Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Ένα πρωινό ασθμαίνοντας ξεκίνησα τη μέρα μου, κάτι σαν τη Μαίρη Παναγιωταρά που λέει και το άσμα. Γύρω στις 8 πμ βρέθηκα σε γνωστό σούπερ μάρκετ της περιοχής μου. Βλέπω λοιπόν έναν Ελληνάρα, από εκείνους που έχουν μάθει να κρίνουν, να κατακρίνουν και να επικρίνουν τους πάντες πέρα και εκτός του εαυτού τους, να παρκάρει στη θέση των ΑΜΕΑ. Με ευγένεια χωρίς να τον προσβάλω του επισημαίνω πως υπάρχει και αλλού χώρος parking και πως  το συγκεκριμένο σημείο είναι για τα ΑΜΕΑ. Ο εν λόγω «κύριος» με περίσσια αναίδεια αρχίζει να μου φέρνει ένα σωρό δικαιολογίες και στο τέλος μου απαντά «εγώ για δυο λεπτά πάρκαρα εδώ και θα φύγω».

Μπαίνω μέσα να το πω στον υπεύθυνο ασφαλείας του super market να τον απομακρύνει, ώσπου να δοθούν οι απαιτούμενες εξηγήσεις ο εν λόγω Ελληναράς είχε φύγει. Την ώρα που τον προλαβαίναμε είπε «και τι θα μου κάνετε; κάντε ότι θέλετε, εγώ τη δουλειά μου την έκανα». Έτσι όπως σκέπτονται όλοι αυτοί οι «κύριοι» που ποσώς τους νοιάζει τι συμβαίνει γύρω τους φτάνει ο εαυτούλη τους να βολεύεται. 

Επειδή όμως το καλό το παλικάρι ξέρει και άλλο μονοπάτι μια εικόνα ίσον με χίλιες λέξεις τράβηξα τη φωτογραφία  αδιάψευστο μάρτυρα του γεγονότος που μόλις περιέγραψα.  

Πριν λίγες μέρες σκεπτόμενη κάποιες πόλεις της χώρας μας  μικρές και μεγάλες, (για καλή μου τύχη νιώθω χορτασμένη μιας και αξιώθηκα να ταξιδέψω σε πολλές περιοχές του ελλαδικού χώρου), παρατήρησα πως ένα πράγμα είχαν κοινό όλες οι πόλεις μεταξύ τους  εκτός από τα σκουπίδια, τα απροσπέλαστα  πεζοδρόμια.

Αυτό γιατί δεν βλέπουμε γύρω μας την ανάγκη ενός ανθρώπου με αναπηρία να μπορέσει να έχει πρόσβαση στην πόλη όπως όλοι εμείς που από σύμπτωση, ναι – ναι από σύμπτωση δεν είμαστε στη δική του θέση. Αντί λοιπόν να είμαστε ευγνώμονες στη ζωή για τα πολύτιμα δώρα που μας έδωσε τα θεωρούμε αυτονόητα και κάνουμε τη ζωή των συνανθρώπων μας δύσκολη.  Λειτουργούμε και δρούμε λες και είναι αόρατα τα άτομα με ειδικές ικανότητες για μένα , με ειδικές ανάγκες για άλλους σε αυτή τη χώρα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη να πάνε μια βόλτα; Δεν έχουν ανάγκη να πάνε για έναν καφέ; Δεν έχουν ανάγκη να πάνε μέχρι το σούπερ μάρκετ; Όλοι εμείς αντί να τους ανοίγουμε τους δρόμους τους φράζουμε , αντί να τους δίνουμε φως τους δίνουμε σκοτάδι, αντί να τους κρατήσουμε το χέρι τους το δαγκώνουμε.

Άραγε, έχουμε αναλογιστεί τι σημαίνει πολιτισμός;  Πολιτισμός δεν είναι μόνο το αγάλματα, οι αρχαιοελληνικοί θησαυροί και ότι άλλο μας άφησαν ως δάφνες οι  πρόγονοί  μας,  που εμείς κοιμόμαστε πάνω σε αυτές. Πολιτισμός είναι να μάθεις να σέβεσαι τη διαφορετικότητα του άλλου, πολιτισμός είναι η έκφραση, η στάση ζωής, το να βάζεις  τον εαυτό σου στη θέση του άλλου και να μην λειτουργείς και να δρας σα να είσαι το κέντρο του κόσμου πάνω στη γη. Απλά πράγματα καθημερινής συμπεριφοράς αλλά μεγάλης αξίας.

Αλήθεια εκείνο το χαμόγελο του Έλληνα και της Ελληνίδας μιας άλλης εποχής και η ευγένεια, ο τρόπος που μιλούσε και κοιτούσε τον απέναντι του που  πήγε; Που χάθηκε;

Είναι στιγμές που έρχονται στο νου μου οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη «αν θες να λέγεσαι άνθρωπος!». Αλήθεια πόσοι από εμάς διεκδικούμε τον τίτλο του ΑΝΘΡΩΠΟΥ σήμερα;

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.