Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη Επιτ. Δικηγόρου
Αντιπροέδρου Α.Σ.Π.E.
Η Αμερικανίδα Sorona Smart Dodd εμπνευσμένη από την καθιέρωση παγκόσμιας ημέρας γιορτής της μητέρας το 1910 θέλησε να τιμήσει και τον πατέρα της.
Αυτός ήταν και ο πρώτος εορτασμός παγκοσμίως.
Έκτοτε καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της και συνεχίζεται κάθε χρόνο να ακολουθεί τη γιορτή του Μαΐου για τη μητέρα με μία αντίστοιχη γιορτή τον Ιούνιο για τον Πατέρα.
Η μητέρα υπήρξε προνομιούχος μια και σ’αυτή έχουν αφιερωθεί ποιήματα ,μουσικές συνθέσεις, ύμνοι και τραγούδια, και έχουν κατά καιρούς γραφεί πληθώρα άρθρων ψηφισμάτων και διακηρύξεων.
Οι ζωγράφοι έχουν εμπνευσθεί και έχουν φιλοτεχνήσει θαυμάσιους πίνακες και οι μουσικοί έχουν συνθέσει τις σημαντικότατες από τις μελωδίες τους.
Αποδίδουν μ' αυτό τον τρόπο την οφειλόμενη τιμή για την μεγάλη και σημαντική προσφορά της. Οι ίδιες βεβαίως τιμές οφείλονται και στη δεύτερη μορφή της οικογένειας, τον Πατέρα.
Παρ’ όλα αυτά η αφιερωμένη γιορτή στον Πατέρα είναι λιγότερο ή και καθόλου γνωστή.
΄
«Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου για να γίνεις μακροχρόνιος επί της γης». σημειώνει μια από τις εντολές ( Έξοδος Κ19).
Χρειάζεται ανταμοιβή για τη στοργή που αφειδώλευτα προσφέρει ;
Ο Πατέρας, άγρυπνος φρουρός της οικογένειας , στυλοβάτης της λογικής, ο κατ’ εξοχήν αγωνιστής για την εξασφάλιση των απαραίτητων, κυρίως παλαιότερα, αλλά και σήμερα σε πολλές των περιπτώσεων.
Ο Πατέρας πρώτος θα μεταδώσει τις πρώτες γνώσεις στα παιδιά του και θα τα διδάξει κυρίως με το παράδειγμά του. Εκείνος θα τα σωφρονίσει με τη συμπεριφορά του και τον τρόπο του.
Πρόσωπο που επιβάλει το σεβασμό και την εκτίμησή μας, πρόσωπο άξιο της ευγνωμοσύνης μας.
Η παρουσία του απανταχού έντονη τόσο εντός όσο και εκτός της κατοικίας όπου κυρίως δραστηριοποιείται το μέγιστο χρόνο της ζωής του.
Αγωνίζεται εντίμως και αξιοπρεπώς. Δεν διακατέχεται από φόβο η δειλία .Είναι εκείνος που ξεχνά την κούραση της μέρας και παραμερίζει τις πίκρες της ζωής στη θέα των μελών της οικογένειας του.
Φίλος των παιδιών του , ακριβοδίκαιος κριτής των όποιων αντιδικιών τους, αλλά και ειρηνοποιός.
Αποστολή του ισότιμη και ισάξια της Μητέρας, είναι επιφορτισμένος κι εκείνος να μεταγγίσει στις ψυχές των παιδιών του τις αρετές που διακρίνουν ένα υπεύθυνο και χρήσιμο για την κοινωνία πολίτη.
Αναλαμβάνει τη στήριξη του αδύναμου , ανίσχυρου και ευάλωτου παιδιού του και καλείται να του εμπνεύσει τις αρετές της εργατικότητας, της ειλικρίνειας, της καλοσύνης, της ευγένειας της ευσέβειας, της δικαιοσύνης, της μετριοφροσύνης, της ειλικρίνειας, της αλληλεγγύης και της αγάπης .
Πατέρας! ο αχθοφόρος της καθημερινότητας, ο ακούραστος κι εργώδης . Δεν μεμψιμοιρεί, δεν διακατέχεται από αδιαφορία, αλλά οπλισμένος με αισιοδοξία, δύναμη, σιγουριά και θάρρος αντιμετωπίζει με δυναμισμό και καρτερικότητα τα οποία προβλήματα.
Μπορεί ο δρόμος της ζωής να είναι ανηφορικός ,δύσκολος και πολλές φορές δύσβατος.
Μπορεί να μην αποφασίζει μόνος του, όπως παλαιότερα, όμως συνεχίζει και παραμένει ο άνθρωπος των λογικών επιλογών.
Μπορεί να μην εκδηλώνει τον συναισθηματισμό του σε στιγμές που η συγκίνηση πνίγει τη μιλιά του, όμως προτάσσει τη λογική θεώρηση των πραγμάτων και δίνει λύσεις που διευκολύνουν τη ζωή , τονώνουν την ψυχική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών.
Ο παγκόσμιος εορτασμός είναι μια μέρα που ο καθένας μας σκέπτεται το δικό του πατέρα. Όσοι είναι τυχεροί, θα είναι σε θέση να του αποδώσουν την οφειλόμενη τιμή. Οι υπόλοιποι που ο χρόνος σταμάτησε να υφαίνει το μύθο της ζωής για τον πατέρα τους, υπάρχει πάντα και παντού η σκιά του, μια βαθύτατη εικόνα ανάμνησης, μια ευλαβική αναπόληση, ένα κανδήλι που καίει , ένα κερί , ένα λουλούδι σεβασμού κι ευγνωμοσύνης για τον μεγάλο απόντα.
Κάποιο Φλεβάρη έφυγε ο πατέρας μου
και έκτοτε έμεινα στο μουράγιο
να περιμένω την επιστροφή του.
Πήγα στο πλυντήριο τα ρούχα του
και τα ξανάβαλα στην ντουλάπα του
όταν θά’ρθει να τα βρει καθαρά και σιδερωμένα.
Έμειναν χρόνια στην ντουλάπα του πατρικού μου
μέχρι που ο σκόρος αν και είχα βάλει λεβάντα
έκανε τη δική του συνωμοσία.
Έτσι δεν σώθηκαν παρά ελάχιστα.
Παρηγορήθηκα πως έμειναν ατόφια τα κυριότερα
και ιδίως εκείνο το χαρακτηριστικό του παλτό.
Αν και δεν τον φόβιζε ποτέ το κρύο
είχε αγοράσει εκείνος ένα παλτό
και του είχα δωρίσει και το δικό μου
που δεν φόρεσα ποτέ.
Βρήκα μια φωτογραφία του
και στόλισα την επιφάνεια εργασίας μου
κάθε φορά εμφανίζεται
να ατενίζει το πέλαγος
κι ένα καράβι που έχει ξανοιχτεί
για το δρομολόγιο Χάλκη-Ρόδο.
Φοράει το ψάθινο καπέλο του
για τον ήλιο του Αύγουστου
κι αγναντεύει το βάθος του γαλάζιου
περιμένει να χαθεί στον ορίζοντα
ο γλάρος που έφερε το μήνυμα
απ’ την μάνα μου.
Ήταν κι εκείνη φευγάτη χρόνια πριν
αλλά πότε-πότε γυρνούσε στα πεταχτά.
Είχε την έννοια μας
έριχνε μια ματιά κι έφευγε.
Έτσι έκανε πάντα…
Ο πατέρας μου δεν γιόρτασε ποτέ
ήταν της μοίρας του να μη γιορτάζει
αφού και στο γάμο του δεν τον χάρηκε
έφυγε την επόμενη για το μέτωπο της Αλβανίας.
Κυριακή βράδυ ο γάμος
Δευτέρα πρωί ο πόλεμος.
Το πήρε απόφαση τότε
πως δεν άξιζε να γιορτάζει.
Εμείς πάντα στη γιορτή του
του δίναμε ένα φιλί στο μάγουλο
και το πρώτο τριαντάφυλλο της Άνοιξης
στο χέρι.
Ο πατέρας μου δεν γιόρτασε ποτέ
δεν γνώριζε από γιορτές και σχόλες
ήταν συνεχώς στα ξένα χτήματα
μέχρι που απόχτησε δικά του.
Έκτοτε ήταν διαρκώς στα δικά του κτήματα
για να οικοδομήσουμε εμείς το δικό μας
μέλλον με το δικό του παρελθόν.
Κάθε φορά που ανοίγω τον υπολογιστή μου
νάσου και ο πατέρας μου ,παρών
με το ψάθινο καπέλο του
με τα μανίκια σηκωμένα και το βλέμμα
στον ανοιχτό ορίζοντα μεταξύ ουρανού και θάλασσας.
Ήταν τότε που αποφάσισε να βρεθεί στη Χάλκη
κάτι που δεν αποφάσιζε όσο ζούσε
κι η μάνα μας,
Είχε τότε τα ζωντανά ,όπως έλεγε
που να τα αφήσουν
ποιος να τα φροντίζει;
Όταν πια τα πούλησε κι ελευθερώθηκαν
άρχισαν τα βάσανα της μάνας.
Χρόνια βασανισμένη σωματικά και ψυχικά
δεν άντεξε το βάρος της ξενιτιάς των παιδιών της
τά’ θελε όλα κοντά της , αγνοούσε το πώς
δεν την ενδιέφερε, γιατί άλλωστε;
Και στα ταξίδια της πάντα επέστρεφε
στο πατρικό μας
τότε που είμαστε όλοι μαζεμένοι
στην κοινή στέγη με τα κοινά όνειρα στα πρεβάζια
με βασιλικούς και γεράνια
με τα χρυσάνθεμα και τις μαργαρίτες…
Ο πατέρας μου δεν γιόρτασε ποτέ
κι όταν μετά από χρόνια ανελευθερίας
η ζωή του έδωσε απολυτήριο ελευθερίας
και τότε δεν ήθελε να γιορτάσει με τίποτε.
Μόνο στο πανηγύρι του χωριού
συμμετείχε στην μοναδική ετήσια
καλοκαιρινή έξοδο στην πλατεία.
Με τα όργανα να παίζουν
και τις χορευτικές φιγούρες
του τσάμικου να διαγράφουν κύκλους και ημικύκλια
περίτεχνα άλματα ζωής και ευφορίας…
Ο πατέρας μου δεν γιόρτασε ποτέ.
Άλλωστε δεν γνώριζε πως υπήρχε και για εκείνον γιορτή,
τη γιορτή της Μητέρας γνώριζε από όσα του λέγαμε εμείς
σαν επιστρέφαμε από το σχολείο εκείνη τη μέρα.
Λουλούδια για εκείνη φιλιά κι αγκαλιές
ευχές και κεράσματα με χαλβά του κουταλιού…
Εκείνος αμέριμνος κι αδιάφορος
για τον "παραμερισμό" του .
Σήμερα θα σεβαστώ τη θέλησή του
και δεν θα τον γιορτάσω απόντα
δεν θα παραπονεθεί άλλωστε
αφού κι ο ίδιος δεν γιόρταζε ποτέ…
Θα κάνω μόνο μιαν ευχή
ατενίζοντας τη φωτογραφία του στην οθόνη
του υπολογιστή μου:
Πατέρα σε περιμένουμε
Πατέρα σ’ αγαπάμε
Καλή επιστροφή...καλή αντάμωση!...
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS