Του Θωμά Νούσια
Τί συνέβη το '74; «Ξύλινες» και κοινότοπες πάντα οι επετειακές δηλώσεις, μάλλον χασμουρητά προκαλούν παρά βοηθούν τη θεραπεία της εθνικής αμνησίας. Σύμπτωμα της οποίας είναι και οι νοσταλγοί, οι «ένας δικτάτορας μας χρειάζεται». Αλλά ο μύθος του φτωχού, τίμιου, υπερπατριώτη σωτήρα αποδείχθηκε φούσκα. Που έσκασε με εκκωφαντικό κρότο στις 15, 20 και 23 εκείνου του καυτού Ιουλίου.

Στις 15 οι Έλληνες «υπερπατριώτες» ανοίγουν το δρόμο στην Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο και να καταλάβει τη μισή. Ανατρέποντας με πραξικόπημα (παλιά τους τέχνη) τον εκλεγμένο από τον κυπριακό λαό πρόεδρο, τον οποίο για πολλοστή φορά επιχειρούν και να δολοφονήσουν.

Στις 20 η αναμενόμενη τουρκική εισβολή γίνεται πραγματικότητα και ακολουθεί η τραγωδία: Χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι, ξεριζωμένοι. Λεηλασίες, βιασμοί, βασανισμοί, εμπρησμοί, και η βόρεια Κύπρος υπό κατοχή μέχρι και σήμερα, 43 χρόνια μετά. Όλα τα ανοσιουργήματα, οι συμφορές, η εθνική ταπείνωση, συνέπειες του «υπερπατριωτισμού» της ελληνικής χούντας, των «σωτήρων». Όπως και ο αναπόφευκτος πλέον τότε ελληνοτουρκικός πόλεμος.

Υποτίθεται ότι οι δικτάτορες ήταν -αν μη τι άλλο- έμπειροι και ικανοί στρατιωτικοί και συνεπώς οι πιο κατάλληλοι να κάνουν την επιστράτευση και τις πολεμικές επιχειρήσεις. Ένας ακόμη μύθος. Η επιστράτευση, που έμεινε στην ιστορία ως «επιστράτευση της σαγιονάρας», εξελίσσεται σε απερίγραπτο φιάσκο και σε όλη τη χώρα εκτυλίσσονται σκηνές απείρου κάλλους. Βλέπουν ότι είναι παντελώς ανέτοιμοι και ανίκανοι να κάνουν τον πόλεμο που οι ίδιοι προκάλεσαν και ...το βάζουν στα πόδια πανικόβλητοι! Ο διορισμένος απ' τους ίδιους «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς, αλλά έχουν εξαφανιστεί όλοι. Διαπιστώνει ότι η χώρα έχει μείνει ακυβέρνητη σε ώρα πολέμου και, στις 23 Ιουλίου, αναγκάζεται να καλέσει τους παλιούς πολιτικούς να αναλάβουν την εξουσία. Με άλλα λόγια: Η χούντα των συνταγματαρχών καλεί να σώσουν την Ελλάδα αυτούς από τους οποίους την είχε «σώσει» τον Απρίλιο του 1967...

Όλα αυτά οι νοσταλγοί της δικτατορίας τα έχουν διαγράψει από την επιλεκτική μνήμη τους. Όπως έχουν διαγράψει και τη διαφθορά που οργίαζε στα χρόνια των «έντιμων». Απόδειξη; Η δεύτερη χούντα, του Ιωαννίδη, δίκαζε για σκάνδαλα υπουργούς της χούντας του Παπαδόπουλου (Μπαλόπουλος και λοιποί). Οι χουντικοί μεγαλοεπιχειρηματίες, άλλωστε, δεν τηρούσαν ούτε τα προσχήματα. Μοναδικός νόμος, το κέρδος τους. Με τσιμεντοποίηση παντού και τερατώδη μεγαθήρια κατέστρεψαν τις ομορφότερες πόλεις, τις γραφικότερες παραλίες. Δεκαώροφο ξενοδοχείο ακόμη και στην κορυφή του Λυκαβηττού.(Από θαύμα γλίτωσε η ακρόπολη).

Πού έμενε ο «τίμιος» Παπαδόπουλος στην επταετία του; Όχι στο σπίτι του, όπως όλοι οι πρωθυπουργοί, αλλά σε βίλα-παλάτι στο Λαγονήσι. Την οποία του είχε παραχωρήσει ο Ωνάσης, δωρεάν, αλλά όχι χωρίς ανταλλάγματα. Ο κροίσος απαιτούσε συχνά, για τα συμφέροντά του, αλλαγές νόμων και διαγραφές προστίμων και οι επιθυμίες του ικανοποιούνταν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κάποια φορά που ο Παπαδόπουλος καθυστέρησε μια-δυο μέρες, έλαβε μήνυμα: «Να μου παραδώσεις τη βίλα, τη χρειάζομαι». Και φυσικά έσπευσε να αλλάξει το νόμο όπως ήθελε ο εφοπλιστής και παρέμεινε στη βίλα.Τότε βέβαια δεν μιλούσαμε για διαπλοκή. Δεν ήταν γνωστή η λέξη...

Οι επέτειοι δεν τιμώνται για να βγάζουν δεκαρίσιους λόγους οι πολιτικοί. Ούτε για να κάνουν επίδειξη ματαιοδοξίας και κακογουστιάς στις δεξιώσεις του Προέδρου οι κυρίες των κυρίων. Τιμώνται για να μαθαίνουμε κάποια πράγματα από τα ιστορικά γεγονότα, όπως αυτά του Ιουλίου 1974. Ώστε να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη, για να μη μας ξαναβρούν συμφορές.

O Θωμάς Νούσιας είναι Δμοσιογράφος

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.