Εκτύπωση
Άρθρα - Απόψεις
Εμφανίσεις: 1021

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου
 Όσο περνάει ο καιρός τόσο το γέλιο παγώνει στα χείλη και η καρδιά μας χτυπά σαν ξεκούρδιστη μπάντα που λέει και το άσμα. Ξημέρωσε 20/2/2017, όλα μοιάζουν σα να μην πέρασε  μια μέρα από το καλοκαίρι του 2015. Στην ίδια δραματική  ταινία θεατές και πρωταγωνιστές μαζί, περιμένουμε… τι άλλο θα μας συμβεί;

Για κάποιους αισιόδοξους, η μέρα αυτή θα δώσει φως στην έλευση των θεσμών, έλα όμως που τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο φαντάζουν στα μάτια κάποιων. Με τις δηλώσεις  Βίζερ  να μονοπωλούν το ενδιαφέρον στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» όπου αναφέρει μεταξύ άλλων ότι για να επιστρέψει η Τρόικα στην Αθήνα απαραίτητη προϋπόθεση είναι η συμφωνία για νέα μέτρα μετά το πέρας του 2018 φυσικά. Ενώ ο  Σόιμπλε στρογγυλεύει λίγο τα πράγματα και σε πρόσφατες  δηλώσεις του αναφέρει ότι «Η Ελλάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο», μα φυσικά και βρισκόμαστε σε καλό δρόμο λίγο πριν το γκρεμό.

Πριν λίγες μέρες κουβεντιάζοντας με ένα πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της  Deutsche Bank, του μεγαλύτερου εμπόρου συναλλάγματος στον κόσμο, μου είπε : «όταν έχεις έναν καλό υπηρέτη δεν τον διώχνεις για να βάλεις στη θέση του κάποιον άλλο που δεν θα σου κάνει τα χατίρια». Μόνο που εδώ μιλάμε για μια ιδιάζουσα μορφή πολιτικών, που διέπονται από Σταλινικές  αρχές και είναι άσσοι στις κυβιστήσεις , τους παίζεις στα ζάρια και τους χάνεις.

Αυτοί οι άνθρωποι που διψάνε για την εξουσία, κρατάνε τις τύχες ενός λαού στα χέρια τους. Τι ζητάνε λοιπόν; Η φτωχοποίηση της κοινωνίας είναι εκείνη που τους δίνει δύναμη και εξουσία. Από τη μια η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, οι οποίοι αφού είδαν ότι έχουν να κάνουν με πολιτικούς ανεπίδεκτους μαθήσεως, παραιτήθηκαν…τους άφησαν στη μοίρα τους, απλώς παρατηρούν από μακριά και ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμοι να δώσουν στην Ελλάδα τα παπούτσια στο χέρι. Από την άλλη, η εκλογή Τράμπ όπου θέλει μια Ευρωπαϊκή ένωση και κατ’  επέκταση την ευρωζώνη υπό  κατάρρευση, αλλά και ο Πούτιν μια από τα ίδια,  καθώς συνηθίζει να τάζει λαγούς με πετραχήλια διαχρονικά στους έλληνες πολιτικούς , στο τέλος τους αφήνει μόνους  αγκαλιά με τις υποσχέσεις του.

Πολλοί ήταν εκείνοι που ασχολήθηκαν με το ταξίδι του Πρωθυπουργού στην Γαλλία μετά τη Λισαβόνα. Ένα ταξίδι αστραπή για αυτούς που δεν ήξεραν, για κάποιους άλλους όμως το ταξίδι αυτό δεν ήταν καθόλου αστραπή,  αλλά έγινε βάση προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Σημασία δεν είχε η επίσκεψη Τσίπρα στη L’oreal, αλλά η επίσκεψή του στον τραπεζικό οργανισμό Ρότσιλντ. Αυτή η ενέργεια του πρωθυπουργού είχε ως αποτέλεσμα να διαρραγούν  οι σχέσεις  του με τον υπουργό οικονομικών Ε. Τσακαλώτο ο οποίος δεν είχε ενημέρωση για όλο αυτό το εγχείρημα, δηλαδή τον είχε αφήσει στην απέξω κατά το κοινώς λεγόμενο. Αντιθέτως, το ρόλο του κ. Τσακαλώτου είχε πάρει ο Μιχάλης Καλογήρου γενικός γραμματέας της κυβέρνησης, ο οποίος είχε συνάντηση με οικονομικοπολιτικούς παράγοντες. Όλο αυτό μοιάζει με σενάριο, αν όμως κάποιος  δει σήμερα τη κατάσταση όπως διαμορφώνεται τα κομμάτια του πάζλ κολλάνε μεταξύ τους.

Ας δούμε λίγο σε τι σημείο έχουμε φτάσει. Αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να μείνουμε στη ζώνη του ευρώ χωρίς να υπολογίσει το πολιτικό κόστος θα είχε κλείσει την αξιολόγηση εδώ και δύο μήνες. Εκείνο όμως που κάνουν είναι να ροκανίζουν το χρόνο, ποντάροντας στις Γερμανικές εκλογές για να δουν αν θα τους βγαίνουν οι συσχετισμοί από τη μια και από την άλλη ως το Σεπτέμβρη θα τους δοθεί η δυνατότητα να εισάγουν στη βουλή τον τροποποιητικό νόμο, ώστε να εφαρμοστεί η απλή αναλογική. Για άσο στο μανίκι επιπόλαια  σκεπτόμενοι έχουν τη λύση του  «κουρείου του ΔΝΤ» το  Paris club, αυτό λειτουργεί ως μπαρμπέρης των εθνικών χρεών των «αποτυχημένων κρατών» και βεβαίως μπορεί να κόψει μέχρι και το  90% του χρέους , έλα όμως που τα ανταλλάγματα θα είναι βαριά  και τα μέτρα επαχθεστέρα από εκείνα του  ΔΝΤ. Φυσικά όλο αυτό εκτός της ζώνης του ευρώ και με την υποτιμημένη δραχμή στο χέρι.

Τελικά, όσο περνάει ο καιρός τόσο καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να ξεκαθαρίσει το κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Να μετρηθούμε όλοι μας με την ιστορία, άσχετα αν θα γίνει δημοψήφισμα ή όχι, αν ο πρωθυπουργός ξυπνήσει ένα πρωί και αντί για καφέ από τους υπαλλήλους του Μαξίμου, με διάγγελμα ζητήσει από το λαό να ψηφίσει υπέρ του ευρώ ή της δραχμής… Ο κατά τ’ άλλα «σοφός»,  ελληνικός λαός έχει ακόμα  τη δύναμη να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και να διεκδικήσει τη χώρα που του αξίζει, μια χώρα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και ενταγμένη στη σκληρή ζώνη του ευρώ θωρακισμένη με ένα ισχυρό νόμισμα.  Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να υπάρξει  ένας ταγός  που θα μπει μπροστάρης σε μια τέτοια κίνηση, θα ενημερώνει και θα καθοδηγεί με επιχειρήματα τον κόσμο… αυτό το ρόλο μπορεί και καλείται να διαδραματίσει ο πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με μια βασική προϋπόθεση απαλλαγμένος από βαρίδια που λειτουργούν ανασταλτικά στη πορεία του. Αν δεν σπάσεις αυγά ομελέτα δεν κάνεις και για να επέλθει η αλλαγή θα πρέπει να δούμε το μπόι μας μέχρι που φτάνει.

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS