Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

19 Ιουνίου λίγες μέρες μετά το σεισμό που έμαθα ότι ο παππούλης όπως τον αποκαλούσαμε Ευσέβιος Γιαννακάκης έφυγε για την ουράνιο πολιτεία. Αυτό μου είπαν όταν στο  άκουσμα της είδησης  του θανάτου  του πνευματικού μου πατέρα  λίγες μέρες μετά το σεισμό, είχα πλαντάξει στο κλάμα .

Ιερέας ταπεινός, μειλίχιος με μια απίστευτη λάμψη στο πρόσωπο. Στα παιδικά μου μάτια έμοιαζε με Άγιο. Οικογενειακός πατέρας στήριγμα για τους γονείς μου και καθοδηγητής δικός μας. 

Οι συμβουλές  που  έδινε ήταν ουσιαστικές, πάντα άκουγε και με μια απίστευτη ταπεινότητα μας ευλογούσε και σαν αέρας  χανόταν. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά, συνέτρεχε τους πονεμένους ανθρώπους, νοιαζόταν για τον κόσμο.

Μας έλεγε για το μοναστήρι τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο  στο Βερίνο έργο ζωής που μαζί με  τις μοναχές φωτισμένες και μορφωμένες όλες τους γιατρίνες , φιλόλογοι,  φυσικοί και μαθηματικοί . Έστησαν από την αρχή το μοναστήρι το ανακατασκεύασαν, ενώ εκείνη την εποχή δημιουργείτο μεγαλύτερη πτέρυγα  σήμερα  το έκαναν φάρο τηλαυγή.

H ηγουμένη αδελφή  Επιστήμη οι αδελφές Αγνή, Θεολογία και πολλές ακόμα πρόσφεραν απλόχερα τις υπηρεσίες τους στον πονεμένο κόσμο που τη δεκαετία του ’90 προσέρχονταν στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη. Ο Γέροντας Ευσέβιος εκεί ήρεμος , ταπεινός  και μειλίχιος χωρίς κουραστικά λόγια και φανφάρες περισσότερο με τη στάση του να κηρύττει τον λόγο του Θεού, να μιλάει για τα παιδικά του χρόνια, να δίνει μαθήματα πίστης με το παράδειγμά του.

Σαν παιδί ένιωθα ένα απίστευτο δέος από όλο αυτό κάτι αλλιώτικο, πρωτόγνωρο που δεν περιγράφεται με λόγια.

Μετά από 25 χρόνια που κατοικεί στην Ουράνιο Πολιτεία νοιώθω πως ένας σύγχρονος  Άγιος μας προστατεύει . Ένας Άγιος που νοιαζόταν για τον κόσμο, που προσέφερε   αγάπη σε κάθε πονεμένο άνθρωπο, που κήρυττε το λόγο του Θεού με τη στάση ζωής του , την ταπεινότητα του και το λόγο του που πήγαζε από την καρδιά του και τη ψυχή του. Χωρίς κομπασμούς και φανφάρες.

Μετά την κοίμηση του Αγίου Πατέρα Ευσέβιου Γιαννακάκη και  μέχρι σήμερα το μοναστήρι κόσμημα για την Αιγιαλεία , με τις μοναχές να συνεχίζουν το έργο που άφησε ο Πατέρας Ευσέβιος την Ηγουμένη Αδελφή επιστήμη και όλες τις μοναχές νέες και παλιές να εργάζονται σαν μελίσσι επ' αγαθώ της πίστεως και της κοινωνίας. και τον κόσμο να συρρέει  για να λάβει την ευλογία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου αλλά και του Πατέρα Ευσέβιου που κοιμάται  στη μονή από τις 19 Ιουνίου του 1995.

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.