της Σώτης Τριανταφύλλου, συγγραφέας και αρθρογράφος στην εφημερίδα "Τα Νέα"
Από τότε που σε μια επίσκεψή της σε σχολείο η Άνγκελα Μέρκελ απέτυχε να εντοπίσει το Βερολίνο στον χάρτη, φοβάμαι ότι οι γνώσεις των ευρωπαίων στη γεωγραφία δεν τους επιτρέπουν να δουν ότι η Ελλάδα είναι η πύλη της Δύσης. Επίσης, φοβάμαι ότι η υπαρξιακή κρίση, ιδιαίτερα με τους ευθυνόφοβους Ευρωπαίους ηγέτες που μας περιβάλλουν, θα καταλήξει σε αφανισμό του ευρωπαϊκού είδους- όπως συμβαίνει π.χ. με τον αργυροπελεκάνο και τον ρινόκερο. Πράγματι, τέτοιες προειδοποιήσεις ακούγονται σαν οράματα Συντέλειας: καβαλάρηδες, δαίμονες και εξωγήινα πλάσματα που φτεροκοπάνε. Αλλά, δεν είναι έτσι. Η οιονεί κατάργηση των ευρωπαϊκών και εθνικών συνόρων, που απορρέει από τη χρόνια πολιτική κατευνασμού ή από την απουσία πολιτικής, συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Πολλοί τη χαρακτηρίζουν «φιλοξενία». Όπως συνήθως, καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη.
Η αθρόα μετανάστευση από τις ισλαμικές χώρες, για την οποία συζητάμε επί καμιά εικοσαριά χρόνια, εντάσσεται σε ένα γενικό και προαιώνιο ισλαμιστικό σχέδιο. Σε αυτό το σχέδιο συνεργάζεται μέρος των Ευρωπαίων που περιφρονεί τα σύνορα (No borders! Tourists go home, refugees welcome!) με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μη αφομοιώσιμων, ακόμα και ανοιχτά εχθρικών, πληθυσμών στη Δύση. Ωστόσο, τα σύνορα, ως πολιτική, νομική και στρατιωτική οντότητα, δεν είναι φαντασιακά, δεν είναι «συμβολικά» ούτε μπορούμε να αμφισβητήσουμε τη νομιμότητά τους επειδή η χάραξή τους υπήρξε κάποτε αυθαίρετη. Εξάλλου, στις περισσότερες περιπτώσεις, η εκ των άνω χάραξη αναγνωρίστηκε, θέλοντας και μη, ως αναπόφευκτη, ακόμα κι αν προηγήθηκε πολεμική βία. Μπορούμε να φανταστούμε πορώδη σύνορα μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας; Ή, μεταξύ της Ομοσπονδιακής και της πρώην Λαοκρατικής Γερμανίας; Τα σύνορα έχουν γίνει αποδεκτά με αμοιβαίες και διεθνείς συμφωνίες: τον παλιό καιρό η παραβίασή τους αποτελούσε casus belli, σήμερα όχι και τόσο.
Στον ανεπτυγμένο κόσμο, όπου αποφεύγουμε τις ένοπλες συγκρούσεις, εκτυλίσσεται σύγκρουση διαφορετικού τύπου: όχι μόνο «πολιτισμών», πράγμα που ακούγεται ευγενές και με κάποια πνευματική διάσταση, αλλά νομικών συστημάτων, καθεστώτων. Η σύγκρουση επιδεινώνεται από δημογραφική αντιπαράθεση στην οποία οι Ευρωπαίοι υστερούν, όπως υστερούν σε στρατιωτικές υποθέσεις. Είτε δεν έχουν αντιληφθεί το εύρος της απειλής- όχι μ όνο από την Τουρκία αλλά και από ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο- είτε το έχουν αντιληφθεί και παραμένουν, σαν μικρόψυχοι λογιστές με το χαρακτηριστικό μαύρο μανίκι, παγιδευμένοι στις οικονομικές συναλλαγές, ανεξαρτήτως της στρατηγικής ατζέντας των κρατών. Αυτό που φαίνεται να ενδιαφέρει προπάντων είναι η διατήρηση της οικονομικής ευημερίας, το επόμενο μοντέλο του iPhone.
Η προσπάθεια υπέρβασης του εθνικού κράτους δημιούργησε σύγχυση και στη ίδια της πραγματικότητά τους ως ορίου προστασίας και ως στρατιωτικού μετώπου (frontier εκ του front). Στη σύγχυση συνέβαλαν, εκτός από τις οραματιστικές ομοσπονδοποιήσεις όπως η ΕΕ (ο ομοσπονδιακός ορίζοντας της οποίας έχει απομακρυνθεί), οι αριστερές αντιλήψεις περί διεθνούς προλεταριάτου, αδελφοσύνης των λαών και τα τοιαύτα. Έτσι, ξεχάσαμε ότι τα σύνορα περικλείουν έδαφος όπου η δικαιοδοσία έχει μια συγκεκριμένη κυβέρνηση η οποία στηρίζεται σε ένα εξίσου συγκεκριμένο νομικό σύστημα και εξυπηρετεί συγκεκραμένα τυπικά συμφέροντα. Στην παιδεία και στον δημόσιο λόγο υπερτονίστηκαν οι ομοιότητες μεταξύ των λαών ενώ οι εδαφικές οριοθετήσεις αποδόθηκαν σε τεχνητές ταξικές και πολιτισμικές διαφοροποιήσεις. Αίφνης, σε μια έξαρση καλών αισθημάτων και ευσεβών παθών, παραμερίστηκαν οι δραματικές αντιθέσεις μεταξύ αξιακών συστημάτων και η μακραίωνη ιστορία των εθνικιστικών τριβών και διεκδικήσεων.
