Πέντε Αυγούστου δώδεκα και πέντε, στο λεωφορείο με προορισμό για τη δουλειά, ενώ χάζευα από το παράθυρο τις βιτρίνες, την άδεια πόλη, ακούω από το ραδιόφωνο τους στίχους ενός ποπ τραγουδιού «θέλω επειγόντως διακοπές» σκέφτηκα για λίγο… πως οι διακοπές λειτουργούν και δρουν λυτρωτικά ... ή μήπως όχι;
Τα τελευταία χρόνια, συζητώντας με φίλους νοιώθω όλο και περισσότερο να μας κυριεύει μια ανεξήγητη κούραση, η οποία δεν πηγάζει από το φόρτο εργασίας αλλά έχει να κάνει με τη εσωτερική μας διάθεση. Από το διαδίκτυο ως και το ραδιόφωνο συνεχώς βομβαρδιζόμαστε από μαύρες ειδήσεις, χαράτσια, ΕΝΦΙΑ, περικοπές , επιπλέον φόρους, ανεργία, αυτοκτονίες και τροχαία…Μέσα σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η φονική πυρκαγιά στο Μάτι με 88 και πάνω νεκρούς και ανυπολόγιστες καταστροφές, άντε μετά εσύ να χαρείς διακοπές αν έχεις μια σταλιά ευαισθησία.
Διακοπές σημαίνει, κόβω τις καθημερινές μου συνήθεις και ξεκουράζομαι τόσο απλά...έλα όμως που η απλότητα κρύβει μέσα της κάτι το πολύπλοκο. Πριν μερικά χρόνια όταν πήγαινα στην παραλία πάντα έπαιρνα μαζί μου ένα καλό βιβλίο για συντροφιά και κάποιες φορές το κινητό μου. Τώρα πια δεν με ακολουθεί τίποτα άλλο παρά μόνο ο εαυτός μου, το αντηλιακό μου και μια ξαπλώστρα. Εκεί λοιπόν σκέπτομαι, ότι το μόνο που θα ήθελα είναι να κοιμάμαι και όταν ξυπνήσω να έχουν λυθεί όλα τα προβλήματα συλλογικά και ατομικά. Κάτι το οποίο από μόνο του είναι ανέφικτο, αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στις όποιες καταστάσεις.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη από ομορφιά, όμως εμείς την αγνοήσαμε επιδεικτικά. Θέλαμε να πιστεύουμε λόγια ψεύτικα και μεγάλα μόνο και μόνο γιατί οι αλήθειες μας πονούσαν. Παίρνει η νεολαία ασπιρίνες υποαπασχόλησης προκειμένου να αντιμετωπίσει τον καρκίνο της ανεργίας. Κάποτε γινόταν λόγος για την γενιά των επτακοσίων ευρώ σήμερα όλοι μιλούν για την υποαπασχόληση των τριακοσίων, όπου η «υποαπασχόληση» είναι οκτάωρη και πολλές φορές δωδεκάωρη.
Κάπου εδώ θυμάμαι τους στίχους του Άλκη Αλκαίου που ερμήνευσε ο Δημήτρης Μητροπάνος «Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί»… πράγματι ο πρωθυπουργός πρόσφατα με τα στατικά στοιχεία στο χέρι θριαμβολογούσε για τη πτώση της ανεργίας… Έλα όμως που η στατιστική είναι μία μεθοδική μαθηματική τεχνική που επιχειρεί να εξαγάγει έγκυρη γνώση χρησιμοποιώντας εμπειρικά δεδομένα παρατήρησης. Άρα λέει την αλήθεια της στιγμής. Την αλήθεια της υπόλοιπη ζωής μας ποιος θα μας την πει;
Καλοκαίρι και παντού συναντάς πρόσωπα σκυθρωπά. Οι νέοι άνθρωποι κοιτούν τη ζωή με προβληματισμό και απογοήτευση, άλλοι ετοιμάζουν βαλίτσες για το εξωτερικό και κάποιοι άλλοι προσπαθούν να βρουν καμιά δουλειά εντός της χώρας, με μισθό ελάχιστο μοιράζοντας παντού βιογραφικά…
Μέσα σε όλα αυτά, πολιτική αντιπαράθεση ουσίας πουθενά, η αντιπολίτευση ζει στο ροζ συννεφάκι της προκειμένου να της σκάσει η εξουσία στα χέρια σαν ώριμο αυγουστιάτικο σύκο. Ενώ η κυβέρνηση βερμπαλίζει ασυστόλως. Αναλαμβάνει πολιτική ευθύνη χωρίς παραιτήσεις, ο Τόσκας το έσκασε και ο Κουφοντίνας πήγε για καφέ στις φυλακές του Βόλου... Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιδίδονται στην εξερεύνηση σκανδάλων και τη σύσταση εξεταστικών, σε δουλειά να βρισκόμαστε… ενώ η αντιπολίτευση ασχολείται με την Πολατολογία λες και άλλη έγνοια δεν είχαμε παρά να ακούμε τις Baroufes του Πολάκη και να τις σχολιάζουμε . Κατά τ’ άλλα η χώρα αργά και σταθερά βουλιάζει, συρρικνώνεται και γερνάει.
Αν ρωτήσεις νέους ανθρώπους από 25 έως και 45 πως βλέπουν τη ζωή στη χώρα; Λαμβάνεις τη παρακάτω απάντηση, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ… Οι πολιτικοί ζουν στον κόσμο το δικό τους, λένε αυτά που θέλουν να πουν και δεν αλλάζουν την ροή της ιστορίας προς το καλύτερο. Η ζωή μας από μαύρη έως γκρίζα. Η δημιουργία οικογένειας άπιαστο όνειρο για πολλά νέα παιδιά και η εργασία ακόμα πιο άπιαστο.
Όσο για τους καλοκαιρινούς έρωτες, ανύπαρκτοι και αυτοί, λένε οι ειδικοί ότι ο έρωτας φτιάχνει τη διάθεση… καλά στις μέρες μας, πιο εύκολα πιάνεις το τζόκερ παρά ερωτεύεσαι, σχέσεις εξάρτησης, ανούσιες συναναστροφές, αγάπες της πλάκας και του χαβαλέ…
Τελικά, εκείνο το τραγούδι της Μαρινέλλας με το οποίο είχε λάβει μέρος στη Eurovision το 1974 «Πόρτα έχω στο φως κι ο καημός αδερφός και μου δίνει ο Θεός Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» περιγράφοντας την Ελλάδα του χθες, σε αντιδιαστολή με το σήμερα μοιάζει σαν όνειρο, αφού όπου και αν στρίψεις το βλέμμα σου συναντάς, θλίψη, μιζέρια, εξαθλίωση και απογοήτευση.
BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS