

Η παραδοξότητα της «αποτελεσματικής» μάθησης

Υπάρχει ένα γνωστικό φαινόμενο που ψυχολόγοι ονομάζουν Επιθυμητές Δυσκολίες (desirable difficulties). Η μάθηση που γίνεται με κόπο, με εμπόδια, με χρόνο, εγγράφεται βαθύτερα και διαρκεί περισσότερο. Το γρήγορο και αναίμακτο ολισθαίνει.

Ο εγκέφαλός μας νομίζει ότι η εύκολη μάθηση είναι πιο αποτελεσματική. Η έρευνα όμως λέει το αντίθετο.

Δεν θα ξεχάσω τις διαφορές στα βιβλία στη σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ, όπου φοίτησα. Τα βιβλία της αμερικανικής σχολής, κατανοητά, με έγχρωμα σχήματα και περιλήψεις στο τέλος κάθε κεφαλαίου, απέναντι σε εκείνα της γερμανικής σχολής, με στριφνά με μαυρόασπρα διαγράμματα, παραπομπές και πίνακες.

Μετά από τόσα χρόνια, μάλλον θα συμφωνήσω με την έρευνα, καθώς φαίνεται ότι μόνο τα γερμανικής σχολής βιβλία θυμάμαι.

Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι από τις καλύτερες επιθυμητές δυσκολίες που έχει επινοήσει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Είναι αρκετά δύσκολη ώστε να αναγκάζει τον εγκέφαλο να εργαστεί, αλλά αρκετά προσιτή ώστε να μπορεί οποιοσδήποτε προσπαθήσει, να καταλάβει.

Η ΤΝ αφαιρεί τις δυσκολίες, αλλά μαζί τους αφαιρεί ένα μεγάλο μέρος από αυτό που κάνει τα βιβλία αποτελεσματικά.

Η ΤΝ, κάνοντας τη μάθηση «εύκολη», ουσιαστικά την κάνει προσωρινή.

Και όμως, η περίληψη της ΤΝ συχνά είναι χρήσιμη

Πρέπει να είμαστε δίκαιοι. Ολη η παραπάνω κριτική δεν αναιρεί μια απλή αλήθεια: η ΤΝ, όταν χρησιμοποιείται για περιλήψεις σωστά, μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο που λειτουργεί υπέρ της ανάγνωσης και όχι εναντίον της.

Φανταστείτε κάποιον που θέλει να διαβάσει τον Θουκυδίδη ή τον Καντ για πρώτη φορά. Ο εκφοβισμός είναι πραγματικός, η γλώσσα απαιτητική, το πλαίσιο άγνωστο, τα επίπεδα αναφοράς ξένα.

Μια σύντομη εισαγωγή από την ΤΝ, που εξηγεί ποιος ήταν ο συγγραφέας, σε ποια εποχή έγραψε, ποια είναι η δομή του έργου, μπορεί να μετατρέψει ένα εκφοβιστικό κείμενο σε κάτι προσιτό.

Η ΤΝ εδώ δεν αντικαθιστά την ανάγνωση. Ανοίγει την πόρτα γι’ αυτήν.

Το ίδιο ισχύει για τον αναγνώστη που έχει τελειώσει ένα δύσκολο βιβλίο και αισθάνεται ότι του ξέφυγε κάτι. Το να ρωτήσει την ΤΝ «τι εννοεί ο συγγραφέας σε αυτό το κεφάλαιο» δεν είναι ηττοπάθεια, αλλά κάτι σαν βοήθεια από έναν καλό φίλο που έχει διαβάσει το ίδιο βιβλίο.

Υπάρχουν επίσης άνθρωποι για τους οποίους η συνηθισμένη ανάγνωση δεν είναι απλώς δύσκολη, αλλά μια βαθιά ανισότητα που σπάνια αναγνωρίζεται.

Για κάποιον με σοβαρή δυσλεξία, η ανάγνωση 300 σελίδων είναι εξαντλητική. Για έναν μετανάστη που δεν γνωρίζει καλά τη γλώσσα, η περίληψη ΤΝ μπορεί να είναι το μόνο παράθυρο σε βιβλία που αλλιώς θα έμεναν κλειστά.

Σε αυτές τις περιπτώσεις η ΤΝ δεν κλέβει από κανέναν την εμπειρία της ανάγνωσης, αλλά την επιτρέπει σε ανθρώπους που αλλιώς δεν θα την είχαν.

Οι επαγγελματίες που παρακολουθούν εκθέσεις, νομοθετικά κείμενα και επιστημονικές δημοσιεύσεις, συχνά δεν έχουν την πολυτέλεια να μπορούν να διαβάσουν τα πάντα σε βάθος.

Για αυτούς η ΤΝ ως εργαλείο επιλογής (triage) που εντοπίζει τι αξίζει να διαβαστεί είναι μια θεμιτή χρήση.

Υπάρχει, τέλος, και μια χρήση που σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται:

Η επιστροφή σε κάτι που έχει διαβαστεί παλαιότερα. Μια σύνοψη από ΤΝ μπορεί να επαναφέρει το πλαίσιο και τα βασικά επιχειρήματα ενός κειμένου που διαβάστηκε πριν από καιρό. Αυτό δεν είναι αντικατάσταση της ανάγνωσης, αλλά κάτι σαν σημειώσεις που επαναφέρουν στη μνήμη παλιά συναισθήματα ανάγνωσης.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η ΤΝ που λειτουργεί ως γέφυρα, ως βοήθεια, ως φίλτρο ή ως υπενθύμιση, αλλά η ΤΝ που διαβάζει αντί για τον άνθρωπο.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου: τι σημαίνει «διαβάζω»;

Γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Αλλά τελικά τι σημαίνει σήμερα «διαβάζω ένα βιβλίο»;

Η ΤΝ θα μας κάνει να σταματήσουμε να διαβάζουμε; Μάλλον όχι. Αλλά σίγουρα θα διαβάζουμε διαφορετικά.

Θα χρησιμοποιούμε τη σύνοψη για προσανατολισμό ή αν δεν έχουμε άλλες επιλογές. Η σύνοψη ως εργαλείο υποβοήθησης της ανάγνωσης είναι χρήσιμη, αλλά ως υποκατάστατο της ανάγνωσης είναι απώλεια.

Το πρόβλημα δεν είναι το TL;DR. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το TL;DR γίνεται η μόνη μορφή ανάγνωσης.

Η ΤΝ μπορεί να διαβάζει για εμάς. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να θέλουμε να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε διαβάζοντας ή αν θα αρκεστούμε στο «με μια ματιά».

Η επιλογή είναι δική μας

Πηγή: Protagon.gr

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS