Όσοι απορούν με τις δημοσκοπικές επιδόσεις του Αλέξη Τσίπρα, ξεχνούν ότι στη χωρα ενα σκληρο αντιφιλελευθερο κομματι της ειναι «γαλαζιο»

Tου Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Συνήθως έχουν ένα πολύ λυπημένο βλέμμα δείχνουν μεγάλη στενοχώρια και με απελπισία λένε ότι: Ο Κούλης δεν τραβάει. Τα παιδί έχει πρόβλημα. Δεν βλέπει ότι απέναντί του υπάρχει ένας ογκόλιθος της πολιτικής στρατηγικής, ο Αλέξης Τσίπρας, που κάνει ότι θέλει, χωρίς ουσιαστικό αντίλογο, γιατί ο Κούλης έχει λερωμένη τη φωληά του. Σχέσεις με τον Χριστοφοράκο, με τη Ζήμενς και τη Novartis,  δεν είναι ότι πρέπει όταν έχεις αντίπαλο τον Τσίπρα. Αντίθετα με έναν Τζιτζικώστα για παράδειγμα, η Ν.Δ. θα πετούσε…»

Αυτά και άλλα πολλά, κατά κανόνα εκφράζονται από βορειοελλαδίτες ψηφοφόρους της Ν.Δ. υποτίθεται, οι οποίοι δεν βλέπουν και δεν θέλουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να φθάνει στην πηγή και να πίνει… νερό. Αυτός είναι και ο λόγος που κάποιοι απ΄αυτούς, εμμέσως πλην σαφώς, στηρίζουν τόσο τον Τσίπρα, όσο και μια ομάδα δεξιών πολιτευτών εντός και εκτός «Νέας Δημοκρατίας», που θα μπορούσαν να συνεργαστούνμε τον ΣΥΡΙΖΑ, σεπερίπτωση μη αυτοδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στις προσεχείς εθνικές εκλογές.

Και το ερώτημα που ευλόγως προκύπτει είναι αυτό των επιδιώξεων όλων των παραπάνω, που πολύ εύστοχα, ο Μάνος Βουλαρίνος. Στο τελευταίο τεύχος της AthensVoice, αποκαλεί «παράσιτα της δεξιάς».

Κατά πρώτον, αν κρίνουμε από όσα λένε και υποτίθεται πως πιστεύουν τα προαναφερόμενα παράσιτα, ο Τσίπρας αποτελεί γι’ αυτά, εγγύηση απόλυτης ακινησίας της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ο άνθρωπος που θα διατηρεί και θα πληρώνει τη γραφειοκρατία, θα συντηρεί αλώβητο το πελατειακό κράτος, θα κρατά το εκπαιδευτικό σύστημα στα τάρταρα και κυρίως θα καθυστερεί όσο γίνεται το θεσμικό και ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό της χώρας.  

Με πιο απλά λόγια αυτή η πτέρυγα της Ν.Δ. είναι πολύ πιο αντιφιλελεύθερη και αντιευρωπαϊκή από τον ίδιο Τσίπρα και κυρίως κάποιους υπουργούς του. Οι άνθρωποι φοβούνται ότι για παράδειγμα, μια μετεκλογική συνεργασία του Κυριάκου Μητσοτάκη με το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να έχει σημαντικές θεσμικές επιπτώσεις στη χώρα, οι οποίες θα ανέτρεπαν σημερινά φαυλοκρατικές δομές και καταστάσεις.

Από την άλλη πλευρά, για τους πολιτικούς – παράσιτα της δεξιάς υπάρχει σοβαρό θέμα και με την προσωπική τους πολιτική επιβίωση.

«…Με δεδομένο ότι στις επόμενες εκλογές της Ευρωβουλής και της αυτοδιοίκησης η ζυγαριά θα γύρει προς τα κεντροδεξιά και νικήτρια θα είναι η Νέα η Δημοκρατία, οι περισσότεροι παρασιτικοί συνδυασμοί που τώρα εμφανίζονται θέλουν να μαζέψουν ψήφους από εκεί. Όχι για να εκλέξουν δημάρχους ή ευρωβουλευτές είναι πολύ μικρά και ασήμαντα για οτιδήποτε τέτοιο, αλλά για να διαπραγματευτούν με την ισχύ που θα τους δίνει το μικρό ποσοστό τους ή απλώς να λειτουργήσουν ωςη 5ηφάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ και να περιορίσουν όσο γίνεται το εύρος της ήττας του.

Στις δημοτικές εκλογές π.χ. κραυγαλέες περιπτώσεις πολιτικού παρασιτισμού είναι ο νόμιμος και άρα ηθικός Βουλγαράκης στην Αθήνα και ο Ψωμιάδης με τον Ορφανό στη Θεσσαλονίκη. Άνθρωποι που καμία πιθανότητα δημαρχίας δεν έχουν και καμία ουσιαστική πολιτική διαφορά με τους υποψήφιους που στηρίζει η Νέα η Δημοκρατία, κατεβαίνουν με την ελπίδα να εισπράξουν ψήφους των ψηφοφόρων που ενώ ανήκουν στη δεξιά (ή στην περίπτωση Ψωμιάδη στην τσιφτετελοδεξιά) προτιμούν να βρουν μια εναλλακτική στους “επίσημους” υποψήφιους. Οι ψήφοι αυτές προφανώς δεν θα είναι πολλές αλλά μπορεί να είναιαρκετές ώστε να τους επιτρέψουν να ντηλάρουν τη στήριξή τους στο δεύτερο γύρο (και πιθανόν τη στάση που θα τηρήσουν στις βουλευτικές εκλογές αν γίνουν ξεχωριστά) ή να περιορίσουν τη νίκη των υποψηφίων της Νέας της Δημοκρατίας επειδή έχουν έρθει σε κάποιου είδους συμφωνία με τον Αλέκση και την παρέα του (το πόσο έξυπνο είναι να κάνει κανείς συμφωνία με τον Αλέκση και να περιμένεις να την τηρήσει είναι άλλη ιστορία). Και στις δύο περιπτώσεις οι περισσότερες από τις ψήφους που θα πάρουν θα πήγαιναν προς Ν.Δ. μεριά, οπότε καθίσταται φανερό πως η παρασιτική τους ύπαρξη υφίσταται σε βάρος του κόμματος της αξιωματικής της αντιπολίτευσης.…».

Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, ο Μάνος Βουλαρίνος στην AthensVoice και από την σκοπιά του φέρνει στο παρασκήνιο ένα σοβαρότατο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας τα 45 τελευταία χρόνια, που είναι η λυσσώδης αντίσταση της στον φιλελευθερισμό. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ελλάδα, 38 χρόνια μετά την ένταξή της στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ουραγός στην είσοδο της κοινότικής νομοθεσίας στην εσωτερική της έννομη τάξη και άρα δεν εφαρμόζει συμφωνίες που πρό αμνημονεύτων χρόνων έχει υπογράψει.

Για την ιστορία δε, επισημαίνουμε ότι ένας από τους λόγους της πτώσεως της κυβέρνησης Κ.Μητσοτάκη το 1993, ήταν ότι είχε επισπεύσει τις σχετικές διαδικασίες εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου το οποίο σε κάποια σημεία του, την εποχή εκείνη, δεν βόλευε δύο γνωστές μεγάλες επιχειρηματικές οικογένειες της χώρας. Αυτές ακριβώς που σήμερα πρωτοστατούν και στον πόλεμο κατά του υιού. του.

Ας μην απορούμε λοιπόν: όπως στρώνουμε έτσι κοιμώμαστε.

Author: Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Επίσης διαδικτυακά, αρθρογραφεί στο Εuro2day.gr,στο EBR και στο αγγλόφωνο European Business Review. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.