Στην πραγματικότητα, το κράτος της νεωτερικότητας, το μοντέλο, ας πούμε, που προέκυψε από τις συνθήκες της Βεστφαλίας, περιλαμβάνει την ιδέα των αδιαπέραστων συνόρων, Τα σύνορα δεν μπορούν να αρθούν «με τα πόδια», de facto, μέσω μεταναστευτικών κινήσεων και πολεμικών επιχειρήσεων, όπως συνέβη, λόγου χάρη, το 1974 στην Κύπρο μέσα στη γενική αδιαφορία και μπροστά στη σκανδαλώδη ουδετερότητα του ΝΑΤΟ. Παρά την επιχείρηση Αττίλας, η Τουρκία παρέμεινε άνετα στην Ατλαντική Συμμαχία και το αίτημά της για είσοδο στην ΕΟΚ εξετάστηκε σοβαρά με τη στήριξη της αριστεράς και πολλών γραφειοκρατών των Βρυξελλών.
Αυτές τις μέρες γίνεται πολύς λόγος για τη μεγιστοποίηση της φύλαξης των συνόρων, ιδιαίτερα των χερσαίων, όπου το εγχείρημα είναι ευκολότερο. Αλλά τα σύνορα με χώρες που δεν ανήκουν σε θεσμικά ενοποιημένες ομάδες κρατών θα έπρεπε να φυλάσσονται αδιαλείπτως με τα μέγιστα μέσα και με buffer zones. Ιδιαίτερα αν οι ηγεσίες πέραν των συνόρων έχουν το περίγραμμα του Ερντογάν, ο οποίος, ως επίδοξος ηγέτης του σουνιτικού κόσμου, εκφράζει τον ιδεασμό ανωτεροκατωτερότητας της Ανατολής, τον εμπαθή φθόνο της Δύσης, την κακοήθη απαίτηση για αναγνώριση ακόμα και χωρίς επιτεύγματα. Ο Ερντογάν θέλει να τον υπηρετούν και το έχει επιτύχει μέσω μια ποικιλίας εκβιασμών. Εξάλλου, ενόσω στην Ευρώπη ασχολούμασταν με κάποια ζητηματάκια πολιτικής μαλθακότητας και «δικαιωμάτων», η Τουρκία συνήψε συμμαχίες ιδιαίτερα με τη Ρωσία η οποία χτίζει τον μύθο της υπερδύναμης ανασύροντας τη δόξα του Σπούτνικ.
Οι ευρω- ατλαντικές ηγεσίες καλοπιάνουν τον Ερντογάν (οι αμερικανικές κυρώσεις διήρκεσαν μια βδομαδούλα), όπως καλοπιάνουν τις ισλαμικές εισοδιστικές- κοινότητες στο εσωτερικό των χωρών, οι οποίες, υποκινούμενες από τις πετρομοναρχίες, τους σαλαφιστές και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, ορκίζονται εκδίκηση» εναντίον της Δύσης. Αυτή την πολιτική πληρώνει σήμερα η Ελλάδα, η οποία, ως χώρα έξαλλης αριστεροσύνης, συνεισέφερε στη μυθολογία της «ανοιχτής αγκαλιάς» και της δήθεν δημογραφικής ανανέωσης με ανθρώπους που δεν αφομοιώνονται και που παρουσιάζουν συνολική (και καταναγκαστική) ενδογαμία.
Το γεγονός ότι το διεθνές δίκαιο επιτρέπει σε κάθε χώρα να νομοθετεί ως προς τους όρους υπέρβασης των συνόρων εντείνει τη μοναξιά της Ελλάδας. Οι Ευρωπαίοι δείχνουν δειλία τόσο έναντι της καταστρατήγησης των συνόρων όσο και της επακόλουθης μουσουλμανικής αποίκισης της Ευρώπης. Όλα πρέπει να αλλάξουν: η στάση των ίσων αποστάσεων στο πρόβλημα της Ελλάδας- Τουρκίας, οι δήθεν καθαγιασμένοι διεθνείς κανονισμοί για τους πρόσφυγες, οι διπλωματικές και εμπορικές συναλλαγές, η ρητορική και ο δημόσιος λόγος. Κυρίως, πρέπει να αλλάξουν οι «συμβολικές» ευρωπαϊκές χειρονομίες- και να γίνουν πράξεις.
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS