Γράφει ο Παντελής Καψής


Το 1965 ο υπουργός εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε μια φαεινή ιδέα. Να αντικαταστήσει τους χιλιάδες Μεξικάνους εργάτες γης που εργάζονταν το καλοκαίρι στη συγκομιδή των φρούτων, με φοιτητές Κολλεγίων. Στόχος ήταν να δουλέψουν εθελοντικά 20.000 φοιτητές.

Όχι όμως όποιοι κι όποιοι αλλά οι πιο δημοφιλείς, οι αθλητές, που θα αντιμετώπιζαν την εργασία σαν πρόκληση, μια τελετουργία ενηλικίωσης.

«Η αγροτική εργασία κάνει τους άντρες» ήταν το σύνθημα και το πρόγραμμα ονομάστηκε «A Team», ομάδα άλφα, όπως ακριβώς δηλαδή ονομάζονται και αθλητικοί όμιλοι στα Κολλέγια.

Όταν ο υπουργός παρουσίασε το πρόγραμμα στα μέσα ενημέρωσης είχε δίπλα του μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Αμερικανικού ποδοσφαίρου.

Στην αρχή φάνηκε ότι το πρόγραμμα θα είχε επιτυχία. Δήλωσαν συμμετοχή πάνω από 18.000 μαθητές αν και τελικά μόνο 3.300 εμφανίστηκαν στις φάρμες. Οι αθλητές βέβαια απείχαν καθώς οι προπονητές τους είπαν ότι δεν θα σταματήσουν να γυμνάζονται για να μαζέψουν φρούτα.

Το τελικό χτύπημα ωστόσο δόθηκε από τις συνθήκες που αντιμετώπισαν όσοι πήραν μέρος. Κατ αρχήν την διαμονή σε άθλιες καλύβες που στήνονταν εκ των ενόντων ή σε εγκαταλελειμμένους στρατώνες.

Πολύ χειρότερη ωστόσο ήταν η ίδια η δουλειά. Ξεκινούσε το πρωί πριν βγει ο ήλιος.

Την πρώτη ημέρα είχε ακόμα δροσιά, δεν ήταν άσχημα. Μόλις βγήκε ο ήλιος ωστόσο το θερμόμετρο πετάχτηκε στους 43 βαθμούς τόσο απότομα που μας θύμισε καρτούν του «Μπαγκς Μπάνι» λέει σήμερα ένας από τους τότε εθελοντές. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα γάντια που τους είχαν δώσει, μέσα στις πρώτες 4 ώρες διαλύθηκαν.

Η φλούδα των φρούτων ήταν σαν γυαλόχαρτο.

Όσο για την αμοιβή, το κατώτατο ημερομίσθιο συν 5 σεντς για κάθε κασόνι με φρούτα. Δούλευαν 6 ημέρες την εβδομάδα. Την δεύτερη ημέρα 200 φοιτητές εγκατέλειψαν το πρόγραμμα ενώ σε άλλες περιοχές έκαναν απεργία. Μετά τις τρεις πρώτες μέρες ήμασταν διαλυμένοι δήλωσε ένας από αυτούς στο Associated Press. Περιττό να πούμε ότι το πρόγραμμα θεωρήθηκε μια τεράστια αποτυχία. Από την επόμενη χρονιά την δουλειά συνέχισαν να την κάνουν Μεξικανοί.

Ο Randi Carter, σκηνοθέτης σήμερα, είχε πάρει μέρος στο πρόγραμμα. Θέλει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ γι αυτή του την εμπειρία. Μια εμπειρία, που όπως λέει, δεν μπορείς να την εξηγήσεις μόνο να την ζήσεις. Μας έκανε όμως να καταλάβουμε και να συναισθανθούμε πώς είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων. Κάτι που θα ήταν χρήσιμο για όλους αυτή την εποχή, συμπληρώνει.

Κι όταν ακούει ότι οι μετανάστες είναι βιαστές και εγκληματίες αντιδρά λέγοντας «Ξέρουμε τι δουλειά κάνουν και την κάνουν για όλη τους τη ζωή όχι για ένα καλοκαίρι. Και ζουν τις οικογένειές τους από αυτήν. Συνεχίστε να λέτε ότι θέλετε, εμείς ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει».

Εντάξει εμείς στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ ανάλογα προγράμματα. Μια φορά μόνο στις αρχές της κρίσης, ένας συνεταιρισμός είχε προσφέρει εργασία σε άνεργους, με ασφάλιση και ικανοποιητική αμοιβή, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

Έτσι οι περισσότεροι εξ ημών δεν έχουμε ανάλογη εμπειρία. Θα ήταν ωστόσο εξαιρετικά χρήσιμο αν, για παράδειγμα, ο κ. Βίτσας πήγαινε να ζήσει μια εβδομάδα στη Μόρια πριν υπογράψει την επόμενη υπουργική απόφαση.

Ή πάλι αν όλοι μας, ιδίως όσοι έχουμε το προνόμιο να εκφράζουμε τις απόψεις μας δημόσια, δουλεύαμε για μια εβδομάδα στη Μανωλάδα. Ίσως να κάναμε τότε μια πιο προσγειωμένη συζήτηση όχι μόνο για την μετανάστευση αλλά και για το μέλλον της πατρίδας μας.

Πηγή: http://www.skai.gr/news/opinions/article

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.