Τέλη της δεκαετίας ’50 αρχές δεκαετίας ’60 ήταν, όταν τα ελληνικά νησιά έγιναν πόλος έλξης μαζικού τουρισμού. Από μικρά δωματιάκια , μέχρι ξενοδοχειακές μονάδες και μπανγκαλόους δημιουργήθηκαν, για να υποδεχτούν τουρίστες προερχόμενους κυρίως από Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και Σκανδιναβικές χώρες … Μπορεί , τότε να μην υπήρχε η τεχνογνωσία, η πληροφόρηση να έφτανε με το σταγονόμετρο, η κοινή γνώμη να διασκέδαζε με περιοδικά όπως το Ρομάντσο, Θησαυρό, Φαντάζιο κλπ καθώς τηλεόραση δεν υπήρχε , αλλά ούτε και οι γνώσεις ξένων γλωσσών, το προσωπικό των ξενοδοχείων και των εστιατορίων το μόνο που είχε ως όπλο του ήταν την ευγένεια και τη εργατικότητα για να μείνει στην εργασία, ενώ οι παραλίες ήταν γεμάτες από καρέκλες σιδερένιες και πλαστικές. Μπορεί να συνέβαιναν όλα αυτά, αλλά η Ελλάδα διατηρούσε ακόμα το στοιχείο που μας έκανε μοναδικούς στον κόσμο, δεν ήταν τίποτα άλλο από την «Ελληνική φιλοξενεία».
Όταν οι τουρίστες μιλούσαν τότε για την Ελλάδα αναφέρονταν στην πολιτιστική μας κληρονομιά, τον ήλιο, τη θάλασσα, το ελληνικό σουβλάκι και στην αγάπη του κόσμου με την οποία τους περιέβαλε καθώς επισκέπτονταν την Χώρα μας.
Τη δεκαετία του ’70 η Ελλάδα περιλαμβάνεται στους πρώτους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως , σε αυτό συνέβαλαν κατά πολύ οι εφοπλιστικές οικογένειες της εποχής και κυρίως ο Ωνάσης με τα πάρτι που διοργάνωνε στο νησί του το Σκορπιό από τα μέσα της δεκαετίας 60 και μετά, όπου προσκαλούσε όλο το διεθνές τζετ σετ…
Τα χρόνια πέρασαν, οι απαιτήσεις διαφοροποιήθηκαν, οι Έλληνες μαγεύτηκαν από την ξενομανία, άλλαξαν τρόπο σκέψης, κάπου εκεί χάθηκε η αθωότητα των πρώτων χρόνων…
Ο ελληνικός τουρισμός έγινε προϊόν προς πώληση και ελκυστικός προς κατανάλωση. Στο παιχνίδι μπήκε το management, η διαφήμιση και η προώθηση… Φυσικά ο ανταγωνισμός έχει την τιμητική του, θεμιτός και αθέμιτος.
Κάπου εδώ οφείλουμε να σταθούμε για λίγο, κάθε χρόνο πηχυαίοι τίτλοι εφημερίδων, πρώτο θέμα στα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων και στις κορόνες των εκάστοτε υπουργών Τουρισμού το ρεκόρ αφίξεων των τουριστών. Οι τουρίστες αυτοί έρχονται για να απολαύσουν τη σύγχρονη Ελλάδα που κρατά τα στοιχεία εκείνα που την κάνουν μοναδική, τον πολιτισμό, τους αρχαιολογικούς χώρους, την καθαρή θάλασσα , τα φανταστικά τοπία, τον ήλιο, το φεγγάρι τη κάθε της γωνία.
Έλα όμως που εμείς οι ίδιοι οι νεοέλληνες βάζουμε τρικλοποδιές στους εαυτούς μας. Το «καλώς ήλθατε» πάει περίπατο μπροστά στο κέρδος. Τόσο οι πολίτες όσο και η πολιτεία φέρει ευθύνη για τρόπο που διαχειρίζεται το τουριστικό προϊόν, όταν καλείς κάποιον για να τον φιλοξενήσεις οφείλεις ως καλός οικοδεσπότης να τον περιποιηθείς … Άλλωστε η ελληνική φιλοξενία , το χαμόγελο, η καλή διάθεση και η κουβαρντοσύνη είναι εκείνα που μας διαφοροποιούν από τους άλλους λαούς και τις κουλτούρες τους.
Οφείλουμε λοιπόν πρώτα και πέρα από όλα να κάνουμε καλούς λογαριασμούς για να έχουμε και καλούς φίλους, από τους ταξιτζήδες που αποσπούν τεράστια ποσά για μικροδιαδρομές από τους τουρίστες, μέχρι τα εστιατόρια που δεν κόβουν αποδείξεις ή αποδείξεις που κόβουν δεν ανταποκρίνονται στο πληρωτέο ποσό, όσο για τις μερίδες αν πει να φάει κάποιος σε τουριστικό μέρος καλύτερα να πήγαινε στο Χίλτον φθηνότερα θα του ερχόταν. Το χειρότερο δε, όλη η Ελλάδα θυμίζει ένα τεράστιο μπιτς μπαρ με πάμφθηνα ποτά αγνώστου προελεύσεως και παρασκευής.
Από τα μέσα του 1990 έως και σήμερα υπήρξαν πολλοί αριβίστες που πόνταραν στο « ξεσάλωμα» σε συνεργασία με διάφορα τουριστικά πρακτορεία που πωλούν φθηνά πακέτα διακοπών σε απόφοιτους κολεγίων σε Ευρώπη και Αμερική, λανσάροντας μια νέα μορφή τουρισμού, όπου την ασυδοσία την μετονόμασαν σε ελευθερία. Έτσι λοιπόν τις τρεις τελευταίες δεκαετίας πρωταγωνιστεί η χώρα μας στα έκτροπα και στις εγκληματικές ενέργειες, σε Μάλια, Χερσόνησο, Φαληράκι, Λαγανά και άλλες περιοχές όπου η ανοχή τόσο της πολιτείας όσο και των πολιτών στο όνομα του κέρδους δεν έχει όρια. Πριν λίγα χρόνια βρέθηκα στα Μάλια της Κρήτης 6 ώρα το πρωί το θέαμα που αντίκρισα ήταν (το λιγότερο που μπορώ να πω) αποτρόπαιο, πολλές φορές οι κάμερες της τηλεόρασης δεν μπορούν να αποδώσουν σε όλο της το εύρος την επικρατούσα κατάσταση. Όταν ρώτησα κάποιον καταστηματάρχη ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ; Έλαβα ως απάντηση: «Πιτσιρίκια καταπιεσμένα στην Πατρίδα τους ήρθαν εδώ για να ζήσουν κάποιες όμορφες στιγμές…». Τον κοίταξα με τρόμο…
Όμορφες στιγμές η μέθη μέχρι θανάτου, όμορφες στιγμές να μην ορίζουν τον εαυτό τους… και απέναντι σε αυτούς τους γονείς ποιος θα απολογηθεί αν πάθει κάτι το παιδί τους ;;; Ποιος ;;; Απάντηση δεν πήρα ποτέ.
Η απάντηση μου δόθηκε κάποια χρόνια μετά στη Ζάκυνθο, σε κουβέντα που άνοιξα με μια κυρία ιδιοκτήτρια μιας μικρής τουριστικής μονάδας, μετά το περιστατικό της δολοφονίας του νεαρού στο Λαγανά. Όταν τη ρώτησα για το περιστατικό έλαβα ως απάντηση «Παιδί μου τούτος ο τόπος είναι ευλογημένος και μπορεί να μας θρέψει όλους , φτάνει να σεβόμαστε το πολιτιστικό μας προϊόν και να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, χωρίς να θέλουμε να ζήσουμε εις βάρος των άλλων. Εκεί στο Λαγανά κάποιοι προσπαθούν να τα οικονομήσουν για όλο το χρόνο μέσα στους τρεις καλοκαιρινούς μήνες…» Κάπου εδώ η κουβέντα μας σταμάτησε… Αλήθεια το κράτος τι κάνει για όλο αυτό που συμβαίνει; Οι τοπικές κοινωνίες που είναι ακούν και βλέπουν γύρω τους όλα αυτά που συμβαίνουν ; Οι απλοί πολίτες και εκείνοι βάλανε κερί στα αυτιά τους στο όνομα του τουρισμού και της ανάπτυξης;
Μωρέ μπράβο !!! Ωραία διαφήμιση για την χώρα μας ο Λαγανάς, τα Μάλια, η Χερσόνησος και τόσα άλλα … Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα το παρόν να κατεδαφιστεί και να σηκώσουμε όλοι μαζί τα μανίκια να δουλέψουμε προς την κατεύθυνση του πολιτιστικού τουρισμού, του αγροτουρισμού , του θρησκευτικού τουρισμού, του ιατρικού και τόσων άλλων μορφών τουρισμού που μπορούν να αναπτυχθούν στη χώρα μας...;
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS