Του Γιάννη Θ.Θεοφανόπουλου
Σύμφωνα με τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας, αρχές κάθε Οκτώβρη καθώς μαθαίνω, συνέρχεται η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να προβεί και σε εκλογές Μητροπολιτών για την πλήρωσιν κενών θέσεων Μητροπόλεων.
Έτσι έγινε και με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη, πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο το 1978, εις διαδοχή του μακαριστού Μητροπολίτου Γεωργίου.
Συνηθίζεται κάθε αρχή Οκτώβρη να συνέρχεται το συμβούλιο των Επισκόπων μετά του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος σε μία εκδήλωση αναπλήρωσης των κενών θέσεων Επισκόπων για όσους έχουν δηλώσει ότι πλέον παραιτούνται, προκειμένου να αναπληρωθούν τα κενά.
Σχετικά νέος στην ηλικία 40 περίπου ετών με όρεξη, μεράκι και τόλμη, όπως στη συνέχεια διαπιστώθηκε. Αφού περιήλθε και επισκέφθηκε όλη τη διοικητική περιφέρεια της Μητρόπολης, πόλεις και χωριά, ιερές μονές, ναούς, ιδρύματα και διαπίστωσε τις ανάγκες πραγματικά «ανασκουμπώθηκε» και ξεκίνησε έναν τεράστιο αγώνα, ασυνήθιστο για τα εκκλησιαστικά δεδομένα της εποχής εκείνης, εξ όσων γνωρίζω και γνωρίζαμε.
Συνήθως, ξέραμε τους Μητροπολίτες να περιορίζονταν στα καθαρώς λειτουργικά τους καθήκοντα.
Στην περίπτωση του Σεβασμιωτάτου Αμβροσίου ζήσαμε πρωτόγνωρα πράγματα «ετέρα δημιουργία» κατά την εκκλησιαστική γλώσσα.
Έτσι έγινε και με τον καθ’ ημάς Δεσπότη της Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο.
Αφού περιηγήθηκε τους εκκλησιαστικούς χώρους της περιφέρειάς του, Μονές, Ιδρύματα, εκκλησίες, «ανασκουμπώθηκε» και ξεκίνησε έναν τεράστιο αγώνα, ασυνήθιστο για τα Μητροπολιτικά δεδομένα της εποχής, εξ όσων γνωρίζω και γνωρίζαμε. Συνήθως οι μητροπολίτες ήσαν αφοσιωμένοι στα καθαρώς θρησκευτικά τους καθήκοντα.
Πρώτα- πρώτα ξεκίνησε, όχι απλά, ανακαινίζοντας το Άσυλο (τι άσχημη λέξη) Ανιάτων, που είναι μέσα στην πόλη του Αιγίου, δωρεά του αειμνήστου Γιατρού Κλεομένη Οικονόμου (αιωνία του η μνήμη) σημείο ντροπής για όλους εμάς, τους καθώς πρέπει κυρίους, όπου οι τρόφιμοι ρακένδυτοι έβγαιναν σε άσχημη κατάσταση πίσω από τα κάγκελα του Ιδρύματος επί της Νικ. Πλαστήρα, παρακαλώντας τους πολίτες για ένα τσιγάρο και μία δραχμή, ιδίως τα Σάββατα με την ανάπτυξη των εμπόρων στην λαϊκή αγορά.
Δεν έτυχε, συνειδητά πήγα με τον τότε Δήμαρχο Αλ. Μέγαρη την πρωτοχρονιά για ευχές, όπως συνηθίζεται και φύγαμε ΑΡΡΩΣΤΟΙ….
Άρχισε λοιπόν να τρέχει στα Υπ. Εσωτερικών και Κοινωνικών Υπηρεσιών, προκειμένου να εξασφαλίσει την συμμετοχή του Ιδρύματος σε προγράμματα που είχαν αρχίσει να «βγαίνουν» ανά την Ελλάδα.
(Ήταν μία περίοδος ακράτου - κακώς νοούμενου –κομματισμού, γι΄αυτό βάζω και την παρένθεση, όπου για να συμφωνήσουν οι υπουργοί να εντάξουν κάποιον Οργανισμό ή άλλο Σύλλογο στα Ευρωπαϊκά προγράμματα, δηλαδή χρηματοδότηση- δανεικών και αγύριστων- έπρεπε να έχουν και την κομματική πιστοποίηση.
Το, κατά την γνώμη μου άθλιο αυτό σύστημα, συνεχίστηκε για πολλά ακόμα χρόνια, συνεχίζεται να υπάρχει εξ όσων ξέρω, ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΞΕΡΩ, ακόμη και σήμερα).
Έκανα την παραπάνω αναφορά, για να καταδείξω σε όσους δεν ξέρουν από αυτά, τα προβλήματα που είχε να ξεπεράσει ο επίσκοπος Αμβρόσιος, προκειμένου, να παράξει έργο για την κοινωνία των πολιτών.
Χαρακτηριστικά να θυμηθώ τα λόγια του αείμνηστου Μένιου Κουτσόγιωργα (Υπ. Εσωτ) «Μου λένε μην πλησιάζεις τον Αμβρόσιο, μακριά απ΄αυτόν, λες και είναι μπαμπούλας. Όμως, όσες φορές έχει ζητήσει να με δει, τον έχω δει, και μόνο καλά λόγια έχω να πω γι΄αυτόν και για το έργο που σχεδιάζει να κάνει. Μπορώ δε να πω, ότι, σε πράγματα που η πολιτεία θα έπρεπε να έχει παρέμβει, τα έργα που σχεδιάζει να κάνει ο Αμβρόσιος αντικαθιστά, εν πολλοίς την ολιγωρία της πολιτείας».
Τα γράφω αυτά, γιατί ελαχιστότατοι όχι πάνω από καμιά 10ριά άτομα στην περιοχή τα γνωρίζουν αυτά, από πρώτο χέρι. Στην περίπτωσή μου επειδή μετείχα στα κοινά….
Το συγκεκριμένο λοιπόν Ίδρυμα έγινε χώρος αξιοπρεπεστάτης lux διαβίωσης των ανθρώπων εκείνων που ζουν σε αυτό!
Έπειτα έβαλε μπρος, ένα άλλο μεγάλο έργο. Την ανέγερση του γηροκομείου που ονομάστηκε «Άγιος Χαράλαμπος» Ξενοδοχείο με απαράμιλλη φροντίδα για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, ιατρικής, νοσηλευτικής, ανθρωπιστικής με κοινωνική λειτουργό, εστιατορίου για τη σίτιση σύμφωνα με τις υποδείξεις ων ιατρών για καθέναν χωριστά, ένδυσης για τους μη έχοντας, με εσωτερικό Ιερό Ναό για εκκλησιασμό, με χαλαρή μουσική, μελωδίες κ.α.
Δεν είναι υπερβολή να γράψω ότι, στο μέρος αυτό, έχουν ζήσει στο δείλι της ζωής τους, επώνυμοι - επωνυμότατοι συμπολίτες, έχουν περάσει πάρα πολύ καλά, σύμφωνα με τις δικές τους ομολογίες σε μένα, αλλά και σ΄ άλλους, που μαζί τους έχω συζητήσει.
Παράλληλος αγώνας για τις Μονές- Μέγα Σπήλαιο- ριζική αναμόρφωση, Αγία Λαύρα, Μονή Ταξιαρχών, ίσως και αλλού που δεν γνωρίζω. Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Βερίνο. Ακόμα, ένα άλλο ασύλληπτο έργο στην περιοχή των Καλαβρύτων το ΚΑΛΛΙΜΑΝΟ-ΠΟΥΛΕΙΟ. Τι να πρωτογράψει κανείς για το έργο αυτό.
Γηροκομείο, με ανέσεις ξενοδοχείου Α΄ κατηγορίας, μέσα στην απόλυτη καθαριότητα, Συνεδριακό Κέντρο, όπου γίνονται συνέδρια διαφόρων θεμάτων ανά την Ελλάδα, δίνοντας παραπέρα ζωή στην Επαρχία Καλαβρύτων και ιδιαίτερα στα Καλάβρυτα.
Αγώνας γίνεται από ανθρώπους τρίτης ηλικίας, να εξασφαλίσουν εκεί μία κλίνη με την απορρέουσα φροντίδα που εκεί παρέχεται…
Βλέπει δηλαδή, ο καθένας μας τον δρόμο που διήνυσε ο, κατ εμέ σεβαστός, πρώην ποιμενάρχης κ.κ. Αμβρόσιος.
Ως ιεροκήρυκα νομίζω ότι είχαν όλοι την ευκαιρία και να τον ακούσουν, ερμηνεύοντας σε κάθε λειτουργική ευκαιρία τον Θείο λόγον.
Πολλοί έχουμε ακούσει πολλούς ιεροκήρυκες ομιλούντας από το ιερό βήμα, άλλοι με περισσότερη, άλλοι με λιγότερη επιτυχία.
Προσωπικά μου έκανε και έκανε σε όλους τους εκκλησιαζόμενους μεγάλη αίσθηση ο λόγος του συγκεκριμένου Ιεράρχη όταν, προσκεκλημένος κάποια Μεγάλη Τρίτη, σ΄ ένα μακρινό ξωκλήσι, καθισμένος σ΄ένα παμπάλαιο ταπεινό Δεσποτικό με την ήρεμη και γαλήνια μορφή του, χωρίς «πέπλα» «κούδες» «παρανυμφάκια» και φανφάρες, ήλθε και μίλησε για τον άνισο αγώνα, τον καθημερινό του ανθρώπου κόντρα στον διάβολο, που κάθε ώρα καραδοκεί και κάθε στιγμή διαβάλλει τον άνθρωπο. Γι΄αυτό καθένας μας είπε, θα πρέπει από το ΘΕΟ να ζητά συγχώρεση και δύναμη να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της άλλης ημέρας.
Ούτε θα πάρει ο ΘΕΟΣ τη ρομφαία και θα σας κατακαύσει, θα πάρει το βούρδουλα να σας τιμωρήσει, που άλλοι πνευματικά αμόρφωτοι, λένε στους λόγους τους.
Άφησα για το τέλος το μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, θεάρεστο έργο της καθημερινής προσφοράς, μέσα από το «Στέκι της Αγάπης» (τι ωραίος τίτλος του εστιατορίου) για κάθε συνάνθρωπο που έχει την ανάγκη αυτή.
Με περισσή αγάπη και κατανόηση και εθελοντική προσφορά, γυναίκες επιμελούνται των γευμάτων που εκεί προσφέρονται (που ο Δήμος, που η ανθρωπιά –ευαισθησία των εχόντων;)
Το νόημα της Χριστιανοσύνης είναι η ΑΓΑΠΗ του πλησίον ως εαυτόν.
Βεβαίως θεωρώ δεδομένο, εκ πείρας, ότι όσο πιο πολύ κάποιος είναι στη δημοσιότητα, στην επικαιρότητα, τόσο θα υπόκειται σε σχόλια θετικά αλλά και αρνητικά. Ανθρώπινον ΓΑΡ.
Δεν έμαθα να «φυτρώνω» εκεί που δεν με «σπέρνουν», έτσι δεν ασχολούμαι με θέματα που άπτονται των διοικητικών πραγμάτων της εκκλησίας. Όλα όσα έγραψα μέχρις εδώ, είναι δείγμα της παρουσίας του επισκόπου Αμβροσίου στην περίοδο της διακονίας του εις την καθ΄ημάς Μητρόπολη.
Έχοντας αυτά ως δεδομένα, θεωρώ ότι έχω υποχρέωση να τα κάνω γνωστά στο ευρύτερο κοινό για να ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ και να ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΟΙ, όχι μόνο των εκκλησιαζομένων ή θρησκευομένων, αποτυπώνοντας έναν ελάχιστο καλό λόγο για έναν άνθρωπο που προσπάθησε και πέτυχε τα όσα επέτυχε προς χάριν των κοινωνιών, ισχνών και δυνατών, μη εχόντων, που εκλήθει να ιερουργεί και να επισκοπεύει.
Ως απλός πολίτης της τοπικής κοινωνίας, θέλω να σας ευχαριστήσω για τον αγώνα που κάνατε προς όφελος των κοινωνιών μας.
Εύχομαι παραπέρα μακροημέρευση με υγεία…
Με αισθήματα ΑΓΑΠΗΣ
Γιάννης Θ.Θεοφανόπουλος
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS