Του Τάκη Σουβαλιώτη  

Αυτές τις τελευταίες δεκαετίες, τις μεταπολιτευτικές δεκαετίες από τη μια μεριά λέμε πως έχουμε έναν ανώτερο, έναν αναβαθμισμένο πολιτικό και νομικό πολιτισμό αλλά από την άλλη ζούμε  κάτω από ένα κλίμα βίας και τρομοκρατίας. Διάφοροι νέοι που ισχυρίζονται πως είναι φίλαθλοι, με μαχαίρια, σιδερογροθιές και διάφορα άλλα σιδερικά κυκλοφορούν. Και όταν βρίσκονται μπροστά σε οπαδούς αντίπαλων ποδοσφαιρικών ομάδων, πολύ εύκολα γίνονται και φονιάδες.

Την ίδια εικόνα έχουμε και από τον χώρο της παιδείας. Μαθητές που καταλαμβάνουν ακόμη και με αστείες δικαιολογίες τα σχολεία τους τα κάνουν αγνώριστα. Με τις καταστροφές, με τους βανδαλισμούς που προκαλούν σε αυτά. Οι αντιεξουσιαστές έχουν πάθει υπερκόπωση από τα σπασίματα που κάνουν με τις βαριοπούλες και τους λοστούς στου καθενός μας τη περιουσία. Σε πραγματικό πόλεμο με την αστυνομία καταλήγουν και οι διάφορες διαδηλώσεις που γίνονται. Και όλες αυτές οι ακρότητες, γίνονται σε μια χώρα που τη θεωρούμε πολιτισμένη, ήσυχη και δημοκρατική. Αλλά ας μπω τώρα και στο ψητό. Από ποιους έχει περάσει στη κοινωνία μας αυτή η πρωτόγνωρη βία; Από τους ακροαριστερούς, από τους φονταμενταλιστές της αριστεράς έχει περάσει. Οι οποίοι ποτέ δεν έπαψαν να εμπνέονται από τους Ιακωβίνους της Γαλλικής Επανάστασης (1789-1799) και τους Κομμουνάρους. Τους οπαδούς της Παρισινής Κομμούνας.

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.