Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου
Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών λογίζεται η 25η Νοεμβρίου, ίσως περάσει σαν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, έλα όμως που αυτή η μέρα έχει ιδιαίτερη αξία και σημασία για όλες τις γυναίκες... Αυτή την ημέρα θα ήθελα να την αφιερώσω στις γυναίκες εκείνες που... Περπατούν στο δρόμο, χαμογελούν, πάνε το παιδί τους στο σχολείο, κρύβουν τη θλίψη τους για τα καλά κάτω από το μανδύα του χαμόγελου… ανάμεσα μας βρίσκεται εκείνη που πριν λίγο δέχτηκε μια μορφή κακοποίησης από τον σύντροφό της , τον άνθρωπό της , τον άντρα της κτλ. Σκύβει το κεφάλι αμίλητη περπατά , τάχα χαμογελά με τη σκοτεινιά να τη σκεπάζει βαδίζει…
Η βία έχει πολλές μορφές , πολλά πρόσωπα και προσωπεία, δεν είναι μόνο η σωματική, είναι η ψυχολογική, η λεκτική, η οικονομική, ακόμα και η κοινωνική. Δεν χρειάζεται να σε χτυπήσει κάποιος ακόμα και τα λόγια που θα σου πει ή ο τρόπος που θα σου τα πει συνιστούν μορφή βίας. Ορισμένοι θα πουν οι εποχές άλλαξαν η γυναίκα ισχυροποίησε τη θέση της στην κοινωνία και τέτοια φαινόμενα πια δεν υπάρχουν. Η απάντηση είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ … Δυστυχώς υπάρχουν τέτοια φαινόμενα και γίνονται ορατά όλο και πιο πολύ. Άλλωστε οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους σύμφωνα με έρευνες 1 στις 3 γυναίκες θα αντιμετωπίσει κάποια στιγμή στη ζωή της βία από τον σύντροφό της, 1 στις 5 γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού, το 50% των γυναικών της ΕΕ αναφέρουν πως έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο της εργασίας τους, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο κοντά στα 2.000.000 εκατομμύρια γυναικόπαιδα πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και παράνομης εργασίας.
Σημασία δεν έχει ούτε το μορφωτικό επίπεδο, ούτε το κοινωνικό status, η βία δεν κάνει διακρίσεις χτυπάει παντού, έρχεται σου μαυρίζει τη ψυχή, αφήνει ανεξίτηλο το αποτύπωμα της. Οι γυναίκες που υπόκεινται σε τέτοιους είδους δοκιμασία έχουν πάψει να πιστεύουν στις δυνάμεις τους, έχουν αφήσει το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια κάποιου άλλου, η βία έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς τους και αυτές έχουν υποταχθεί με στωικότητα στη λεγόμενη μοίρα ή τύχη τους. Έπειτα τους φταίει ο εαυτό τους, αντί να τα βάλουν με το θύτη που τις καταρράκωσε στρέφονται εναντίον του εαυτού τους, ότι και καλά εκείνες φταίνε για όλα αυτά που ζουν, ο χρόνος κυλάει, η ζωή περνάει και εκείνες συνθλίβονται μέσα στο μαύρο και στο γκρίζο. Η κατάθλιψη γίνεται κολλητή τους φίλη και τα ψυχοσωματικά προβλήματα συνοδοιπόροι σε μια ανούσια ζωή… και όλα αυτά γιατί;
Γιατί υπάρχουν ορισμένοι άνδρες οι οποίοι είναι συναισθηματικά ανώριμοι και δεν μπορούν να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους, με το παραμικρό χάνουν τον έλεγχο, βλέπουν τη ζωή σαν πλάκα-παιχνίδι χωρίς να έχουν επίγνωση των λόγων τους ή των πράξεων τους. Πάντα θυμάμαι τα λόγια της καθηγήτριας μου κ. Λίτσας Γιαννοπούλου η οποία έλεγε «Εμείς οι γονείς φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη συμπεριφορά που θα έχει, το αγόρι που μεγαλώνουμε, όταν γίνει άντρας», πόσο δίκιο είχε!!! Ο σεβασμός που παίρνει ένα αγόρι μέσα από την οικογένειά του και οι αντιδράσεις είναι το διαβατήριο για την υπόλοιπη ζωή του, αν έχει υποστεί βία το ίδιο το παιδί ή έχει γίνει μάρτυρας βίαιων καταστάσεων είναι σχεδόν βέβαιο πως αυτή η συμπεριφορά θα μεταφερθεί και στην ενήλικη ζωή του.
Τα τελευταία χρόνια η ζωή μας μοιάζει με τρενάκι τρόμου και ποτέ κανείς μας δεν ξέρει τι θα συναντήσει όταν μπει σε αυτό… Πάντα έρχονται στο νου μου οι στίχοι του Γ. Ρίτσου «μην τους φοβάσαι στον φόβο σου ποντάρουν»…
Κατά καιρούς διαδραματίζονται γεγονότα με τέτοιο τρόπο, που μειώνουν , ευτελίζουν και υποτιμούν το γυναικείο φύλο. Κι όμως, η γυναίκα δεν είναι (res) πράγμα όπως θα βόλευε ορισμένους, αλλά αντιθέτως αναπτύσσει πρωτοβουλίες και δραστηριότητες σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής, με ευθύνη, ωριμότητα, σοβαρότητα, θάρρος, θέληση και αποφασιστικότητα.
Η γυναίκα κατάφερε να εκπορθήσει όλα τα κάστρα των παραδοσιακών ανδρικών επαγγελμάτων , να αποδείξει τις ικανότητές της και να βρεθεί στην κορυφή , έχοντας ελεύθερη προσωπικότητα , ιδιαίτερες αρετές και αυτοπεποίθηση. Αξιοποιώντας τις πνευματικές της δυνάμεις, γίνεται ρυθμιστής της κοινωνικής, πνευματικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής του τόπου. Μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον καθίσταται, σωστή σύντροφος και ικανή να διαπαιδαγωγήσει με γνώση και αγάπη τα παιδιά της.
Αυτή είναι η γυναίκα σήμερα και της αξίζει ο απόλυτος σεβασμός… ενώ η ίδια οφείλει να διεκδικεί και να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της κάθε στιγμή κάθε λεπτό. Ο μόνος τρόπος να διώξει κάθε γυναίκα τον φόβο είναι η σωστή ενημέρωση…
Ας φωνάξουμε όλοι μαζί δεν είσαι η ΜΟΝΗ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ … Μιας και ο ουσιαστικός Δήμιος μιας γυναίκας που τη βυθίζει στο τέλμα, δεν είναι ο σύντροφος της, ούτε οι πράξεις του , ούτε καν τα αντικείμενα που χρησιμοποιεί για να την συνθλίψει αλλά εκείνο το κακόηχο που αντηχεί στη σκέψη της «Τι θα πει ο κόσμος;». Η ντροπή και ο φόβος του κοινωνικού περίγυρου αυτοί είναι οι πραγματικοί της εχθροί.
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS